ورود

ثبت نام

موسسه قرآن و نهج البلاغه
home-icone
Institute of Quran & Nahjul Balaghah

بشارت امام صادق علیه السلام به شیعیان

سلیمان دیلمى گفت:


نزد امام صادق علی
ه السّلام
 بودم که ابو بصیر، در حالى که نفسهاى عمیقى مى‏کشید، بر آن حضرت وارد شد. هنگامى که نشست، امام صادق علیه السّلام رو به او کرد و فرمود: اى ابا محمّد، چرا این گونه نفس عمیق مى‏کشى؟


ابو بصیر گفت: فدایت شوم اى فرزند رسول خدا، پیر و ناتوان شده‏ام و زمان مرگم نزدیک شده، با این وجود نمی دانم در آخرت چه حالى خواهم داشت! امام علیه السّلام فرمود: اى ابا محمّد، تو هم، چنین مى‏گویى؟ ابو بصیر گفت: قربانت گردم، چرا نگویم؟ امام علیه السّلام فرمود:


اى ابا محمّد، مگر نمی دانی که خداوند تعالى، جوانان «شما» (شیعیان) را گرامى داشته از اینکه کیفرشان نماید و از پیران «شما» شرم مى‏کند که از آنها حساب بکشد. ابو بصیر گفت: فدایت شوم، آیا این مقام، ویژه ما (شیعیان) است یا براى عموم اهل توحید و یکتاپرستان است؟


حضرت علیه السّلام فرمود: به خدا سوگند فقط مخصوص شما [شیعیان‏] است و سایر مردم را شامل نمى‏شود. در حدیث آمده است که خداوند مى‏فرماید: «سفیدى محاسن مؤمنین از نور من است و من شرم دارم‏ از اینکه نورم را با آتشم بسوزانم». همچنین نقل شده است: «سفیدى محاسن، زیور عقل و نشانه وقار و سنگینى است».


ابو بصیر گفت: فدایت شوم، [مخالفین شما] به ما لقبى داده‏اند که پشت ما را شکسته و دلهایمان را میرانده است، و زمامداران و والیان، به خاطر همین لقب- و بنا بر حدیثى که فقهایشان روایت مى‏کنند- خون ما را حلال مى‏شمرند.


امام علیه السّلام فرمود: مقصودت لقب «رافضى» است؟</o:p&g t;


ابو بصیر گفت: آرى. امام علیه السّلام فرمود: نه، به خدا سوگند، اینان شما را به این نام نخوانده‏اند، بلکه خداوند شما را بدان نامیده است. اى ابا محمّد، مگر نمى‏دانى که هفتاد نفر از بنى اسرائیل، وقتى گمراهى فرعون و قومش، و هدایت موسى را تشخیص دادند، فرعون را رها کردند و به موسى پیوستند، به همین سبب، در میان لشکر موسى علیه السّلام به «رافضى» خوانده مى‏شدند. اینها در بین لشکر موسى علیه السّلام بیش از دیگران عبادت مى‏کردند و نسبت به موسى و هارون و فرزندانشانعلیهم السّلام محبت بیشترى داشتند و خداوند به موسى علیه السّلام وحى فرمود: این نام را در تورات براى آنها ثبت کن، زیرا من آنان را به این اسم نامیده‏ام و این نام را بدانها بخشیده‏ام.


& lt;SPAN style=”LINE-HEIGHT: 200%; FONT-FAMILY: ‘Tahoma’,’sans-serif’; FONT-SIZE: 9pt” lang=AR-SA>موسى علیه السّلام نیز این نام را براى آنها ثبت فرمود و پس از آن، خداوند، این نام را براى شما ذخیره کرد و به شما عطا فرمود.


اى ابا محمّد، اینان خوبى را رها کردند و شما به کمک خوبى، بدى را رها کردید. مردم به دسته‏ها و گروه‏هاى مختلفى تقسیم شدند و شما در گروه خاندان پیامبرتان محمدصلّى اللَّه علیه و آله و سلّم در آمدید و به راهى رفتید که خداوند به آن امر فرموده است. شما همان راهى را که خدا برایتان برگزیده بود، انتخاب کردید و کسى را که خدا اراده کرده بود، اختیار نمودید. پس مژده باد بر شما و باز هم مژده باد بر شما. به خدا سوگند، شمایید که مورد رحمت حقّ قرار گرفته‏اید، کردار نیک نیکوکارانتان پذیرفته مى‏شود و از کردار زشت بدکارانتان چشم‏پوشى مى‏شود. هر کس روز قیامت بدون آن عقیده‏اى که شما دارید به پیشگاه پروردگار درآید، خداوند نه کردار نیکش را مى‏پذیرد و نه از کردار بدش درمى‏گذرد. اى ابا محمّد، آیا تو را خوشحال کردم؟ ابو بصیر گفت: عرض کردم: فدایت شوم بیشتر بگویید. امام علیه السّلام فرمود: اى ابا محمّد، خداوند فرشتگانى دارد که گناهان را از دوش شیعیان ما مى
‏ریزند، همان گونه که باد خزان، برگهاى درختان را در فصل پاییز مى‏ریزد و این است معنى کلام خداوند عزّ و جلّ: «و فرشتگان پروردگارشان را سپاس و ستایش مى‏کنند و براى مؤمنان طلب آمرزش مى‏کنند» به خدا سوگند آمرزش خواهى آنان، تنها براى شما است، نه براى سایر مردم. اى ابا محمّد، آیا خوشحالت کردم؟


ابو بصیر گفت: عرض کردم: فدایت شوم، بیشتر بگویید، امام علیه السّلام فرمود: اى ابا محمّد، به خدا سوگند، خداوند عزّ و جلّ در این آیه [آیه‏اى که بعدا تلاوت مى‏فرماید]، هیچ یک از اوصیاى پیامبران و پیروانشان را جدا نکرده، جز امیر مؤمنان على علیه السّلام و شیعیانش را، آنجا که در قرآن کریم، که سخنش حقّ است، مى‏فرماید: « [روز قیامت‏] روزى [است‏] که هیچ دوستى براى دوست خود کارى انجام نمى‏دهد و آنها یارى نمى‏شوند، مگر کسانى که با قلبى پاک و سالم [از پلیدیها] به نزد خداوند بیایند» و مقصود خداى بزرگ از این آیه، على علیه السّلام و شیعیان او هستند.


اى ابا محمّد، آیا تو را خوشحال کردم؟ ابو بصیر گفت: عرض کردم:


فدایت شوم، مطالب بیشترى بفرمایید. حضرت فرمود: اى ابا محمّد، همانا خداى تعالى شما را در قرآن یاد کرده است، آنجا که مى‏فرماید:


«اى بندگان من که در مورد نفس خویش زیاده روى کرده‏اید، از رحمت الهى ناامید نشوید، زیرا خداوند همه گناهان شما را مى‏آمرزد، به راستى او آمرزنده و مهربان است» (زمر- ۵۳)


 به خدا سوگند در این آیه جز شما، قصد کس دیگرى را نداشته است. اى ابا محمّد، آیا تو را خوشحال کردم؟ ابو بصیر گفت: عرض کردم: فداى شما گردم، مطالب بیشترى بفرمایید. حضرت فرمود: اى ابا محمّد، همانا خداوند شما را در قرآن یاد کرده و فرموده:


«[اى شیطان‏]» به راستى تو بر بندگان [خاص‏] من تسلطى ندارى» (حجر- ۴۲)


به خدا سوگند، در این آیه جز امامان علیهم السّلام و شیعیانشان را قصد نداشته است. اى ابا محمّد، آیا خوشحالت کردم؟


ابو بصیر گفت: عرض کردم: فداى شما گردم، مطالب بیشترى بفرمایید.


حضرت فرمود:


اى ابا محمّد، همانا خداوند شما را در قرآن یاد کرده و فرموده: «آنان همدم کسانى هستند که خدا نعمتشان داده، از پیامبران، راستگویان، شهیدان و نیکوکاران و چه نیکو رفیقانى هستند» (نساء- ۶۹) در این آیه، مقصود از پیامبران، رسول خدا خدا صلّى اللَّه علیه و آله و سلّم است و راستگویان و شهیدان ما هستیم و صالحین شمایید. پس به شایستگى و صلاح معروف شوید، همان گونه که خداوند شما را چنین نامیده است. اى ابا محمّد، آیا تو را خوشحال کردم؟ ابو بصیر گفت: فدایت شوم، بیشتر بفرمایید.


حضرت فرمود: اى ابا محمّد، همانا خدا شما را یاد کرده در آنجا که از زبان دشمن شما در دوزخ چنین حکایت مى‏کند:


«و گویند چرا ما [در اینجا] مردانى را که از اشرار مى‏شمردیم و تمسخرشان مى‏کردیم نمى‏بینیم یا شاید دیدگان ما [از دیدنشان‏] خیره گشته است» (ص- ۶۲)


 به خدا سوگند، مقصود و منظور از این آیه، کسى جز شما نیست، زیرا شما در نزد مردم این جهان، اشرار محسوب شده‏اید. به خدا سوگند، هنگامى که در بهشت در ناز و نعمت خواهید بود، آنان در دوزخ شما را مى‏جویند، اى ابا محمّد، آیا خوشحالت کردم؟ ابو بصیر گفت: عرض کردم فدایت شوم، بیشتر بفرمایید.


&l t;P style=”TEXT-ALIGN: justify; LINE-HEIGHT: 200%; unicode-bidi: embed; DIRECTION: rtl; BACKGROUND: white” dir=rtl align=justify>امام علیه السّلام فرمود: اى ابا محمد، [همین اندازه بدان که‏] هیچ آیه ای نیست که به بهشت رهبرى کند و بهشتیان را به نیکى یاد کند، جز اینکه در باره ما و شیعیان ما نازل شده و هیچ آیه‏اى نیست که اهل آن را به بدى یاد کند و به سوى دوزخ براند مگر اینکه در باره دشمن ما و مخالف ما نازل شده است. اى ابا محمد، آیا تو را خوشحال کردم؟ ابو بصیر گفت: عرض کردم: فدایت شوم، بیشتر بفرمایید. حضرت فرمود: کسى بر آیین ابراهیم، جز ما و شیعیان ما نیست و سایر مردم از آن برکنارند. اى ابا محمّد، آیا خوشحالت کردم؟ [و در روایت دیگرى نقل شده که ابو بصیر گفت: مرا بس است.] .[۱]


 پی نوشت:


[1].فضائل الشیعه-ترجمه توحیدى، ص: ۶۱


www.aboutorab.com

به این مطلب امتیاز دهید
اشتراک گذاری در telegram
اشتراک گذاری در whatsapp
اشتراک گذاری در facebook
اشتراک گذاری در email

فرصت ویژه برای علاقه مندان به نویسندگی

شما می توانید مقالات خود را با نام خود در وب سایت موسسه منتشر نمائید. برای شروع کلیک نمائید.

نویسنده مقاله باشید