ورود

ثبت نام

موسسه قرآن و نهج البلاغه
home-icone
Institute of Quran & Nahjul Balaghah

چگونه اجتماعی باشیم؟

فهرست مطالب

به تکلم به خموشی، به تبسم، به نگاه    &am p;nbsp;        می توان برد به هر شیوه، دل آسان، ازمن


(کلیم کاشانی)


عالی ترین دستاورد انسان در دنیا، ارتباط شخصیت با شخصیت است. (کارل یاسپرس)


 


ما منظور یکدیگر را نمی فهمیم.


خجالت می کشم نظر خود را مطرح کنم.


نمی توانم موافقت همکارانم را جلب کنم.


مطمئنا شما هم بیگانه نیستید. اغلب ما، تقریبا هر روز، بارها این جمله ها را می شنویم. جمله هایی که هر یک به تنهایی نشان دهنده آنند که در روابط بین فردی انسان ها، موانعی وجود دارد. اگر چه انسان کوشیده است پیچیده ترین ابزار های ارتباطی را به وجود آورد، اما هنوز هم از برقرار کردن یک ارتباط اثر بخش و رودرو ناتوان است. ارتباط ناموثر موجب فاصله بین فردی وعمیقی می گردد که در همه جنبه های زندگی و همه بخش های جامعه، تجربه می شود. رشد شخصیت و بهداشت روانی و جسمی ما با توانایی برقراری ارتباط دارد. در این مقاله پنج مورد از موارد لازم برای ایجاد روابط بین فردی رضایت بخش، به اختصار، تو ضیح داده می شود:


۱) شناخت طرف مقابل


۲) مهارت های گوش دادن


۳) مهارت های ابراز وجود


۴) مهارت های رفع تعارض


۵) همگام شدن با زبان بدن مخاطب


 


 


۱) شناخت طرف مقابل:


محور های شناخت دیگران را به ترتیب زیر می توان ارائه داد:


الف) شناخت جنبه های مثبت: هر فرد به فراخور جنبه های شخصیتی، از قابلیت های خاص برخوردار است که او را از دیگران متمایز می کند. افراد هوشمند با چشمانی باز به جنبه های مثبت دیگران می نگرند و در روابط خود بر آن تاکید می کنند و به گونه ای موثر و سازنده، آن موارد را یاد آوری می کنند.


 


ب) شناخت جنبه های منفی: «هیچ کس کامل نیست» عبارتی آرام بخش و تسلی دهنده است. ما نباید انتظار داشته باشیم که با شخصیتی کامل و بی عیب و نقص مواجه شویم. ما باید رابطه ای منطقی با جنبه های منفی دیگران برقرار کنیم. در یک ارتباط نا سالم، به جای برخورد منطقی با جنبه های منفی افراد، مرتب درصدد تحریک این جنبه ها بر می آئیم و ایرادهای شخصی فرد را به رخ او می کشیم. بهترین روش برخورد، علاوه بر چشم پوشی، مساعدت به دیگران برای غلبه بر نقطه ضعف ها یشان و ایجاد اعتماد برای رفع این زمینه هاست. البته، به خاطر داشته باشیم که وجود یک نقطه ضعف در فرد، طی سال ها و به مرور زمان پدید آمده است و نمی توان انتظار داشت به طور ناگهانی و در مدت بسیار کوتاه موفق به تغییر آن شد.


 


ج) شناخت علایق، تمایلات و گرایش های آدمی: برای اینکه بتوانیم ارتباط خوبی با دیگران برقرار کنیم، باید تلاش کنیم همیشه فهرستی از خصوصیات مورد علاقه طرف مقابلمان را بدانیم و با آگاه
ی کامل به علایق، گرایش ها و تمایلات او زمینه جلب اعتمادش را فراهم آوریم و با تامین صحیح علایق وی در چارچوب مطلوب، گامی در جهت بهبود روابط برداریم.


 


۲) مهارت های گوش دادن:


یکی از روش های مهم در برقراری ارتباط موثر، یعنی درک بهتر مخاطب خود و ایجاد شرایطی که او هم شما را بهتر درک کند، گوش دادن پویا است.منظور این است که به گفته ها و طرز تلقی و نقطه نظر های مخاطب خود گوش فرا دهیم، توجه کنیم که او چه منظوری دارد، درباره آن، چه احساسی دارد؟ به قالب ارجاعی او در مورد حرفی که می زند دقیق شویم.


 


بنابر این گوش دادن پویا به شخص مخاطب بدین معنا است که بتوانید مانند او ببینید، بشنوید و احساس کنید و بتوانید گفته های طرف مقابل را درک، تعبیر و تفسیر کنید. گوش دادن پویا زمانی مصداق پیدا می کند که به مخاطب خود بگویید که از حرف های او چه برداشتی کرده اید.


 


مجموعه مهارتهای گوش کردن عبارتند از:


الف) مهارت های توجه شامل:


۱) حالت درگیر بودن


۲) تحرک جسمانی مناسب


۳) تماس چشمی


۴) محیط غیر مزاحم.


 


۱) حالت در گیر بودن:


ارتباط، هنگامی ترویج می شود که شنونده با بدنی مایل به جلو، در فاصله ای مناسب، رو در روی طرف مقابل قرار بگیرد و با وضعیتی گرم و پذیرا،هشیاری همراه با آرامش خود را به او انتقال دهد.(وضعیت گرم و پذیرا مانند دست به سینه نبودن و پا روی پا نینداختن)


 


▪ تفاوت های فرهنگی:


بر فاصله بهینه در هنگام گفتگو تاثیر می گذارد، همانطور که تفاوت های فردی درون یک فرهنگ خاص نیز آنرا متاثر می سازد. برای تسهیل ارتباط میان خود و فرد دیگر می توانید فاصله مناسب را با جستجوی نشانه های اضطراب و ناراحتی در او کشف کنید و
بر آن اساس خود را در موقعیت مناسب قرار دهید.معمولا در جامعه ما، فاصله مناسب در حدود ۹۰ سانتی متر است.


 


۲) تحرک جسمانی مناسب:


حرکت مناسب بدن، برای خوب گوش کردن ضروری است. فرد بی تحرکی را که به گوینده خیره شده است، می توان به شکلی معتبر، به عنوان شخصی ارزیابی کرد که گوش نمی دهد. هنگامی که حرکت قابل مشاهده فرد کاهش یافته است و میزان پلک زدن چشمش به کمتر از ۱ بار در ۶ ثانیه افت کرده است، گوش کردن از نظر علمی، متوقف شده است. اجتناب از حرکت ها و رفتارهای حواس پرت کن، نیز برای یک توجه اثر بخش امری ضروری است ( بازی کردن با کلید یا مداد، و ور رفتن با سکه های پول خورد، به صدا در آوردن بند انگشتان و….)


 


۳) تماس چشمی:


تماس چشمی اثر بخش، بیانگر میل و علاقه به گوش کردن است. این کار شامل تمرکز آرام چشم شنونده بر گوینده و تغییر گاه به گاه مسیر چشم از صورت او به بخش های دیگر بدن مثل دست در حال حرکت و سپس برگرداندن نگاه به صورت تا برقراری مجدد تماس چشمی می باشد.تماس چشمی ضعیف هنگامی روی می دهد که شنونده نگاه خود را از گوینده بر می گیرد، یا به شکلی ثابت و مات به او خیره می شود، و یا به محض آنکه گوینده او را نگاه می کند، او به جای دیگری می نگرد. برخی نحوه استفاده از چشمهایتان را نمی دانند. بعضی اوقات افراد در لحظه ای که احساس می کنند طرف مقابل هیجانهایی را بروز خواهد داد، به نقطه دیگر خیره می شوند.


 


<P style="TEXT-ALIGN: justify; LINE-HEIGHT: 200%; MARGIN: 0in 0in 10pt; unicode-bidi: embed; DIRECTION: rtl" dir=rtl class=MsoNormal align=justify&g t;۴)محیط غیر مزاحم:


یعنی محیط جذابی که ترس آور نبوده و موانع فیزیکی زیادی بین افراد ایجاد نمی کند، شرایط تسهیل گفتگو را فراهم می آورد.شنونده دارای توجه، می کوشد که عوامل محیطی مزاحم را به حداقل برساند. در منزل می توان تلویزیون و ضبط صوت را خاموش کرد و در صورت لزوممی توان تلفن را قطع کرد و… در اداره ها، معمولا میز، مزاحم گوینده و شنونده می شوند. برای بسیاری از افراد، میز، نوعی اقتدا را تداعی می کند که احساس ضعیف بودن یا خشم فرد مقابل را بر می انگیزد. هنگامی که شنونده ای پشت میز می نشیند، احتمال می رود که تعامل موجود،بیشتر از نوع تعامل میان نقش با نقش باشد تا فرد با فرد. اگر دفتری کوچکتر از آن باشد که بتوان صندلی های گفتگو را دورتر از میز گذارد، بهتر است صندلی مراجعه را در کنار میز قرار داد نه در جلوی آن.


 


ب) مهارت های
پیگری شامل:


۱) درباز کن ها


۲) تشویق های کوتاه


۳) سوال های کم


۴) سکوت توجه آمیز.


 


۱) درباز کن ها:


دربازکن، دعوتی بدون زورگویی برای صحبت کردن است. بعضی وقتها احساس می کنید طرف مقابل مایل است صحبت کند. اما نیاز به تشویق دارد. در مواقع دیگر، گوینده در اواسط صحبت خود، علایمی از سردی در مورد ادامه دادن به حرفهایش نشان می دهد که در این حالت دربازکنی مانند: « دوست دارم در این رابطه، بیشتر بشنوم »، به او کمک می کند تا ادامه دهد.


دو نمونه از دربازکن ها عبارتند از: «به نطر می رسد که امروز به تو خوش نمی گذرد، اگر مایل باشی صحبت کنی، من وقت دارم.» و یا «برایت اتفاق ناگواری افتاده است، می خواهی در موردش صحبت کنیم؟» شنوندگان همدل، زمانی دیگران را به صحبت دعوت می کنند که برای آنان مناسب باشد و هرگز گفتگو را تحمیل نمی کند.


&nbs
p;


۲) تشویق های کوتاه:


پاسخ های ساده ای که گوینده را تشویق می کند. هر طور مایل است داستان خود را بیا کند و در عین حال، شنونده را نیز فعال نگه می دارد، تشویق های کوتاه نامیده می شود.شاید پرکاربردترین تشویق کوتاه همان « هوم، هوم کردن» ساده باشد. این عبارت کوتاه می تواند بیانگر این مطلب باشد که: «لطفا ادامه بده. من دارم گوش می دهم و حرفهایت را می فهمم» پاسخ های کوتاه بسیاری وجود دارند که شنونده می توانند از آنها استفاده کند: بیشتر توضیح بده، می فهمم، خوب، بعد؟، واقعا؟، خدای من… پاسخ های کوتاه به معنای موافقت یا مخالفت با حرف های گوینده نیست، بلکه فقط به طرف مقابل اجازه می دهد که بداند حرفهایش شنیده می شود و در صورتی که تصمیم داشته باشد به صحبت خود ادامه دهد، شنونده نیز خواهد کوشید منظور او را بدرستی دریافت کند.


 


۳) سوال های کمتر


www.ravanshenasan.com

به این مطلب امتیاز دهید:
اشتراک گذاری در telegram
اشتراک گذاری در whatsapp
اشتراک گذاری در facebook
اشتراک گذاری در email

فرصت ویژه برای علاقه مندان به نویسندگی

شما می توانید مقالات خود را با نام خود در وب سایت موسسه منتشر نمائید. برای شروع کلیک نمائید.

نویسنده مقاله باشید