ورود

ثبت نام

موسسه قرآن و نهج البلاغه
home-icone
Institute of Quran & Nahjul Balaghah

ملاقات‌هاى امام حسین‏ علیه‏ السلام از مدینه تا کربلا/۱

آغاز سخن


حضرت ابا عبدالله الحسین‏علیه‏السلام براى قیام جاودانه کربلا، علاوه بر زمینه‏سازى چندین ساله دوران گذشته، از آغاز حرکت خویش نیز دست به فعالیتهاى گسترده‏اى زد: وداع جانسوز با قبر پیامبر اکرم‏صلى‏الله‏علیه‏وآله و افراد مختلف، نوشتن وصیت‏نامه و نیز نگارش نامه‏هاى بسیار براى قبیله‏ها و افراد مختلف، ماندن در مکّه از ماه مبارک شعبان تا هشتم ماه مبارک ذى الحجّه. از دیگر فعالیتهاى حضرت، ملاقاتهایى است که از زمان آغاز حرکت از شهر مدینه تا کربلا داشته. این مجموعه ملاقاتها، نشان‏دهنده تلاش حضرت براى هدایت انسانها، بیان اهداف بلند قیام، دفاع جانانه از حقیقت اسلام، برخورد شدید با یزید و یزیدیان و اتمام حجّت براى شکّاکان و دو دلان مى‏باشد.


آنچه پیش‏رو دارید، بیان مهمترین ملاقاتهاى آن حضرت در سه بخش است: ۱. ملاقاتهایى که در مدینه از آغاز حرکت داشته‏اند؛ ۲. ملاقاتهایى که در مکّه معظمه با افراد گوناگون داشته‏اند؛ ۳. ملاقاتهایى که در مسیر راه کوفه تا کربلا و در خود کربلا با افراد مختلف داشته‏اند.


الف. ملاقات‌هاى مدینه


1. ملاقات با ولید بن عتبه


پس از درگذشت معاویه، یزید طى نامه‏اى به ولید بن عتبه، حاکم مدینه، دستور داد که حسین بن على‏علیه‏السلام و عبدالله بن زبیر را احضار کند و از آنها براى خلافتش بیعت بگیرد و اگر از بیعت سرپیچى کردند، سرِ آنها را از بدن جدا کرده، براى او به دمشق بفرستد و از مردم مدینه نیز بیعت بگیرد و اگر کسى نپذیرفت، حکمى را که بیان شد، درباره آنها اجرا کند. (۱)


ولید بعد از آگاهى از محتوى نامه، شبانه مروان بن حکم – حاکم پیشین مدینه – را احضار کرد و از او درباره نامه یزید نظرخواهى کرد. مروان گفت: هم اکنون آنها را احضار کن و از آنها براى یزید بیعت بگیر! اگر پذیرفتند، دست از آنها بردار و اگر خوددارى کردند، سر از بدن آنها جدا کن، قبل از آنکه از مرگ معاویه آگاه شوند و علیه یزید قیام نمایند.


ولید فوراً عبد
الله بن عمرو بن عثمان را به سراغ حسین‏علیه‏السلام و ابن زبیر فرستاد و آنها را نزد خود فراخواند.


در حالى که امام حسین‏علیه‏السلام و ابن زبیر در مسجد نشسته بودند، پیک ولید پیام را ابلاغ نمود.


امام حسین‏علیه‏السلام فرمود: گمان مى‏کنم که معاویه رهسپار دیار آخرت شده است [؛ زیرا من در خواب دیدم که منبر معاویه واژگون و خانه او در آتش مى‏سوزد. (۲)] و یزید ما را براى بیعت فرا خوانده است.


حضرت با جمعى از جوانان هاشمى به سمت دار الاماره مدینه حرکت کردند و به آنها فرمودند: من داخل مى‏شوم و هنگامى که شما را فراخواندم یا صداى فریاد مرا شنیدید، وارد دار الاماره شوید. (۳)


حضرت وارد شدند، در حالى که مروان بن حکم نیز نزد او بود. ولید نامه یزید را براى امام حسین‏علیه‏السلام قرائت کرد.


حضرت فرمودند: «ما کُنْتُ اُبایعُ لِیزِیدَ؛ من هرگز با یزید بیعت نخواهم کرد.‌»


مروان گفت: با امیر المؤمنین بیعت کن! امام حسین‏علیه‏السلام فرمودند: واى بر تو که سخن به گزاف گفتى! چه کسى یزید را بر مؤمنین امیر کرده است؟ (۴)


2. مروان‏


فرداى آن روز، امام حسین‏علیه‏السلام در بین راه با مروان بن حکم ملاقات کرد. مروان گفت: من شما را نصیحت مى‏کنم به شرطى که بپذیرى! حضرت فرمود: نصیحت تو چیست؟ گفت: من شما را امر مى‏کنم که با امیر المؤمنین یزید بیعت کنى که این بیعت به نفع دین و دنیاى شما است.


حضرت با ناراحتى فرمود: «اِنّاَ لِلَّهِ وَاِنَّا اِلَیهِ راجِعُون» و ادامه داد: «عَلَى الْاِسْلامِ السَّلامُ اِذْ بُلِیتِ الْاُمَّهُ بِراعٍ مِثْلَ یزِیدَ وَیحَکَ یا مَرْوانَ اَتَاْمُرُنِى بِبَیعَهِ یزِیدَ وَهُوَ رَجُلٌ فاسِقٌ؛ فاتحه اسلام را باید خواند آن زمانى که امت گرفتار امیرى چون یزید گردد. واى بر تو اى مروان آیا مرا به بیعت یزید فرمان مى‏دهى، در حالى که او مرد فاسقى است!»


سپس فرمود: این سخن ناروا و بیهوده را چرا مى‏گویى؟ من تو را بر این گفتار ملامت نمى‏کنم؛ زیرا تو همان کسى هستى که پیامبر اکرم‏صلى‏الله‏علیه‏وآله تو را هنگامى که هنوز در صلب پدرت حکم بن العاص بودى لعنت کرد.


آنگاه فرمود: دور شو اى دشمن خدا! ما اهل بیت رسول خدا هستیم و حق با ما و در میان ما است و زبان ما جز به حق سخن نمى‏گوید. من خود از پیامبر خدا شنیدم که مى‏فرمود: «خلافت بر فرزندان ابو سفیان و فرزندزادگان آنها حرام است.‌» و فرمود: «اگر معاویه را بر فراز منبر من دیدید، بى‏درنگ شکم او را پاره کنید.‌» به خدا سوگند که مردم مدینه او را بر فراز منبر جدّم رسول خداصلى‏الله‏علیه‏وآله مشاهده کردند؛ ولى به آنچه مأمور شدند، عمل نکردند.‌»


در این هنگام بود که مروان از روى خشم فریاد برآورد: «هرگز تو را رها نمى‏کنم، مگر اینکه با یزید بیعت کنى! شما فرزندان على کینه آل ابوسفیان را در سینه دارید و جا دارد که با آنها دشمنى ک
نید و آنها [نیز] با شما دشمنى ورزند.‌»


امام حسین‏علیه‏السلام در جواب فرمود: «دور شو اى پلید که ما از اهل بیت طهارتیم و خداوند درباره ما به پیامبرش وحى کرده است که «إِنَّمَا یرِیدُ اللَّهُ لِیذْهِبَ عَنکُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَیتِ وَ یطَهِّرَکُمْ تَطْهِیرًا‌»؛ (۵) «خداوند مى‏خواهد پلیدى و گناه را از شما اهل بیت دور کند، و کاملاً شما را پاک سازد.‌»


با این بیان، دیگر براى مروان قدرت سخن باقى نماند. امام افزود: «اى پسر زرقاء! به خاطر آنچه که از رسول خدا ناخشنودى، تو را بشارت [و خبر] مى‏دهم به عذاب دردناک الهى روزى که نزد خدا خواهى رفت و جدّم رسول خداصلى‏الله‏علیه‏وآله درباره من و یزید از تو پرسش خواهد کرد.‌» (۶)


در این ملاقات امام حسین‏علیه‏
السلام حقیقت و پستى مروان و آل ابو سفیان را به او معرفى کرد و حقیقت و حقّانیت خویش و اهل بیت را به اثبات رساند و با قاطعیت تمام با این مرد جسور برخورد نمود. در پى این ملاقاتها بود که یزید بلافاصله ولید را از فرماندارى مدینه عزل نمود و مروان بن حکم را به جاى او برگزید. (۷)


3. محمّد بن حنفیه (۸)


محمّد بن حنفیه، قبل از حرکت امام حسین‏علیه‏السلام به ملاقات او آمد و گفت: «اى برادر! تو محبوب‏ترین مردم نزد منى و من از هیچ کس نصیحتم را دریغ نمى‏دارم، تا چه رسد به شما… . از بیعت با یزید کناره گیر و از سکونت در شهرها تا مى‏توانى پرهیز کن. سپس نمایندگان خود را به سوى شهرها اعزام کن و [به این وسیله‏] آنها را به سوى خودت دعوت کن؛ اگر تو را اجابت کردند و به بیعت با تو تن دادند، خدا را بر این نعمت شکر کن و اگر با دیگرى بیعت کردند، این انتخاب بد به هیچ وجه مزیت و موقعیت تو را به دست فراموشى نخواهد سپرد… .‌»


امام حسین‏علیه‏السلام فرمود: «برادر! به کجا روم؟» محمّد گفت: «به سوى مکه حرکت کن. اگر آن شهر را مناسب اقامت دیدى، در آنجا بمان و اگر احساس کردى که مکه نیز جاى امنى براى تو نیست، به بیابانها و کوهها رو کن و همیشه از نقطه‏اى به نقطه‏اى در حرکت باش تا آنکه سرانجام کار را دریابى.‌»


امام حسین‏علیه‏السلام در پاسخ فرمود: «اى برادر! تو نصیحت ملاطفت‏آمیز خود را از من دریغ نداشتى. امیدوارم که پیشنهاد تو مقبول و پسندیده باشد.‌» (۹)


و اضافه فرمود: «یا اَخِى وَاللَّهِ لَوْلَمْ یکُنْ مَلْجَاٌ وَلا ماْوى‏ لا بایعْتُ یزِیدَ بْنَ مُعاوِیهَ؛ اى برادر! به خدا قسم اگر [در دنیا] پناهگاه و محل سکونتى نداشته باشم، هرگز با یزید بن معاویه بیعت نخواهم کرد.‌» محمّد گریست، امام از او تشکر کرد و فرمود: «اى برادر! خداوند تو را جزاى خیر
دهد که از سر خیر [خواهى] پیشنهاد کردى. من قصد عزیمت به مکه را دارم و خود و برادرانم و فرزندان آنها و پیروان من نیز بر این رأى‏اند. و امّا تو اى برادر! پس مى‏توانى در مدینه بمانى و گزارشهاى لازم را از اخبارى که مى‏شنوى برایم بفرستى و چیزى از نظر من پنهان نگاه ندارى.‌» (۱۰)


محمّد بن حنفیه ملاقاتى نیز در مکّه با امام حسین‏علیه‏السلام دارد که در آن ملاقات چنین عرض مى‏کند: «اى برادر! تو مردم کوفه را خوب مى‏شناسى و مى‏دانى که با پدر و برادرت چه کردند و من مى‏ترسم که سرنوشت شما نیز همان سرنوشت گذشتگان بشود. اگر مصلحت بدانى، در مکه بمان که هم جانت سالم مى‏ماند و هم عزّت و احترامت محفوظ است.‌»


حضرت فرمود: «خوف این را دارم که یزید به‏طور ناگهانى مرا بکشد و من همان کسى باشم که با کشته شدنش حرمت حرم شکسته مى‏شود.‌» (۱۱)


محمّد گفت: «پس به اطراف یمن بروید که مناطق امنى است.‌» حضرت فرمود: «در گفته شما تأمّل مى‏کنم.‌» ولى فرداى آن روز حضرت به سوى کوفه حرکت کرد. محمّد گفت: «چه شد که در حرکت عجله مى‏کنى؟»


حضرت فرمود: بعد از رفتن تو، پیامبر را در خواب دیدم که فرمود: «یا حُسَینُ اُخْرُجْ فَاِنَّ اللَّهَ قَدْ شاءَ اَنْ یراکَ قَتِیلاً؛ اى حسین! بیرون برو که خداوند خواسته تو را کشته ببیند.‌» محمّد کلمه استرجاع را بر زبان آورد و گفت: «اکنون که عازم هستى، پس چرا زنان را با خودت مى‏برى؟»


فرمود: «اِنَّ اللَّهَ قَدْ شاءَ اَنْ یراهُنَّ سَبایا؛ خدا خواسته که آنها را اسیر ببیند.‌» (۱۲)


بردن اهل
حرم دستور بود و سرّ غیب‏               ور نه این بى‏حرمتى را کى روا دارد حسین‏


4. عبدالله بن مطیع‏


عبدالله بن مطیع امام حسین را در بین راه مدینه به مکه ملاقات کرد و به ایشان عرض کرد: «جانم به فداى تو باد! عزم کجا دارى؟» امام حسین‏علیه‏السلام فرمود: «در حال حاضر قصد رفتن به مکه را دارم و از خداى متعال طلب خیر مى‏کنم.‌»


عبدالله عرض کرد: «به فدایت گردم! از خدا براى شما طلب خیر مى‏کنم، مبادا از مکه به سوى کوفه حرکت کنى؛ چرا که کوفه همان شهر بدخاطره‏اى است که پدرت را در آنجا کشتند و برادرت امام حسن مجتبى‏علیه‏السلام را در چنگ دشمن رها کردند و خود نیز با او از در نیرنگ درآمدند و او را زخم کارى زدند که نزدیک بود او نیز کشته شود. در حرم و خانه خدا بمان؛ زیرا تو بزرگِ نژاد عربى و از مردم حجاز کسى نیست که با تو در رتبه و مقام برابر باشد. در آنجا بمان تا مردم از اطراف به گرد تو جمع گردند. بخدا سوگند که بعد از تو ما را به زنجیر بردگى مى‏کشند.‌» (۱۳)


ب. ملاقاتهاى مکه


کاروان امام روز جم
عه، سوم ماه مبارک شعبان وارد مکه شد. حضرت تاهشتم ماه ذى حجّه در آنجا باقى ماند. در این مدت، ملاقاتهاى مختلفى داشته‏اند که به اهم آنها اشاره مى‏شود:


1. گروهى از مردم و عبدالله بن زبیر


با ورود امام حسین‏علیه‏السلام به مکه، مردم و کسانى که براى حجّ به مکه مشرف شده بودند، به محضر آن حضرت مى‏رسیدند، از جمله عبدالله بن زبیر که در جوار کعبه اقامت گزیده و سرگرم نماز و طواف بود، هر روز یا دو روز یک بار به محضر آن حضرت مى‏آمد. وى در اضطراب شدیدى بسر مى‏برد؛ زیرا به خوبى مى‏دانست که امام حسین تا زمانى که در مکه شرف حضور داشته باشد، اهل حجاز با او بیعت نخواهند کرد؛ زیرا امام‏علیه‏السلام داراى موقعیت خاص اجتماعى بود و مردم بیش‏تر از او اطاعت مى‏کردند. (۱۴)


هدف از تظاهر عبدالله به عبادت، به دام انداختن افراد بود. على‏علیه‏السلام درباره او فرمود: «ینْصِبُ حِبالَهَ الدِّینِ لِاصْطِفاءِ الدُّنْیا؛ (۱۵) دام دینى مى‏گستراند تا دنیا را بدست آورد.‌»


با این حال، ابن زبیر به امام حسین‏علیه‏السلام پیشنهاد کرد که در مکه اقامت کند تا او با امام بیعت نموده، مردم نیز با امام بیعت نمایند. این کار بدین جهت بود که از خود رفع تهمت کند و مردم این پیشنهاد را به عنوان حسن نیت و خیرخواهى اوتلقى کنند. (۱۶)


حضرت فرمود: «یابْنَ زُبَیر لَئِنْ اُدْفَنُ بِشاطِى‏ء الْفُراتِ اَحَبُّ اِلَىَّ مِنْ اَنْ اَدْفَنَ بِفِناءِ الْکَعْبَهِ؛ پسر زبیر! اگر در سرزمین فرات دفن شوم، برایم بهتر است از اینکه در آستانه کعبه به خاک سپرده شوم.‌»


و در ادامه فرمود: «اِنَّ اَبِى حَدَّثَنِى اَنَّ بِها کَبْشاً یسْتَحِلُّ حُرْمَتَها فَما اُحِبُّ اَنْ اَکُونَ ذلِکَ الْکَبْشُ؛ (۱۷) پدرم به من خبر داد که در مکه قوچى کشته مى‏شود که به وسیله او حرمت خانه خدا شکسته مى‏گردد و من دوست ندارم (هتک حرمت الهى با کشته شدن من باشد و) آن قوچ با شم.‌»


در نقل دیگر آمده هنگامى که عبداللّه متوجه شد امام حسین‏علیه‏السلام عازم کوفه است، به ملاقات امام آمد و گفت: «چه تصمیمى دارید؟ به خدا سوگند که من از عدم مبارزه و جهاد علیه بنى امیه به خاطر ستمهایى که بر بندگان صالح خدا روا مى‏دارند، بسیار بیمناکم و از عذاب الهى مى‏ترسم!» امام حسین‏علیه‏السلام فرمود: «تصمیم دارم به کوفه بروم.‌» عبدالله گفت: «خدا تو را موفق بدارد؛ اگر من هم یارانى همانند انصار و یاران تو داشتم، از رفتن به آن دیار امتناع نمى‏کردم.‌»


ابن زبیر با اینکه قلباً از رفتن امام حسین به کوفه خوشحال بود؛ ولى براى حفظ ظاهر و رفع اتهامات احتمالى گفت: «اگر شما در همین‏ج
ا بمانید و ما و مردم حجاز را به بیعت با خود فرا خوانید، به سوى تو خواهیم شتافت و با تو بیعت خواهیم کرد؛ چرا که تو را به امر خلافت سزاوارتر از یزید و پدر یزید [معاویه] مى‏دانیم.‌» (۱۸)


شاهد این ظاهرسازى، سخنان عبدالله بن عباس است که دست بر شانه ابن زبیر گذاشت و گفت: «اى پسر زبیر! فضا براى تو باز شد و حسین به سوى عراق کوچ کرد.‌» و در ادامه گفت: «چرا خود را نامزد خلافت نموده‏اى؟» گفت: به جهت شرافتم.‌» ابن عباس گفت: «به چه چیز شرافت پیدا کرده‏اى؟ اگر براى تو شرافتى باشد، از ناحیه ما است و ما از تو شریف‏تریم… .‌» (۱۹)


این ملاقاتها ماهیت اصلى زبیر را رو کرد و نشان داد که نامزدى خلافت با درخواست بیعت با امام حسین‏علیه‏السلام و ماندن در مکه سازگارى ندارد.


2. عبدالله بن عمر


عبدالله وقتى از جریان حرکت امام حسین‏علیه‏السلام به سوى کوفه با خبر شد، محضر آن حضرت رسید و از ایشان خواست که با گمراهان سازش کند. همچنین او را از جنگ و کشته شدن برحذر داشت.


امام‏علیه‏السلام در پاسخ او فرمود: «اى ابا عبد الرحمن! مگر نمى‏دانى که یک نمونه ناچیز بودن دنیا در نزد خداى تعالى این است که سر یحیى بن زکریا به عنوان هدیه نزد زنى بدکاره از بنى اسرائیل فرستاده شد؟ آیا نمى‏دانى که بنى اسرائیل از طلوع فجر تا طلوع آفتاب هفتاد پیامبر خدا را مى‏کشتند و بعد مثل اینکه هیچ اتفاقى نیفتاده و حرکت ناروایى رخ نداده است، در بازارها نشسته و مشغول خرید و فروش مى‏شدند؟ خداوند در کیفر آنان شتاب نکرد و به موقع از آنها انتقام گرفت. اى ابا عبد الرحمن! از خدا بترس و از یارى من روى برمگردان.‌» (۲۰)


جالب است بدانید همین عبدالله با حَجّاج جنایتکار به عنوان نماینده عبد الملک مروان بیعت کرد؛ امّا حاضر نشد با امام معصوم بیعت نماید؛ لذا در لحظه مرگ گفت: «بر هیچ چیز دنیا تأسف نمى‏خورم، مگر بر اینکه با فئه باغیه (معاویه و اهل شام) نجنگیدم و على را در این امر یارى نکردم.‌» (۲۱)


عبدالله وقتى از شهادت امام حسین‏علیه‏السلام آگاه شد، نامه‏اى با این مضمون براى یزید نوشت: «سوگوارى عظیم و بزرگ است و مصیبت سترگ و در اسلام حادثه بزرگى پیش آمد. هیچ روزى مانند روز حسین نیست.‌»


یزید در پاسخ نوشت: «اى احمق! اگر ما بر حق هستیم، پس از حق خود دفاع کرده‏ایم و اگر هم بر حق نیستیم، پدرت اوّل کسى بود که این اساس را بنا گذاشت.‌» (۲۲)


3. عبدالله بن عباس‏


آنگاه که هجرت حضرت از مکه به سمت عراق قطعى شده بود. عبدالله بن عباس به ملاقات امام حسین‏علیه‏السلام آمد و امام را سوگند داد که در مکه بماند. وى اهالى کوفه را مذمّت نمود و به حضرت عرض کرد: شما نزد کسانى مى‏روید که پدرتان را کشته و برادرتان را مجروح ساخته‏اند و مسلّماً با شما چنین رفتار خواهند کرد.


امام در جواب ابن عباس فرمود: «یا ابْنَ عَمّ ا ِنِّى وَاللَّهِ لَاَعْلَمُ اَنَّکَ ناصِحٌ مُشْفِقٌ وَلکِنِّى اَزْمَعْتُ وَاَجْمَعْتُ عَلَى الْمَسِیرِ؛ (۲۳) اى پسر عمو! به خدا قسم مى‏دانم تو نصیحت‏گر دلسوزى هستى؛ ولى من تصمیم گرفته‏ام که [به سوى عراق] بروم.‌»


در منابع مختلف جوابهاى متفاوتى از امام حسین‏علیه‏السلام نقل شده است که موارد زیر از آن جمله‏اند:


1. اینها نامه‏هاى اهالى کوفه است که براى من فرستاده‏اند و این نامه مسلم بن عقیل است مبنى بر اینکه مردم کوفه با من بیعت کرده‏اند. (۲۴)


2. پیامبر خدا مرا امر [به خروج] کرده است و من هم آن را انجام مى‏دهم. (۲۵)


3. در بیرون مکه و حرم کشته شوم، بهتر از آن است که در داخل حرم کشته شوم. (۲۶)


ابن عباس براى نجات حضرت پیشنهاد داد که به یمن بروند و گفت: در یمن قلعه‏هاى استوارى است و براى پدرت در آنجا شیعیانى است. (۲۷)


ولى امام حسین‏علیه‏السلام از تصمیم خویش برنگشت. ابن عباس گفت: اگر تصمیم شما قطعى است، اهل بیت و فرزندان خود را به همراه نبرید. مى‏ترسم شما را به قتل برسانند و آنان نظاره‏گر این صحنه فجیع باشند؛ ولى امام‏علیه‏السلام بردن اهل بیت را نیز به اراده الهى مستند نمود.


هنگامى که باز مخالفت امام را با پیشنهاد خود احساس کرد، از روى ناامیدى گفت: چشم ابن زبی
ر را روشن ساختى که خود به پاى خود از مکه بیرون مى‏روى و حجاز را جولانگاه او قرار مى‏دهى؛ چرا که ابن زبیر کسى است که با وجود تو کسى به او اعتنا نمى‏کند. (۲۸)


4. یحیى بن سعید با جماعتى‏


عمرو بن سعید بن العاص برادرش یحیى بن سعید را با جماعتى فرستاد تا امام حسین‏علیه‏السلام را از رفتن به عراق بازدارد؛ اما موفق نشدند و حتى کار به مشاجره لفظى و درگیرى با تازیانه انجامید که مقاومت یاران حضرت مانع موفقیت آنها گردید.


آ
ن گروه گفتند: اى حسین! آیا تقواى الهى را پیشه نمى‏سازى و از جماعت بیرون رفته و بین امت را جدایى مى‏افکنى؟


امام در جواب آنها این آیه را قرائت کرد: «لِى عَمَلِى وَ لَکُمْ عَمَلُکُمْ أَنتُم بَرِیونَ مِمَّآ أَعْمَلُ وَ أَنَا بَرِى‏ءٌ مِّمَّا تَعْمَلُونَ‌»؛ (۲۹) «عمل من براى خودم و عمل شما از آن شما است. شما از آنچه من مى‏کنم بیزارید و من نیز از اعمال شما بیزارى مى‏جویم.‌»


5. جمعى از طرفداران یزید


گروهى نیز به این
هدف که حضرت را از رفتن به عراق باز دارند و در واقع، مأمور مخفى امویان بودند، به ملاقات آن حضرت آمدند و او را با عبارات زننده از رفتن به عراق نهى کردند که به سه مورد اشاره مى‏شود:


1. ابو سعید خدرى به امام حسین‏علیه‏السلام گفت: «اِتَّقِ اللَّهَ فِى نَفْسِکَ وَاَلْزِمْ بَیتَکَ فَلا تَخْرُجُ عَلى‏ اِمامِکَ؛ (۳۰) از خدا بترس و ملازم خانه خود باش و بر علیه پیشواى خود شورش نکن!»


2. عمره دختر عبد الرحمن بن سعد بن زراره انصارى نیز امام حسین‏علیه‏السلام را ملاقات کرد و او را به طاعت از جماعت امر نمود و هشدار داد که به قتلگاه خود مى‏رود. (۳۱)


ج. ملاقاتهاى مسیر راه مکه تا کربلا


1. فرزدق شاعر


در «صفاح» فرزدق، فرزند غالب بن صعصعه، شاعر معروف، به ملاقات امام شتافت و عرض کرد: هر چه از خدا مى‏خواهید، خداوند به شما عطا کند.


امام حسین‏علیه‏السلام فرمود: براى من از اوضاع مردم عراق بگو! عرض کرد: از مرد آگاهى سؤال فرمودى. دلهاى مردم با
شما است و شمشیرهاى آنان با بنى امیه. (۳۲) امام حسین‏علیه‏السلام به او فرمود: «ما اَشُکُّ فِى اَنَّکَ صادِقٌ، النَّاسُ عَبِیدُ الدُّنیا وَالدِّینُ لَعِقٌ عَلى‏ اَلْسِنَتِهِمْ یحُوطُونُهُ ما دَرَّتْ بِهِ مَعایشَهُمْ فَاِذا اسْتَنْبِطُوا قَلَّ الدَّیانُونَ؛ (۳۳) تردیدى ندارم که تو راستگوهستى. مردم بنده دنیایند و دین تنها بر زبانشان جارى است. از آن سخن مى‏گویند تا وقتى که معیشتشان بگذرد؛ امّا در وقت سختى دیندار [واقعى‏] اندک است.‌»


ادامه دارد…


www.yasinmedia.com

به این مطلب امتیاز دهید
اشتراک گذاری در telegram
اشتراک گذاری در whatsapp
اشتراک گذاری در facebook
اشتراک گذاری در email

فرصت ویژه برای علاقه مندان به نویسندگی

شما می توانید مقالات خود را با نام خود در وب سایت موسسه منتشر نمائید. برای شروع کلیک نمائید.

نویسنده مقاله باشید