ورود

ثبت نام

موسسه قرآن و نهج البلاغه
home-icone
Institute of Quran & Nahjul Balaghah

دوست خیالی کودک

دکتر امیررضا چمنی


کودکان از سن دو تا چهار سالگی برای خود دوستان خیالی در نظر می‌گیرند، با آنها ارتباط برقرار می‌کنند، حرف می‌زنند، بازی می‌کنند، اسباب بازی خود را در اختیار آنها قرار می‌دهند، با آنها غذا می خورند و با آنها می خوابند.
این خیال بافی معمولا تا سن پیش دبستانی ادامه داشته و بتدریج کمتر می شود.

75 درصد از کودکان تا سن هفت سالگی تجربه دوستان خیالی را دارند
. خانواده‌ها از خیا
لبافی کودکان دچار اضطراب، نگرانی و وحشت می‌شوند و ترس از توهم یا وجود بیماری آنها را به شدت آشفته می‌کند.

داشتن دوستان خیالی در سنین پیش دبستانی می‌تواند باعث رشد و افزایش مهارت‌های اجتماعی و ارتباط با دیگران در کودک شود و به عبارتی این موضوع می تواند یکی از مراحل طبیعی رشد باشد و کارکردهای مثبتی را برای کودک به همراه داشته باشد.
کودک می تواند احساسات و هیجانات خود را نسبت به همنشین خیالی خود بروز دهد و اوقات تنهایی خود را پر نماید و همچنین ترس و اضطراب احتمالی خود را کم کند به علاوه داشتن دوست خیالی باعث افزایش خلاقیت در کودک می شود.

اما اگر این دوستی‌های خیالی تا سن نوجوانی و بزرگسالی ادامه پیدا کند، می‌تواند باعث انزوای فرد، کاهش ارتباطات اجتماعی و مانع دوست یابی در شخص شود.

هرگونه تجربه اضطراب آور مانند تولد فرزند جدید، جدایی والدین، دعواهای پدر و مادر، از دست دادن والدین یا پدربزرگ و مادربزرگ، تنها خوابیدن در اتاق، تک فرزند بودن و انزوای کودک احتمال خیالبافی در کودکان را افزایش می‌دهد.

والدین در مواجه با این خیالبافی‌ها در سنین پیش دبستانی نباید دچار ترس و وحشت شده و یا کودکان را از داشتن این دوستان خیالی منع نمایند. همچنین نباید آنها را تنبیه یا مسخره کنند.
گاه لازم است والدین وارد دنیای خیالی کودک شده و با همنشین خیالی او همراه شوند و اگر کودک رضایت داشت در مورد آن با او صحبت نمایند.

مواردی
است که لازم است در خیالبافی کودکان مداخله جدی صورت گیرد، در صورتی که دوست خیالی تنها دوست کودک باشد و کودک با بچه‌های همسن خود ارتباطات منسجم و معناداری نداشته باشد و این وضعیت حداقل شش ماه ادامه داشته باشد باید والدین مداخله کنند.

در صورتی که دوست خیالی، کودک را کنترل نمود
ه و او را به کارهای خلاف وادار نماید و همچنین کودک از همنشینی با دوست خیالی خود می ترسد و از ارتباط با او وحشت دارد نیز لازم است کودک نزد مشاور و روان شناس ارجاع شود تا مداخلات موثر انجام شود.

نوجوانان یا جوانانی که منزوی بوده و مهارت دوست یابی ندارند هم ممکن است برای جبران خلاهای عاطفی خود و جایگزین کردن نیازهای عاطفی به داشتن دوست خیالی روی بیاورند که در این سنین امری عادی و طبیعی تلقی نمی‌شود.


منبع: salamateroohema.blogfa.com به نقل از ای

به این مطلب امتیاز دهید
اشتراک گذاری در telegram
اشتراک گذاری در whatsapp
اشتراک گذاری در facebook
اشتراک گذاری در email

فرصت ویژه برای علاقه مندان به نویسندگی

شما می توانید مقالات خود را با نام خود در وب سایت موسسه منتشر نمائید. برای شروع کلیک نمائید.

نویسنده مقاله باشید