ورود

ثبت نام

موسسه قرآن و نهج البلاغه
home-icone
Institute of Quran & Nahjul Balaghah

ائمه و روز عاشورا

1-  شيخ صدوق (ره) از امام رضا (ع) روايت كرده كه فرمودند: محرّم ماهي بود كه مردم جاهليّت جنگ را در آن حرام مي دانستند


« فَاسْتُحِلَّتْ فيهِ دِماءُنا، وَ هُتِكَتْ فيهِ حُرْمَتُنا وَ سُبِي فِيهِ ذَارِينا وَ نِساوُنا وَ اضْرِمَتِ النِّيرانُ في مَضارِبَنا وَ انْتُهِبَ ما فيِها مِنْ ثِقْلِنا وَ لَمْ تُرْعَ لِرَسُولِ اللهِ حُرمَةٌ في اَمْرِنا »


« لكن بني اميّه خون ما را در آن حلال شمردند و حرمت ما را هتك كردند، و فرزندان و زنان ما را اسير نمودند، و آتش به خيمه هاي ما زدند، و آنچه اثاثيه در آنها بود دزديدند، و حرمت رسول خدا (ص) را دربارۀ ما مراعات نكردند ».


روز شهادت حسين(ع) چشم ما را زخم كرد و اشك ما را روان ساخت، و عزيز ما را در زمين كربلا خوار نمود و ما را تا روز قيامت دچار گرفتاري و بلا ساخت.


« پس بر بزرگواري چون حضرت امام حسين(ع) بايد گريست، كه گريه بر او گناهان بزرگ را محو مي كند».


سپس فرمودند: شيوه پدرم اين بود كه چون محرّم مي شد كسي او را خندان نمي ديد، و اندوه بر او غالب مي شد تا روز دهم، و روز دهم روز مصيبت و حزن و گريه اش بود و مي فرمود: در اين روز حضرت حسين(ع) كشته شد. (1)


2- از حضرت امام رضا (ع) روايت شده كه: «هر كس روزعاشورا دنبال حوائج خود نرود و كارهاي خود را تعطيل كند خداوند حاجتهاي دنيا و آخرتش را برآورد ».


و هر كس روز عاشورا روز مصيبت و حزن و گريه او باشد،‌خداي عزّوجل روز قيامت را روز فرح وشادي او سازد و در بهشت چشمش به ما روشن شود. و هر كس روز عاشورا را روز بركت داند و براي خانه اش چيزي ذخيره كند، درآنچه ذخيره كرده بركت نباشد و روزقيامت با يزيد و عبيدالله بن زياد و عمر سعد در درك اسفل ( بدترين جاي دوزخ) محشور گردد.(2)


3- شيخ طوسي از عقبه نقل مي كند كه حضرت باقر (ع) فرمودند: هركس حسين بن علي (ع) را در روز دهم محرّم زيارت كند تا آنكه نزد قبر آن حضرت گريان شود، در روز قيامت با ثواب دوهزار حجّ و دو هزار عمره و دو هزار جهاد، كه آن حجّ و عمره و جهاد را با رسول خدا (ص) وائمه طاهرين (ع) انجام داده باشد خدا را ملاقات مي كند.


راوي عرض كرد: فدايت شوم، كسي كه درشهرهاي دور از كربلاست و رفتن نزد قبر آن حضرت برايش ممكن نيست چه كند؟


فرمودند: نزديك زوال آفتاب به صحرا يا بر بام خانۀ‌ خود برود،‌ و به سوي آن حضرت با سلام اشاره كرده و بر قاتلين او لعن و نفرين كند و دو ركعت نماز بخواند آنگاه بر حسين(ع) ندبه و گريه نمايد،‌و كساني را كه درخانه اش هستند –اگر از آنها تقيّه نمي كند- به گريستن بر آن حضرت وا دارد، و درخانۀ‌ خود مجلس عزا و مصيبت آن حضرت برپا كند،‌و به يكديگر تعزيت بگويند، من براي او تمام اين ثوابها را ضامنم.


گفتم: فدايت شوم، شما اين ثوابها را ضامن شده و كفالت مي كنيد؟


فرمودند: آري من ضامن و كفيلم براي كسي كه اين عمل را بجا آورد.


گفتم:چگونه يكديگر را تعزيت بگويند؟ فرمودند: بگوئيد:


«اَعْظَمَ اللهُ اُجوُرَنا وَ اُجوُرَكُمْ بِمُصابِنا بِالْحُسَيْنِ(ع) وَ جَعَلَنا وَ اِيّاكُمْ مِنَ الطّالِبينَ بِثارِهِ مَعَ وَلِيّهِ الْاِمامِ الْمَهْدِيِ(عج) مِنْ آلِ مُحَمَّدٍ(ص)»


و اگر بتوانيد در آن روز كارهاي خود را تعطيل كنيد، زيرا كه آن روز، روز نحسي است و حاجت مؤمن برآورده نمي شود،‌ و اگر برآورده شود مبارك نخواهد بود و خيري در آن نمي باشد. و براي منزل خود در اين روز چيزي ذخيره نكنيد، چون بركت نداشته وبراي اهلش مبارك نمي باشد.


اگر اين اعمال را انجام دهيد خداوند براي آنها ثواب هزار حجّ و هزار عمره و هزار جهاد كه همه رادرخدمت رسول خدا (ص) انجام داده بنويسد و براي او ثواب مصيبت هر پيامبر و رسول و وصيّ و صدّيق و شهيدي كه از دنيا رفته يا شهيد شده باشد از اول خلقت دنيا تا قيامت خواهد بود.


علقمه به آن حضرت عرض كرد:‌ دعائي به من تعليم فرمائيد كه در اين روز هرگاه آن جناب را از دور يا از نزديك زيارت كردم آنرا بخوانم.


فرمودند: ‌هرگاه دو ركعت نماز بجا آوردي بعد از اشاره كردن به سلام و گفتن تكبير اين زيارت (زيارت عاشورا) را بخوان كه همانند زوّار آن حضرت از ملائكه دعا كرده اي، و خداوند براي تو صد ميليون درجه بنويسد و مانند كسي كه با امام حسين (ع) شهيد شده خواهي بود. تا اينكه دردرجات ايشان شريك شده و از جمله آنها شناخته شوي. و براي تو ثواب زيارت هر پيامبر و رسول و هر كس كه حضرت حسين (ع) را زيارت كرده از روزي كه آن حضرت شهيد شده نوشته شود. (3)


4- حضرت باقر(ع) فرمودند: روز شهادت حضرت حسين(ع) پدرم دل درد داشته و در خيمه بود، و من مي ديدم كه چگونه مواليان و دوستان ما با امام حسين(ع) رفت و آمد مي كردند و برايش آب طلب مي نمودند،‌و آن جناب گاهي برسمت راست سپاه و گاهي بر طرف چپ سپاه و گاه بر قلب دشمن حمله مي كرد. و آن حضرت را طوري كشتند كه رسول خدا(ص) نهي فرموده بود كه هيچ جانداري را آنگونه نكشند،‌ «‌او را با شمشير و نيزه و سنگ و چوب و عصا شهيد كردند، و بعد از آن بر بدن شريفش اسب تاختند». (4)


5- عبدالله بن سنان روايت كرده كه روز عاشورا خدمت حضرت صادق(ع) رسيدم، آن بزرگوار را آشفته روي و اندوهگين ديدم كه اشك از چشمان مباركش مانند مرواريد جاري بود. عرض كردم:‌يا بن رسول الله خداوند چشمان شما را نگرياند برا ي چه گريه مي كنيد؟ فرمودند: «آيا غافل هستي؟ مگر نمي داني در مثل چنين روزي حسين بن علي(ع) شهيد شد». عرض كردم: اي آقاي من، دربارۀ روزۀ امروز چه مي فرمائيد؟ فرمودند: روزه بدار بدون نيت و افطار كن بدون خواندن دعاي آن، آن ر
ا روزه كامل قرار نده بلكه ساعتي بعد از نماز عصر با آب افطار كن، چون در اينوقت «جنگ از آل رسول برطرف شد و آن فتنۀ‌ بزرگ فرو نشست».


سي تن از بني هاشم با مواليان ايشان درميدان به خاك افتادند كه شهيد شدن آنها بر رسول خدا (ص) سخت و دشوار بود. اگر آن حضرت زنده مي بود (خود آن بزرگوار براي آنها سوگواري مي كرد) و به او تسليت داده ميشد. راوي گويد: امام صادق(ع) سخت گريست كه محاسن شريفش تر شد.(5)


 پی نوشت: 


1–      امالي صدوق / 128م 27 ح 2، بحارالانوار:‌44/283 ح 17


2–      امالي صدوق / 129
ح 4، بحارالانوار: 44/ 284ح18


3–      مصباح شيخ طوسي / 713، مفاتيح الجنان


4–      بحارالنوار: 45/ 91 ب 37ح 30


5–      مصباح شيخ طوسي / 724، بحارالانوار: 45/ 6


http://hussein.javanblog.com

به این مطلب امتیاز دهید
اشتراک گذاری در telegram
اشتراک گذاری در whatsapp
اشتراک گذاری در facebook
اشتراک گذاری در email

فرصت ویژه برای علاقه مندان به نویسندگی

شما می توانید مقالات خود را با نام خود در وب سایت موسسه منتشر نمائید. برای شروع کلیک نمائید.

نویسنده مقاله باشید