ورود

ثبت نام

موسسه قرآن و نهج البلاغه
home-icone
Institute of Quran & Nahjul Balaghah

احادیثی درمورد امام حسین علیه السلام

اللهم صلی علی محمد و ال محمد


 چند حدیث در باره امام حسین(ع)


1


امام جعفر صادق دربارۀ‌ حديث «مَرَجَ الْبَحْرَيْنِ يَلْتَقيانِ بَيْنَهُما بَرْزَخٌ لا يَبْتَغيان» مي فرمايند:‌ «عَليٌ وَ فاطِمَةٌ(ع) بَحْرانِ مِنَ الْعِلْمِ عَميقانِ لا يَبغي اَحَدُهُما عَلي صاحِبِهِ»‌ و درمورد اين قسمت: «يَخْرُجُ مِنْهُمُا اللُّؤلؤُ وَ الْمَرْجانُ» مي فرمايند: «الحَسَنُ وَ الْحُسَيْنُ(ع)».


امام صادق(ع) در تفسير آيۀ‌ شريفۀ «دو دريا را در كنار هم قرار داد در حالي كه با هم تماس دارند و ميان آن دو برزخي است كه يكي بر ديگري غلبه نمي كند» فرمود:‌ «علي و فاطمه دو درياي ژرف و لبريز از دانش هستند كه يكي بر ديگري طغيان نمي كند. ‌ از آن دو دريا دُرّ و مرجان خارج مي شود يعني امام حسين و اما حسن(ع). »


 1- الرحمن / 19-22


2- تفسير برهان، 4/ 266


 


2


اميرالمؤمنين(ع) اين آيه را تلاوت مي فرمود:‌ «فَما بَكَتْ عَلَيْهِمُ السَّماءُ وَ الْاَرْضُ وَ ما كانوُا مُنْظَرينَ» كه درهمان هنگام امام حسين(ع) وارد مسجد شد، اميرالمؤمنين(ع) با توجه به او فرمود:‌«‌اَمّا اِنَّ هذَا سَيُقْتَلُ و
َ يَبْكي عَلَيْهِ السّماءُ وَ الْاَرْضُ ».


حضرت علي(ع) اين آيه را تلاوت مي كرد «نه آسمان برآنان گريست و نه زمين، و نه به آنها مهلتي داده شد». درآن هنگام امام حسين(ع) وارد شد و حضرت علي(ع) فرمود «اما اين كسي است كه بزودي كشته شود و آسمان و زمين بر او مي گريند».


 1- الدخان /29


2- تفسير برهان، 4/161


 


3


امام علي(ع)‌ در حديثي فرموده اندكه اين آيه درمورد ما نازل شده است.


«وَ جَعَلَها كَلِمَةً باقِيَةً في عَقِبِهِ» يعني «‌و او آن را كلمه اي پاينده در نسلهاي بعد از خود قرارداد». يعني امامت در نسل حسين(ع) تا روز قيامت پاينده است.


 1- الزخرف /28


2- تفسير برهان،3/293


 


4


امام باقر(ع) اين آيه را تلاوت نمود «‌اَنَا لَنَنْصُرُ رُسُلَنا وَ الَّذينَ امَنوُا فِي الْحَياةِ الدّنْيا وَ يَوْمَ يَقوُمُ الْاَشْهادُ»‌. قال: « الحُسَيْنُ بْنُ عَلي(ع) قُتِلَ وَ لَمْ يُنْصَرْ بَعْدُ »‌ ثم قال: «‌وَاللهِ لَقَدْقُتِلَ قَتَلَةُ الْحُسَيْنِ(ع) وَلَمْ يُطْلَبْ بِدَمِهِ بَعْدُ»


امام باقر اين آيه را خواند «ما البته پيامبران خود و اهل ايمان را هم در دنيا ياري مي دهيم و هم روز قيامت كه گواهان(به شهادت) برخيزند»‌.


فرمود:‌ «‌مقصود حسين بن علي(ع) است كه كشته شد و هنوز كسي به ياري او برنخاسته است» سپس فرمود: « بخدا سوگند همۀ قاتلان امام حسين(ع) كشته شدند، اما تاكنون كسي به خون خواهي سيدالشهداء(ع) برنخاسته است»‌.


 1- الغافر /51


2- تفسير برهان، 4/101


3- براساس رواياتي خون خواه سيدالشهداء‌(ع) حضرت ولي عصر ميباشد.


 


5


امام صادق(ع) درمورد اين آيه «فَنَظَرَ نَظْرَةً فِي النُّجومِ فَقالَ اِنّي سَقيمٌ»‌ يعني «‌پس ابراهيم نگاهي يه ستارگان افكند و گفت: ‌من بيمارم»‌.


قال: «حَسِبَ فَرِأي ما يَحِلُّ بِالْحُسَيْنِ(ع) »


فقال: «‌ اِنّي سَقيمٌ لِما يَحِلُّ بِالْحُسَيْنِ(ع) »


فرمود: «‌او بر مصائبي كه بر حسين(ع) فرود مي آيد انديشه نمود و گفت: من از آنچه بر حسين(ع) فرود مي آيد بيمار گشته ام.»


 1- الصافات / 88-89


2- العوالم، 17/ 98


 


6


امام صادق(ع) در مورد اين آيه « اَلّذينَ اُخْرِجوُا مِنْ دِيارِهِمْ بِغَيْرِ حَقِّ اِلّا اَنْ يَقوُلُوا رَبَّنا اللهُ ». فرمود: « نَزَلَ في عَليٍ وَ جَعفرٍ وَ حَمزةٍ وَ جَرَتْ فِي الْحُسَيْنِ بنِ عَليٍّ(ع) وَ التَّحِيَّةُ وَ الْاِكْرامُ »‌.


امام صادق(ع) دربارۀ اين آيه « كساني كه بنا حق از خانه و شهر خود آواره شدند فقط به خاطر آن كه مي گفتند: پروردگار ما خداي يكتا است». فرمود: « اين آيه دربارۀ‌ علي و جعفر و حمزه نازل شد و در حسين بن علي تحقق يافت، بر همگي آن گرانمايگان درود و سلام باد ».


 1- الحج / 40


2- بحارالانوار، 44/ 219

& #x0D;

 


7


امام باقر(ع) فرمود:‌ «قَوْلُ اللهِ عَزَّوَجَلَّ «وَ والدٍ وَ ما وَلَدَ»: هُوَ عَلِيُّ بْنُ اَبي طالبٍ(ع) وَ ما وَلدَ: اَلْحَسَنُ وَ الْحُسَيْنُ(ع)».


«اين سخن خداي صاحب شوكت و بزرگي كه فرموده: سوگند به پدر و فرزندش، مقصود [ازپدر] علي بن ابي طالب(ع) و [مقصود از فرزند حسن و حسين(ع) هستند».


 البلد/3


بحارالانوار،23/269


 


8


حضرت امام جعفر صادق(ع) در مورد اين آيه « وَ اِذَا الْمَوْءُودَةُ سُئِلَتْ بِأيِّ ذَنْبٍ قُتِلَتْ »(آن دختران زنده بگور شده پرسيده شود كه به كدامين گناه كشته شدند؟) فرمود:‌ « اين آيه دربارۀ امام حسين(ع) نازل شده است».


 1- التكوير/ 8-9


2- العوالم، 17/ 98-99


 


9


حضرت امام جعفر صادق(ع) در تأويل آيۀ « يَوْمَ تَرْجُفُ الرّاجِفَةُ تَتْبَعَها الرّادِفَةُ »(روزي كه لرزاننده و زلزله اي بزرگ جهان را بلرزاند و به دنبال آن حادثه دومين رخ دهد) فرمودند: « لرزاننده حسين بن علي(ع) و حادثه دومين علي بن ابي طالب(ع)است. نخستين فردي كه قبر او شكافته شود و خاك را از سر مي زدايد حسين بن علي(ع) است».


 1- النازعات / 6-7


2- تفسير برهان، 4/101


&amp ;nbsp;


10


2- منهال گويد: سوگندبه خدا كه مشاهده كردم كه سرمبارك حضرت حسين(ع) بالاي نيزه به زباني گويا قرآن قرائت مي كرد و سوره كهف رامي خواند تا به اين آيه رسيد


 «ام حسِبْتَ أَنََّ أَصْحابَ الْكَهْفِ وَالرَّقيمِ كانوُامِنْ آياتِنا عَجَباً »(2)


« آيا گمان كردي كه اصحاب كهف و رقيم ازآيات شگفت ما بوده است؟»


پس مردي گفت: بخداسوگند سرمبارك تو اي فرزند رسول خدا تعجّبش بيشتراست.


 


11


3- محمّد بن مسلم گويد: از امام باقر و امام صادق(ع) شنيدم كه مي فرمودند: «إِنَّاللهَ تَعالي عَوَّضَ الْحُسَيْن(ع) مِنْ قَتْلِهِ اَنْ جَعَلَ الْاِمامَةَ فِي ذُرِّيَّتِهِ وَالشِّفاءَ فِي تُرْبَتِ
هِ و اِجابَةَ الدُّعاءِ عِنْدَقَبْرِهِ وَلاتُعَدُّ اَيّامُ زائِريهِ جائِياً وَ راجِعاً»


 «خداوند عوض شهادت حضرت حسين(ع) امامت را در ذريّه او، و شفاء را در تربتش قرارداد، و دعا را نزد قبر آن حضرت مستجاب گردانيد، و روزهاي رفتن و برگشتن زائرش از عمرشان حساب نمي شود».


محمّدبن مسلم گويد: به حضرت صادق(ع) عرض كردم: هرگاه به بركت آن حضرت آنقدر فضيلت داده مي شود براي خود آن جناب چه خواهد بود؟


فرمودند: خداوند آن حضرت رابه پيامبرش(ص) ملحق گردانيده و دردرجه و مقام با او مي باشد، آنگاه اين آيه را تلاوت فرمودند: </SPAN& gt;


« وَاَلَّذينَ امَنوُاوَاتَّبَعَتْهُمْ ذُرِّيَّتُهُمْ بِإيمانٍ اَلْحَقْنا بِهِمْ ذرِّيَّتَهُمْ »


« آنانكه ايمان آوردند وذريّه هايشان را به آنها ملحق نمائيم ».(3)


 


12


محمد بن مروان گويد: از امام صادق عليه السلام شنيدم كه فرمود: [زورواَ الْحُسَيْنَ عليه السلام وَ لَو كُلَّ سَنَةٍ فَاِنّ كُلَّ مَنْ اَتاهُ عارِفاً بِحَقِّه غَيْرَ جاحِدٍ لَمْ يَكُنْ لَهُ عِوَضٌ غَيْرَ الْجَنَّةُ وَ رِزْقَ رِزْقاً واسِعاً وَ اَتاهُ اللهُ بِفَرَجٍ عاجِلٍ اِنَّ اللهَ وَ كُلَّ بِقَبْرِ الْحُسَيْنِ بْنِ عَلِيٍ عليهما السلام اَرْبَعَهَ آلافِ مَلَكٍ ‌كُلُّهُمْ يَبْكونَهُ و يُشَيِّعونَ مِنْ زارَهُ الي اَهْلِهِ فَاِنْ مَرِضَ عادوُهُ وَ اِنْ ماتَ شَهِدُو جِنازَتَهُ بِالْاِسْتِغْفارِ لَهُ وَ التَّرَحِّمِ عَلَيْهِ. ] «‌همه ساله به زيارت حسين عليه السلام بشتابيد زيرا همه كس شناساي حق [ امامت ] او باشد و او را انكار نورزد و به زيارت او نائل شود پاداشي جز بهشت نخواهد داشت و از روزي گسترده اي برخوردار خواهد شد و خداوند گشايشي سريع در كار او ايجاد خواهد كرد. هر آينه خداوند بر قبر حسين بن علي چهار هزار فرشته گماشته است همگي بر او گريان اند زائر او را تا [ رسيدن به ] خانواده اش مشايعت مي كنند اگر بيمار شد به عيادت او مي روند و اگر درگذشت در تشييع جنازه او حضور مي يابند و برايش طلب آمرزش و رحمت مي كنند. »


 


13


مسعده گويد: «‌مَرَّ الْحُسَيْنُ بْنُ عَليٍّ عليهما السلام قَدْ بَسِطوا كِساءً لَهُمْ وَ الْقَوْا عَلَيْهِ كَسراً فَقالوُا:‌هَلُّمَّ يا ابْنَ رسول اللهِ فَثَنّي وَ رِكَهُ فَاْكَلَ مَعَهُمْ ثُمَّ تَلا:‌«‌ اَنَّ اللهَ لا يُحِبُّ الْمُسْتَكْبرينَ »‌ ثم قال:‌ قَدْ اَجَبْتُكُمْ فَاْجيبوني قالوا: نَعَمْ يَا ابْنَ رَسولِ اللهِ فَقاموا مَعَهُ حَتّي اتوُا مَنْزِلَهُ فَقالَ لِلْجاريةِ:‌اُخْرُجي ما كُنْتِ تَدَّخَرينَ. »


[ حسين بن علي از كنار بينواياني گذشت كه پارچه اي گسترده و در آن به خوردن پاره هاي نان خشك مشغول بودند. بينوايان گفتند:‌ بفرما اي فرزند رسول خدا! امام بر آن سفره نشست و از آن پاره هاي نان تناول كرد و سپس اين آيه را تلاوت فرمود: «هر آينه خداوند خود بزرگ بينان را دوست ندارد. » سپس فرمود : من دعوت شما را پذيرفتم. اينك شما هم دعوت مرا پذيرا باشيد [و به سراي من] گفتند: پذيرا شديم اي فرزند رسول خدا سپس برخاستند و به سراي او فرود آمدند. امام حسين عليه السلام به كنيزك خود دستور داد كه با هر آنچه در خانه است از آنان پذيرايي كند. »


بحارالانوار 44/189


& lt;SPAN style=”LINE-HEIGHT: 200%; FONT-FAMILY: ‘Tahoma’,’sans-serif’; FONT-SIZE: 9pt” lang=AR-SA> 


14


حضرت صادق عليه السلام فرمود:


[ دَخَلَتْ فاطِمَةُ عليها سلام عَلي رَسولِ اللهِ عَلَيهِ وَ آلهِ وَ سَلّمَ عَيْناهُ تَدْمَعُ فَسَاَلَتْهُ:‌ ما لَكَ؟‌ فقال: اَنَّ جَبْرَئيلَ عليه السلام اخْبَرَني انَّ اُمَّتي تَقْتُلُ حُسَيْناً فَجَزَعَتْ وَ شَقَّ عَلَيْها فَاخْبَرَها بِمَنْ يَمْلِكُ مِنْ وُلدِها فَطابَتْ نَفْسُها وَ سَكَنَتْ.]


« روزي فاطمه عليها السلام بر رسول خدا وارد شد. چشمان پدر را اشكبار ديد. علت را پرسيد. فرمود:‌ جبرئيل مرا آگاه ساخت كه امتم حسين عليه السلام را مي كشند. فاطمه عليها سلام سخت گريست و بي تاب شد و بر او گران آمد. [ پدر بزرگوارش ] او را آگاه ساخت كه زمامداراني [ ائ
مه اطهار عليهم السلام ] از فرزندان او خواهند بود. پس فاطمه عليها سلام خشنود گشت و آرام گرفت. »


 كامل الزيارات /57


 15


 حذيفه يماني گويد: پيامبر صلي الله عليه و آله و سلم را ديدم كه دست حسين بن علي عليه السلام را گرفته و مي فرمايد:


[يا ايُّهَا الناسُ هذَالحُسَيْنُ بْنُ عَلِيٍّ فَاعْرِفُوهُ فَوَالَّذي نَفسي بِيَدِهِ إنَّهُ لَفِي الجَنَّةِ و مُحِبّيهِ فِي الجَنَّةِ وَ مُحِبّي مُحِبّيهِ فِي الْجَنَّةِ]


(اي مردم اين حسين بن علي عليه السلام است او را بشناسيد قسم به آن كه جانم در دست اوست او در بهشت است دوستدارانش در بهشت اند و دوستداران دوستدارانش نيز در بهشت اند.)


امالي صدوق / 478


 


16


امام صادق عليه السلام فرمود:


[ إنَّ فاطِمَةَ بِنْتَ مُحَمَّدٍ صَلَّي الله عَلَيهِ و آله تَحْضُرُ زُوّارَ قَبْرِ ابْنِهَا الْحُسَيْنِ عَليه السلام فَتَسْتَغْفِرُ لَهُمْ ذُنُوبَهُمْ. ]


(فاطمه دختر محمد نزد زائران قبر فرزندش حسين عليه السلام حضور مي يابد و براي گناهانشان طلب آمرزش مي كند.)‌


كامل الزيارات / 118


 


17</o:p&g t;


امام باقر عليه السلام فرمود: [اُصيبَ الْحُسَيْنُ بْنُ عَلِيٍّ عَليهما السلام وَ وُجِدَ بِهِ ثَلاثُمِائةٍ وَ بِضْعَةٌ وَ عِشْرُونَ طَعْنَةً بِرُمْحٍ أوْ ضَرْبَةٍ بِسَيْفٍ أوْ رَمْيَةً بِسَهْمٍ فَرُوِيَ إنَّها كانَتْ كُلُّها في مُقَدَّمِهِ لِأنَّهُ كانَ لا يُوَلّي.]


(هنگامي كه آن مصائب ناگوار بر حسين عليه السلام وارد آمد بر پيكر وي بر پيكر وي سيصد و بيست و اندي ضربه نيزه و شمشير و تير يافت شد و روايت شده است كه همگي اين جراحتها از مقابل آن حضرت بوده است زيرا كه حسين عليه السلام هيچ گاه [ به دشمن ] پشت نمي كرد.)


امالي صدوق / 139


 


18


يعلي عامري گويد: رسول خدا را به طعامي دعوت كردند در راه حسين عليه السلام را مشاهده فرمود: كه با كودكان سرگرم بازي است. پيامبر در برابر مردم ايستاد و دستان خود را [ براي به آغوش كشيدن حسين عليه السلام ] گشود اما كودك از اين سو به آن سو مي جست و رسول خدا(ص) او را مي خنداند تا اين كه او را گرفت و يك دست زير چانه و دست ديگر بر پشت گردنش نهاد و دهان بر دهان وي گذارد و او را بوسيد و فرمود:‌


[ حُسَيْنٌ مِنّي وَ اَنَا مِنْ حُسَيْنٍ أحَبَّ اللهُ مَنْ أحَبَّ حُسَيْناً،حُسَيْنٌ سِبْطٌ مِنَ الْأسْباطِ.]


(حسين از من است و من از حسينم خداوند دوست مي دارد هر كه حسين را دوست بدارد. حسين نوه اي از نواده ها [ي پيامبران ] است.)


كامل الزيارات / 52 – 53


 


19


عَنِ الصّادِقِ عَليه السلام،عَن أبيهِ ، عَنْ جَدِّهِ عليهما السلام قالَ:‌ « جاءَ أهْلُ الْكُوفَةِ إلي عَلِيٌّ فَشَكَوْا إلَيْهِ إمْساكَ الْمَطَرِ، وَ قالُوا لَهُ: اسْتَسْقِ لَنا فَقالَ لِلْحُسَيْنِ عليه السلام قُمْ وَ اسْتَسْقِ فَقامَ وَ حَمِدَ اللهَ وَ إثْني عَلَيْهِ وَ صَلّي عَلَي النَّبِيِّ وَ قالَ:‌اللّهُمَّ مُعْطِيَ الْخَيْراتِ، وَ مُنْزِلَ الْبَرَكاتِ إرْسِلِ السَّماءَ عَلَيْنا مِدْراراً وَ اسْقِنا غَيْثاً مُغْزاراً، وَاسِعاً، غَدَقاً، مُجَلِّاً سَحّاً، سَفُوحاً، فَجاجاً تُنَفَّسُ بِهِ الضَّعْفَ مِنْ عِبادِكَ، وَ تُحْيي بِهِ الْمَيْتَ مِنْ بِلادِكَ آمينَ يا رَبَّ الْعالَمينَ.


فَما فَرِغَ عليه مِنْ دُعائِهِ حَتّي غاثَ اللهُ تَعالي غَيْثاً بَغْتَةً وَ أقْبَلَ أعْرابِيٌ مِنْ بَعضِ نَواحِي الْكُوفَةِ فَقالَ:‌تَرَكْتُ الْأوْدِيَهَ وَ الْاَكامَ يَمُوجُ بَعْضُها في بَعْضٍ »‌


 


امام صادق عليه السلام از پدر و جد خود نقل مي كند كه فرمود:‌« كوفيان نزد علي عليه السلام آمدند و از خشكسالي شكوه كردند و گفتند: براي ما طلب باران كن. [ اميرالمؤمنين عليه السلام ]‌ به حسين عليه السلام فرمود: برخيز و [ از خدا ]‌ درخواست باران كن. پس بپا خاست و به حمد و ثناي الهي پرداخت و بر پيامبر درود فرستتاد و عرض كرد:‌خدايا اي بخشاينده نيكوييها و فرو فرستنده بركتها آسمان را فرمان ده تا بر ما باران بسيار ببارد ما را از ابري پربار و گسترده و پر باران و بزرگ سيراب گردان تا ناتواني را از ميان بندگانت بزدايي و شهرهاي مرده ات را زنده كني آمين اي پرودگار جهانيان.


هنوز دعاي حضرتش پايان نيافته بود كه ناگاه خداي متعال باران [شديدي] فرو فرستاد [ تا بدانجا كه ] يكي از باديه نشينان اطراف كوفه آمد و گفت: بيابان ها و تپه ها را وانهادم در حاليكه [ باران سيل آسا آن گونه جاري بود كه ] گويي آبها روي هم موج مي زند.


 بحار الانوار 44/ 187


 


20


قالَ الْحُسَيْنُ بْنُ عَلْيٍّ عليه السلام:


[ دََخَلْتُ عَلي رَسُولِ اللهِ عليه السلام وَ عِنْدَهُ أُبَيُّ بْنُ كَعبٍ


فَقاَل لي رَسوُلُ اللهِ(‌ص): مَرْحَباً بِكَ يا اَبا عَبْدِاللهِ؟‌ يا زَيْنَ السَّمواتِ وَ الْاَرْضَيْنَ!‌ اَحَدٌ غَيْرِكَ؟‌! قالَ يا اُبَيُّ وَ الَّذي بَعَثَني بِالْحَقِّ نَبيًّا اِنَّ الْحُسَيْنَ بْنِ عَليٍّ فِي السَّماءِ اَكْبَرُ مِنْهُ فِي الْاَرْضِ وَ اِنَّهُ لَمَكْتوبٌ عَنْ يَمينِ عَرْشِ اللهِ عَزَّوَجَلَّ:‌مّصباحُ هديً وَ سَفينهُ النِجا&lt ;EM>ةٍ وَ امامُ خيرٍ و يُمْنٍ و عِزَّ وَ فخرٍ و علمٍ وذُخْرٍ…]


امام حسين عليه السلام فرمود: «من به نزد رسول خدا(ص) رفتم در حالي كه ابي بن كعب در خدمت ايشان بود. پيامبر خدا فرمود:‌« آفرين بر تو اي اباعبدالله! اي زيور آسمانها و زمينها! ابي به آن حضرت عرض كرد: چگونه كسي جز شما مي تواند زيور آسمانها و زمينها باشد؟ فرمود: اي ابي سوگند به آن كه مرا بحق پيامبري برانگيخت حسين بن علي در آسمان عظمت فزونتري دارد تا در زمين و درسمت راست عرش خداي عزيز و شكوهمند نوشته شده است: [ حسين ] چراغ هدايت و كشتي نجات است پيشواي نيكي و بركت و شكوه و فخر و علم و تقواست…


عيون اخبار الرضا / 1/59- 60


 


21</o:p& gt;


قالَ اَبوُالْحَسَنِ الرِّضا عليه السلام في حَديثٍ لِلرَّيّانِ بْنِ شَبيبٍ:‌ يَاابْنَ شَبيبٍ اِنْ كُنْتَ باكياً لِشَيٍ فَابْكِ لِلْحُسَيْنِ بْنِ عَليٍ بْن ابي طالبٍ عَلَيهُما السَّلام فَاِنَّهُ ذُبِحَ كُما يُذْبَحُ الْكَبْشُ وَ قُتِلَ مَعَهُ مِنْ اَهْلِ بَيِتِهِ ثَمانيةِ عَشَرَ رَجُلاً ما لَهُم فِي الْاَرضِ شَبيهونَ وَ لَقَدْ بَكَتِ السّماواتُ السَّبْعُ وَ الْاَرْضونَ لِقَتْلِهِ وَ لَقَدْ نَزّلَ اِلَي الْاَرْضِ مِنَ الْمَلائِكةِ اَرْبَعَةُ اَلافٍ لِنَصْرِهِ فَلَمْ يُوْذَنْ لَهُمْ فَهُمْ عند قَبْرِهِ شُعْثٌ غُبْرٌ الي اَنْ يَقومَ الْقائِمُ فَيَكونونَ مِنْ اَنْصارِهِ وَ شِعارُهُمْ « يا لَثاراتِ الْحُسَيْنِ. »‌


امام رضا عليه السلام در ضمن حديث به ريان بن شبيب فرمود: « ي پسر شبيب! اگر براي چيزي گريان شدي بر حسين بن علي بن ابي طالب عليهما السلام اشك ببار زيرا او را مانند گوسفند [از پشت] سر از پيكرش جدا ساختند و هجده مرد از خانواده او كه در زمين بي مانند بودند همراه او كشته شدند و براستي كه آسمانهاي هفتگانه و زمينها و زمينها در قتل او گريستند. چهار هزار فرشته براي ياري او بر زمين فرود آمدند اما اجازه نيافتند. و ايشان آشفته وغبار آلود تا قيام قائم عليه السلام نزد قبر او هستند [و پس از ظهور] از ياران او هستند و شعارشان خونخواهي حسين عليه السلام است. »‌


عيون اخبار الرضا عليه السلام
1/ 299.


 


22


قال الامام سجاد عليه السلام « ما مِنْ يَوْمٍ اَشَدُّ عَلي رَسولِ اللهِ صَلّي اللهِ عَلَيه وَ آلهِ وَ سَلَّمْ مِنْ يَوْمٍ اُحُدٍ قُتِلَ فيهِ عَمُّهُ حَمْزَةٍ بْنِ عَبدالمطلَبٍ اَسَدُ اللهِ وَ اَسَدُ رَسولِِهِ وَ بَعْدَهُ يَوْمَ مُوْتَةِ قُتِلَ ابْنُ عَمَّهُ جَعفر بنُ ابي طالبٍ. ثُمّ قال عليهِ السّلام:‌ وَ لا يَومِ كَيومِ الْحُسَينِ عليه السلام اَزْدَلَفٍ عَليهِ ثلاثونَ اَلْفٍ رَجُلٍ يَزْعُمونَ اَنّهمْ مِن هذهِ الْاُمّةٍ كُلُّ يَتَقََرّبُ اِلَي اللهِ عَزّوجلّ بِدَمَهِ وَ هُوَ بِاللهِ يُذَكّرهُمْ فَلا يَتّعِظونَ حَتّي قَتَلوهُ بَغْياً وَ ظُلْماً وَ عُدْواناً… »‌


امام سجاد عليه السلام فرمود: سخت ترين روزي كه بر رسول خدا صلي الله عليه و آله گذشت روز [غزوه ] احد بود كه در
آن عمويش حمزه بن عبدالمطلب – كه شير خدا و شير پيامبرش بود – كشته شد و پس از آن روز [ جنگ ]‌ موته بود كه در آن پسر عمويش جعفر بن ابي طالب كشته شد. سپس فرمود: ‌اما هيچ روزي همانند روز حسين عليه السلام نيست كه سي هزار مرد [جنگاور] بر او روي آوردند و مي پنداشتند كه از اين امت هستند و همگي آنان با ريختن خون او به خداي عزوجل تقرب مي جستند در حالي كه او خدا را به ياد آنان مي آورد اما آنان پند پذير نبودند تا اينكه او را به ظلم و ستم و دشمني كشتند. »‌


امالي صدوق / 374


 


23


عَنِ الصّادِقِ عَنْ آبائهِ عليهم السلام قال: قالَ ابوعَبْدِاللهِ الْحُسَيْنُ بْنُ عَلِيّ عليهما السلام: «‌ اَنَا قَتيلُ الْعَبَرَةِ لا يَذْكُرُني مُوْمِنٌ اِلّا اسْتَعْبَرَ. »‌


امام صادق عليه السلام از آباء گرامي خود از امام حسين عليه السلام نقل مي كند كه فرمود:‌ «من كشته گريه ام. هيچ مومني مرا ياد نمي كند مگر اينكه گريان مي شود.»


 امالي صدوق 118


 


 24


قال الصادق عليه السلام «اِنَّ الْبُكاءَ وَ الْجَزَعَ مَكْروهٌ لِلْعَبْدِ في كُلّ ما جَزَعَ ما خَلَاالْبُكاءَ‌ عَلَي الْحُسينِ بْنِ عَليّ
ٍ عليهما السلام فَاِنّهُ فيهِ مَاْجورٌ.»‌


امام صادق عليه فرمود: «‌هرگونه گريه و بي تابي براي بنده در هرجا كه بي تابي كند مكروه و ناپسند است مگر گريه بر حسين بن علي عليه السلام كه پاداش و ثواب دارد.»


 كامل الزيارات / 100


 


25


عَنْ اَبي عَبْداللهِ عليه السلام قال:‌«اِذا اَرَدْتَ زِيارَةَ الْحُسَيْن عليه السلام فَزُرْهُ وَ اَنْتَ كَئيبٌ حَزينٌ مَكروبٌ شُعْثاً مُغْبِراً جائعاً عَطْشاناً فَاِنَّ ال
ْحُسينِ قُتِلَ حَزيناً مَكْروباً شُعْثاً مُغْبِراً جائعاً عَطْشاناً وَ سَلَهُ الْحَوائِجَ وَ انْصَرْفْ عَنْهُ وَ لا تَتّخِذْهُ وَطَناً. »‌


امام صادق عليه السلام فرمود: چون قصد زيارت حسين عليه السلام را كردي در حالي كه پريشان غمناك مصيبت ديده ژوليده،‌ غم آلود،‌ مصبيت ديده،‌ گرسنه و تشنه اي او را زيارت كن زيرا حسين عليه السلام در حالي كشته شد كه غمگين، مصيبت ديده،‌ ژوليده غم آلود،‌ گرسنه و تشنه بود از او حوائجت را بخواه و بازگرد. و آن [كربلا ]‌ را وطن خود قرار مده.»


 كامل الزيارات / 131


 


26


&l t;SPAN style=”LINE-HEIGHT: 200%; FONT-FAMILY: ‘Tahoma’,’sans-serif’; FONT-SIZE: 9pt” lang=AR-SA> عن ابي عبدالله الجدلي قال:‌«دَخَلْتُ عَلَي اميرالمؤمنين عليه السلام وَ الْحسينِ عليه السلام اِلي جَنْبِهِ فَضَرَبَ بِيَدِهِ عَلي كَتَفِ الْحسينِ عليه السلام. ثمّ قال: اِنَّ هذا يُقْتِلُ وَ لا يَنْصُرُهُ اَحَدٌ. قالَ: قُلْتُ يا اَميرَ الْمؤمنينَ وَ اللهُ اَنّ تِلّكَ لِحَياةِ سُوءٌ. قالَ: اِنْ ذلِكَ لَكائِنٌ.»‌


ابو عبدالله جدلي گويد: «بر اميرالمؤمنين عليه السلام وارد شدم. حسين عليه السلام نزد ايشان بود. پس دست بر شانه حسين عليه السلام زد و فرمود: همانا اين [‌فرزندم] را مي كشند و كسي به ياريش نمي شتابد. گفتم: اي امير مؤمنان به خدا قسم آن زندگي ناگوار است. فرمود: به درستي كه آن مقدر شده است. »


كامل الزيارات / 71


 


27


قال ابو جعفرٍ عليه السلام:‌ «كانَ اَبي مَبْطوناً يَوْمَ قُتِلَ اَبوهُ صَلَواتُ اللهِ عَلَيهُما وَ كانَ فِي الْخَيْمَةِ وَ كَنْتُ اَري مَوالينا كَيْفَ يَخْتَلِفونَ مَعَهُ يَتّبَعونَهُ بَالْماءِ. يَشُدُ عَلَي الْمَيْمَنَةِ مَرَّةِ وَ عَلَي الْمَيْسَرَةِ مَرّةِ وَ عَلَي الْقَلْبَ مَرّةً وَ نَهي رَسوُلُ اللهِ صَلّي اللهِ عَلَيهِ وَ آلهِ اَنْ يُقْتِلَ بِها الْكِلابُ لَقَدْ قُتِلَ بِالسَّيْفِ وَ السِّنانِ وَ بِالْحِجارَةِ وَ بِالْخَشَبِ وَ بِالْعَصا وَ لَقَدْ اَوْطاهُ الْخَيْلُ بَعْدَ ذلِكِ.»‌


امام باقر عليه السلام فرمود: « پدرم [امام سجاد عليه السلام] روز شهادت پدرش [سيدالشهدا عليه السلام]‌ از درد شكم در رنج بود و رد خيمه به سر مي برد. و من مي ديدم كه چگونه دوستان ما با او [امام حسين عليه السلام]‌ حركت مي كردند و همراه حضرتش در پي آب بودند. آن حضرت گاه به سمت راست [لشكر دشمن]‌ و گاه به سمت چپ هجوم مي برد و زماني هم بر قلب [سپاه]‌ مي زد اما [سرانجام] او را بدان گونه كشتند كه رسول خدا صلي الله عليه و آله نهي فرمود كه سگان را هم [بلاتوصيف] بدان گونه بكشند: او را با شمشير و نيزه و سنگ و چوب و عصا كشتند و پس از آن هم از زير سم ستوران گذراندند.»‌


بحارالانوار 45 / 91


 


28


 پيامبر اكرم(ص) فرمود: «‌فَطوُبي لِمَنْ كانَ مِنْ اَوْلياءِ الْحُسَيْنِ وَ شيعَتِهِ هُمْ وَ اللهِ الْفائِزوُنَ يَوْمَ الْقِيامَةِ ».


«سعادتمندي آنان كه از دوستان و پيروان حسين(ع) هستند. بخدا سوگند ايشان در قيامت پيروز و نيكبخت هستند».


2- بحارالانوار، 44/ 225


&lt ;SPAN style=”LINE-HEIGHT: 200%; FONT-FAMILY: ‘Tahoma’,’sans-serif’; FONT-SIZE: 9pt” lang=AR-SA> 


29


امام سجاد در مورد اين حديث «ما سَمِعْنا بِهذافي ابائِنَا الْاَوَّلينَ، اِنَّ هذا اِلَّا اِخْتِلاقٌ» فرمود:‌ «اَيُّهَا النّاسُ اَصْبَحْنا مَطْرودينَ مُشَرّدينَ مُذَوّدينَ شاسِعينَ عَنِ الْاَمْصارِ كَأنّا اَولادُ تُرْكٍ وَ كابُلٍ مِنْ غَيْرِ جُرْمٍ اجْتَرَمْناهُ وَ لا مَكْروهٍ ارْتَكَبْناهُ وَ لا ثُلْمَةٍ فِي الْاسلامِ ثَلِمْناهُ ما سَمِعْنا بِهذا في ابائِنَا الْاَوّلينَ اِنْ هذَا اِلّا اِخْتِلاقْ».


امام سجاد(ع) در مورد حديث بالا فرمود: « اي مردم ما را از ديار خود بيرون راندند، از خانه و كاشانۀ‌ خود به دور افكندند، در سرزمينها و شهرها مورد بي توجهي و بي مهريمان قرار دادند. گويا كه ما زادگان ترك و كابل هستيم. و اين درحالي است كه نه جرم و گناهي مرتكب شده ايم، نه كار ناخوشايندي انجام داديم. اين را ما از پدران پيشين خود نشنيديم و اين دروغ و آئيني ساختگي است ».


3- بحارالانوار، 45/148


 


30


 عَنْ سَلْمانٍ الفارسيِّ قال: كانَ الحسيْنُ عليه السلام عَلي فَخْذِ رسول الله(ص) وَ هُوَ يُقَبُّلُهُ و يَقولُ:‌ « اَنْتَ السَّيِّدُ ابْنُ السيدِ ابو السادَهِ انْتَ الْاِمامُ ابْنُ الامامِ ابوُ الْائمهِ انْتَ الْحُجَّهُ ابْنُ الْحُجَّهُ ابوُ الْحُجَّجُ تِسْعَهُ مِنْ صَلْبِكَ وَ تاسْعَهُمْ قائِمَهُمْ. »‌


<SPAN style="LINE-HEIGHT: 200%; FONT-FAMILY: 'Tahoma','sans-serif'; FONT-SIZE: 9pt" lang=AR-SA& gt;سلمان فارسي گويد: «‌ حسين عليه السلام بر زانوي رسول خدا(ص) نشسته بود و آن حضرت او را مي بوسيد و مي فرمود: تو بزرگ و بزرگزاده اي و پدر بزرگواراني تو امام و امازاده اي و پدر ائمه [ اطهار عليهم السلام] هستي تو حجت و پسر حجت هستي و پدر حجتهايي نه امام از نسل تو خواهند بود كه نهمين آنها قائم ايشان [ عجل الله فرجه] است.


 المناقب 4/ 78


 


 31


 عَنْ اَبي عَبداللهِ عليه السلام قالَ: «قالَ عليٌ عَلَيهِ السَّلام لِلْحُسَيْنِ عليه السلام: يا اباعَبداللهِ اُسْوَهٌ اَنْتَ قَدْماً. فقالَ:‌ جُعِلْتُ فِداكَ ما حالي؟‌ قا
ل:‌عَلِمْتَ ما جَهِلوا وَسَيِنَتْفَعُ عالِمٌ بِما عَلِمَ. يا بَني اسْمَعْ وَ ابْصِرْ مِنْ قَبْلِ اَنْ يَاْتيكَ فَوَالّذي نَفْسي بِيَدِهِ لَيَسْفَكَنَّ بَنوُ اُميهٍ دَمَكَ ثُمَّ لايُزيلونَكَ عَن دينِكَ وَ لا يَنْسونَكَ ذِكْرَ رَبَّكَ. فَقال الْحُسينُ عليه السلام: وَ الّذي نَفْسي بِيَدَه حَسْبي اَقْرَرْتُ بِما اَنْزَلَ اللهُ وَ اَصَدُّقَ قَوْلَ نَبيّ اللهِ وَ لا اُكَذُّبُ قَوْلَ اَبي»‌


امام صادق عليه السلام فرمود:‌ « علي عليه السلام به حسين عليه السلام فرمود: اي اباعبدالله تو از پيش اسوه مردم بوده اي. [حسين عليه السلام ] عرض كرد: فدايت شوم حال من چگونه است؟‌ فرمود:‌ دانشي داري كه ايشان بدان نادان اند و زود است كه دانشمند از دانش خود بهره جويند. اي فرزندم گوش فردار و بينا باش قبل از آنكه [ واقعه اي] تو را دريابد. قسم به آن كه جانم در دست اوست بني اميه خون تو را مي ريزند اما نمي توانند تو را از آئينت برگردانند و از ياد پروردگارت غافل سازند. حسين عليه السلام فرمود:‌ قسم به آن كه جانم در دست اوست كافي است. من بدانچه خدا فرود آورده است اقرار كردم و سخن پيامبر را دروغ نمي شمارم. »‌


كامل الزيارات / 72


 


32


روايت شده است كه:‌ «مردي از انصار نزد حسين عليه السلام آمد و درخواست رفع نيازي كرد. آن حضرت گفت [يا اخَا الْاَنْصارِ صُنْ وَجْهَكَ عَنْ بِذْلَهً لِلْمَسْاَلَهِ وَ ارْفَعْ حاجَتَكَ في رُقْعَةٍٍ وَ اْتِ بِها سَاُسِرُّكَ انشاءالله «‌ اي برادر انصاري! آبرويت را از درخواست نگاهدار درخواست خود را در رقعه اي نوشته و آن را بياور به خواست خدا تو را شاد مي سازم. مرد انصاري نوشت:‌ اي اباعبدالله من به فلاني پانصد دينار بدهكارم و [درپرداخت آن] به من اصرار مي ورزد با او سخني بگوييد تا مرا مهلت دهد تا گشايشي در كارم حاصل شود [و بدهي خود را بپردازم]. چون حسين عليه السلام رقعه را خواند به سراي خود رفت و كيسه اي را كه در آن هزار درهم بود بيرون آورده و به او داد و فرمود:‌ [ اَمّا خَمْسَمِائهٌ فَاقْضِ بِها عَلي دَهْرِكَ وَ لا تَرْفَعْ حاجَتَكَ اِلّا اِلي اَحَدِ ثَلاثةِ: الي ذي دين او مروه او حسب…»


 القره 1/ 180


 


&lt ;STRONG> 33


4- امام حسين(ع) يكي ازدرهاي بهشت است، از پيامبر(ص) نقل شده كه فرمودند:


« اَلا وَ اِنَّ الْحُسَيْنِ بابٌ مِنْ اَبْوابِ الْجَنَّةِ، مِنْ عانِدَهُ حَرَّمَ اللهُ عَلَيْهَ وَرائِحَةَ الْجَنَّةِ »


« آگاه باشيد كه حسين دري ازدرهاي بهشت است، هركس با او دشمني كند خداوند بوي بهشت را براو حرام مي كند».(4) </P& gt;

 


 34


5- ابو عماره منشد گويد: امام صادق(ع)به من فرمود: اي ابا عماره، درمرثيه حسين(ع) برايم اشعاري بخوان. من خواندم وحضرت گريست.


بازخواندم وآن حضرت گريست، بخدا سوگند پيوسته شعرمي خواندم و آن حضرت مي گريست، تا از اندرون خانه صداي گريه شنيدم.


پس امام(ع) فرمود: اي ابا عماره، هركس كه درمرثيه حسين بن عليّ(ع) شعري بخواند وپنجاه كس را بگرياند بهشت پاداش اوست.


 و هركس در رثاء حضرت حسين(ع) شعري بخواند و چهل كس را بگرياند بهشت اجراوست. و هر كس در مرثيه حسين(ع) شعري بخواند و سي نفر را بگرياند بهشت از براي اوست. و هركس در رثاي حضرت حسين(ع) شعري را بخواند و بيست نفر را بگرياندبهشت ازآن اوست. و هركس درعزاي آن حضرت شعري بخواند و ده نفر را بگرياند بهشت براي اوست. و هركس در عزاي آن حضرت شعري را بخواند و يك تن را بگرياند مزدش بهشت خواهد بود. و هركس كه در رثاي آن حضرت شعري را بخواند و خود بگريد بهشت از آن اوست.


و هركس كه در رثاي حضرت حسين(ع) شعري بخواند و تباكي كند (يعني خود را واداربه گريه نمايد) بهشت از براي اوست.(5)


 


 35


6- ريّان فرزند شبيب گويد: روزاول محرّم خدمت حضرت رضا(ع) رسيدم


كه به من فرمود: پسرشبيب، آيا روزه داري؟ گفتم: نه، فرمود: اين روزي است كه زكريا به درگاه پروردگارخود دعا نمود و گفت:


«رَبِّ هَبْ لِي مِنْ لَدُنْكَ ذُرِّيَّةً طَيِّبَةً اِنَّكَ سَمِيعُ الدُّعاءِ »(6)


«پروردگارا مرا ازسوي خود ذريّه اي پاك ببخش، كه همانا تو شنونده دعائي ».


خداوند متعال دعاي او را مستجاب كرد و به ملائكه فرمود:(تا زكريا را درحاليكه درمحراب مشغول نمازبود ندا كردند كه: خداوند تو را به يحيي بشارت مي دهد).(7)


پس هركس اين روزرا روزه بدارد و خداي رابخواند، او را اجابت كند چنانچه دعاي زكريا را مستجاب كرد.


آنگاه فرمود: اي پسر شبيب، محرم ماهي است كه مردم جاهليت درگذشته همواره حرمت آن را نگاه مي داشتند و به خاطر احترامش ستم و جنگ را در آن حرام مي دانستند،اما اين امت نه حرمت ماه و نه حرمت پيامبرخود را نگاه داشتند،و در اين ماه ذريّه او را كشتند، زنانش را اسير كردند، و اثاث او را به غارت بردند، خداوند هرگز آنها را نيامرزد.


«اي پسرشبيب، اگر مي خواهي براي چيزي گريه كني براي حسين بن علي(ع) گريه كن، زيرا او را مانند گوسفند ذبح كردند و هيجده مرد ازخاندانش با او كشته شدند كه درروي زمين مانند آنها نبود. براي كشته شدن او هفت آسمان و زمين گريستند، وچهار هزارفرشته براي ياري او به زمين آمدند، چون او را كشته يافتند پيوسته نزد قبرآن حضرت تا هنگام ظهورحضرت قائم(عج) آشفته موي وگردآلود بماند، پس، ازياران او خواهند بود، و شعارآنها(يا لَثاراتِ الْحُسَيْن) است، يعني اي انتقام گيرندگان خون حسين(ع) بپا خيزيد.


اي پسرشبيب، پدرم ازپدرش از جدّش حديث كرد كه: چون جدّم حسين(ع) كشته شد از آسمان خون و خاك سرخ باريد.


اي پسرشبيب « اگر بر حسين گريه كني چندانكه اشك تو برگونه هايت روان گردد، خداوند هرگناهي كه كرده باشي؛ كوچك يا بزرگ، اندك يا بسيار بيامرزد ».


http://hussein.javanblog.com

به این مطلب امتیاز دهید
اشتراک گذاری در telegram
اشتراک گذاری در whatsapp
اشتراک گذاری در facebook
اشتراک گذاری در email

فرصت ویژه برای علاقه مندان به نویسندگی

شما می توانید مقالات خود را با نام خود در وب سایت موسسه منتشر نمائید. برای شروع کلیک نمائید.

نویسنده مقاله باشید