ورود

ثبت نام

موسسه قرآن و نهج البلاغه
home-icone
Institute of Quran & Nahjul Balaghah

ائمه و روز عاشورا

۱-  شیخ صدوق (ره) از امام رضا (ع) روایت کرده که فرمودند: محرّم ماهی بود که مردم جاهلیّت جنگ را در آن حرام می دانستند


« فَاسْتُحِلَّتْ فیهِ دِماءُنا، وَ هُتِکَتْ فیهِ حُرْمَتُنا وَ سُبِی فِیهِ ذَارِینا وَ نِساوُنا وَ اضْرِمَتِ النِّیرانُ فی مَضارِبَنا وَ انْتُهِبَ ما فیِها مِنْ ثِقْلِنا وَ لَمْ تُرْعَ لِرَسُولِ اللهِ حُرمَهٌ فی اَمْرِنا »


« لکن بنی امیّه خون ما را در آن حلال شمردند و حرمت ما را هتک کردند، و فرزندان و زنان ما را اسیر نمودند، و آتش به خیمه های ما زدند، و آنچه اثاثیه در آنها بود دزدیدند، و حرمت رسول خدا (ص) را دربارۀ ما مراعات نکردند ».


روز شهادت حسین(ع) چشم ما را زخم کرد و اشک ما را روان ساخت، و عزیز ما را در زمین کربلا خوار نمود و ما را تا روز قیامت دچار گرفتاری و بلا ساخت.


« پس بر بزرگواری چون حضرت امام حسین(ع) باید گریست، که گریه بر او گناهان بزرگ را محو می کند».


سپس فرمودند: شیوه پدرم این بود که چون محرّم می شد کسی او را خندان نمی دید، و اندوه بر او غالب می شد تا روز دهم، و روز دهم روز مصیبت و حزن و گریه اش بود و می فرمود: در این روز حضرت حسین(ع) کشته شد. (۱)


2- از حضرت امام رضا (ع) روایت شده که: «هر کس روزعاشورا دنبال حوائج خود نرود و کارهای خود را تعطیل کند خداوند حاجتهای دنیا و آخرتش را برآورد ».


و هر کس روز عاشورا روز مصیبت و حزن و گریه او باشد،‌خدای عزّوجل روز قیامت را روز فرح وشادی او سازد و در بهشت چشمش به ما روشن شود. و هر کس روز عاشورا را روز برکت داند و برای خانه اش چیزی ذخیره کند، درآنچه ذخیره کرده برکت نباشد و روزقیامت با یزید و عبیدالله بن زیاد و عمر سعد در درک اسفل ( بدترین جای دوزخ) محشور گردد.(۲)


3- شیخ طوسی از عقبه نقل می کند که حضرت باقر (ع) فرمودند: هرکس حسین بن علی (ع) را در روز دهم محرّم زیارت کند تا آنکه نزد قبر آن حضرت گریان شود، در روز قیامت با ثواب دوهزار حجّ و دو هزار عمره و دو هزار جهاد، که آن حجّ و عمره و جهاد را با رسول خدا (ص) وائمه طاهرین (ع) انجام داده باشد خدا را ملاقات می کند.


راوی عرض کرد: فدایت شوم، کسی که درشهرهای دور از کربلاست و رفتن نزد قبر آن حضرت برایش ممکن نیست چه کند؟


فرمودند: نزدیک زوال آفتاب به صحرا یا بر بام خانۀ‌ خود برود،‌ و به سوی آن حضرت با سلام اشاره کرده و بر قاتلین او لعن و نفرین کند و دو رکعت نماز بخواند آنگاه بر حسین(ع) ندبه و گریه نماید،‌و کسانی را که درخانه اش هستند –اگر از آنها تقیّه نمی کند- به گریستن بر آن حضرت وا دارد، و درخانۀ‌ خود مجلس عزا و مصیبت آن حضرت برپا کند،‌و به یکدیگر تعزیت بگویند، من برای او تمام این ثوابها را ضامنم.


گفتم: فدایت شوم، شما این ثوابها را ضامن شده و کفالت می کنید؟


فرمودند: آری من ضامن و کفیلم برای کسی که این عمل را بجا آورد.


گفتم:چگونه یکدیگر را تعزیت بگویند؟ فرمودند: بگوئید:


«اَعْظَمَ اللهُ اُجوُرَنا وَ اُجوُرَکُمْ بِمُصابِنا بِالْحُسَیْنِ(ع) وَ جَعَلَنا وَ اِیّاکُمْ مِنَ الطّالِبینَ بِثارِهِ مَعَ وَلِیّهِ الْاِمامِ الْمَهْدِیِ(عج) مِنْ آلِ مُحَمَّدٍ(ص)»


و اگر بتوانید در آن روز کارهای خود را تعطیل کنید، زیرا که آن روز، روز نحسی است و حاجت مؤمن برآورده نمی شود،‌ و اگر برآورده شود مبارک نخواهد بود و خیری در آن نمی باشد. و برای منزل خود در این روز چیزی ذخیره نکنید، چون برکت نداشته وبرای اهلش مبارک نمی باشد.


اگر این اعمال را انجام دهید خداوند برای آنها ثواب هزار حجّ و هزار عمره و هزار جهاد که همه رادرخدمت رسول خدا (ص) انجام داده بنویسد و برای او ثواب مصیبت هر پیامبر و رسول و وصیّ و صدّیق و شهیدی که از دنیا رفته یا شهید شده باشد از اول خلقت دنیا تا قیامت خواهد بود.


علقمه به آن حضرت عرض کرد:‌ دعائی به من تعلیم فرمائید که در این روز هرگاه آن جناب را از دور یا از نزدیک زیارت کردم آنرا بخوانم.


فرمودند: ‌هرگاه دو رکعت نماز بجا آوردی بعد از اشاره کردن به سلام و گفتن تکبیر این زیارت (زیارت عاشورا) را بخوان که همانند زوّار آن حضرت از ملائکه دعا کرده ای، و خداوند برای تو صد میلیون درجه بنویسد و مانند کسی که با امام حسین (ع) شهید شده خواهی بود. تا اینکه دردرجات ایشان شریک شده و از جمله آنها شناخته شوی. و برای تو ثواب زیارت هر پیامبر و رسول و هر کس که حضرت حسین (ع) را زیارت کرده از روزی که آن حضرت شهید شده نوشته شود. (۳)


4- حضرت باقر(ع) فرمودند: روز شهادت حضرت حسین(ع) پدرم دل درد داشته و در خیمه بود، و من می دیدم که چگونه موالیان و دوستان ما با امام حسین(ع) رفت و آمد می کردند و برایش آب طلب می نمودند،‌و آن جناب گاهی برسمت راست سپاه و گاهی بر طرف چپ سپاه و گاه بر قلب دشمن حمله می کرد. و آن حضرت را طوری کشتند که رسول خدا(ص) نهی فرموده بود که هیچ جانداری را آنگونه نکشند،‌ «‌او را با شمشیر و نیزه و سنگ و چوب و عصا شهید کردند، و بعد از آن بر بدن شریفش اسب تاختند». (۴)


5- عبدالله بن سنان روایت کرده که روز عاشورا خدمت حضرت صادق(ع) رسیدم، آن بزرگوار را آشفته روی و اندوهگین دیدم که اشک از چشمان مبارکش مانند مروارید جاری بود. عرض کردم:‌یا بن رسول الله خداوند چشمان شما را نگریاند برا ی چه گریه می کنید؟ فرمودند: «آیا غافل هستی؟ مگر نمی دانی در مثل چنین روزی حسین بن علی(ع) شهید شد». عرض کردم: ای آقای من، دربارۀ روزۀ امروز چه می فرمائید؟ فرمودند: روزه بدار بدون نیت و افطار کن بدون خواندن دعای آن، آن ر
ا روزه کامل قرار نده بلکه ساعتی بعد از نماز عصر با آب افطار کن، چون در اینوقت «جنگ از آل رسول برطرف شد و آن فتنۀ‌ بزرگ فرو نشست».


سی تن از بنی هاشم با موالیان ایشان درمیدان به خاک افتادند که شهید شدن آنها بر رسول خدا (ص) سخت و دشوار بود. اگر آن حضرت زنده می بود (خود آن بزرگوار برای آنها سوگواری می کرد) و به او تسلیت داده میشد. راوی گوید: امام صادق(ع) سخت گریست که محاسن شریفش تر شد.(۵)


 پی نوشت: 


1–      امالی صدوق / ۱۲۸م ۲۷ ح ۲، بحارالانوار:‌۴۴/۲۸۳ ح ۱۷


2–      امالی صدوق / ۱۲۹
ح ۴، بحارالانوار: ۴۴/ ۲۸۴ح۱۸


3–      مصباح شیخ طوسی / ۷۱۳، مفاتیح الجنان


4–      بحارالنوار: ۴۵/ ۹۱ ب ۳۷ح ۳۰


5–      مصباح شیخ طوسی / ۷۲۴، بحارالانوار: ۴۵/ ۶


http://hussein.javanblog.com

به این مطلب امتیاز دهید
اشتراک گذاری در telegram
اشتراک گذاری در whatsapp
اشتراک گذاری در facebook
اشتراک گذاری در email

فرصت ویژه برای علاقه مندان به نویسندگی

شما می توانید مقالات خود را با نام خود در وب سایت موسسه منتشر نمائید. برای شروع کلیک نمائید.

نویسنده مقاله باشید