ورود

ثبت نام

موسسه قرآن و نهج البلاغه
home-icone
Institute of Quran & Nahjul Balaghah

ايثار در دعا از منظر مرحوم آيت الله مجتبي تهراني

در دعا براي غير (ديگران) سه حالت تصوير کرده‏ اند.
<BR& gt;صورت اوّل اين بود که حاجتي را براي خودش بخواهد و همان را براي غير هم بخواهد و بين خودش و ديگري فرقي هم در دعا نگذارد. گفتيم که اين کار مانعي ندارد. البته در غير از غفران، بايد ديگري را مقدّم کرد، امّا در غفران هميشه خودم مقدّم هستم. آيات قرآن هم همين را مطرح کرده بود. اين تصوير اوّل بود.

صورت دوم اين است که غير را بر خودم مقدّم بدارم و اصلاً حاجت خودم را ذکر نکنم و فقط از خدا حاجت او را بخواهم. چرا اين کار را مي
کنم؟ جهتش اين است که از معصومين به ما رسيده است که اگر شما از خدا حاجتي را براي غير بخواهيد، خداوند چندين برابر به شما عنايت ميکند. پس انگيزه من از اين‏که غير را بر خودم مقدّم ميدارم و خودم را حذف ميکنم، اين است که ميخواهم چندين برابر نصيبم شود. اين همان چيزي است که من از آن به «سوداگري» تعبير کردم.

اما صورت سوم که گفتم بالاتر از همه است، «ايثار در دعا» است. شايد اين تعبير را نشنيده باشيد؛ «ايثار در دعا» يعني فقط براي غير بخواهم و هيچ نظري به خود نداشته باشم. براي اين که مطلب روشن شود، مثالي مي‏زنم. ما در روابط اجتماعي
مان اينطور هستيم که وقتي به يک شخص خاصّي شديداً علاقهمند ميشويم و بعد ميفهميم که مريض شده، ميگوييم خدايا از عمر من بکاه و به عمر او بيفزا! در اين دعا چيزي براي خود نميخواهيم، بلکه از خود مايه ميگذاريم.

يک ‏وقت مي
گويي خدايا بر عمر او بيفزا، بعد هم ميداني هر سالي که به عمر او اضافه شود، طبق روايات چند برابر به عمر خودت اضافه ميشود! اين همان سوداگري است. اما در اين مثال ميگوييم از عمر من بکاه و به عمر او بيفزا. معنايش اين است که در اينجا هيچ نظري نسبت به خودم ندارم و دنبال سوداگري و جلب منفعتي به خودم نيستم؛ بلکه براي او ميخواهم، اما نه براي اين که چيزي نصيب من شود. چه‌بسا خود طرف نسبت به ديگري به همين حاجت نيازمندتر هم باشد، ولي با اين حال هيچ نظري به خودش ندارد. اين نوع خاصّي از دعا است که از آن به «ايثار در دعا» تعبير ميکنيم.

در ذيل آيه شريفه «وَ يُؤْثِرُونَ عَلى‏ أَنْفُسِهِمْ وَ لَوْ کانَ بِهِمْ خَصاصَة»، روايتي از امام صادق (عليه
السلام) داريم که حضرت فرمود: «هُمُ الْبَرَرَةُ بِالْإِخْوَانِ فِي حَالِ الْعُسْرِ وَ الْيُسْرِ الْمُؤْثِرُونَ عَلَى أَنْفُسِهِم». آن‏ها کساني هستند که چه در حال عُسر و چه در حال يُسر به برادرهايشان نيکي ميکنند. بالاترين نيکي هم دعا کردن در حقّ غير است؛ با اين‏که خودش محتاج و بلکه احوج به دعا است، ولي براي خود نميخواهد و نظري هم به خود ندارد.


http://hezbollah-k.com</P&g t;

به این مطلب امتیاز دهید
اشتراک گذاری در telegram
اشتراک گذاری در whatsapp
اشتراک گذاری در facebook
اشتراک گذاری در email

فرصت ویژه برای علاقه مندان به نویسندگی

شما می توانید مقالات خود را با نام خود در وب سایت موسسه منتشر نمائید. برای شروع کلیک نمائید.

نویسنده مقاله باشید