ورود

ثبت نام

موسسه قرآن و نهج البلاغه
home-icone
Institute of Quran & Nahjul Balaghah

اشک در انتظار فراق

عبدالله بن عباس(۱)


لما حضرت رسول الله (ص) الوفاه حتی بلت دموعه لحیته، فقیل له: یا رسول الله! ما یبکیک؟


فقال: ابکی لذریتی و ما تصنع بهم شرار امتی من بعدی، کانی بفاطمه بنتی و قد ظلمت بعدی و هی تنادی یا ابتاه! فلا یعینهااحد من امتی.


فسمعت ذلک فاطمه (ع) فبکت.


فقال رسول الله (ص) : لا تبکین یا بنیه!


فقالت: لست ابکی لما یصنع بی من بعدک، و لکنی ابکی


لفراقک یا رسول الله!


فقال لها: ابشری یا بنت محمد بسرعه اللحاق بی، فانک اول من یلحق بی من اهل بیتی؛


زمانی که رحلت رسول خدا (ص) نزدیک شد، آن حضرت (ص) آن قدرگریه کرد که اشکهایش محاسن او را تر کرد. به آن حضرت (ص) عرض شد: ای رسول خدا! چه چیز مایه گریه شماست؟


فرمود: برای فرزندانم و آنچه که اشرار امتم، بعد از من، بر آنها روامی دارند گریه می کنم. گویا دخترم فاطمه را می بینم که بعد از من براو ستم می شود و او صدا می زند: «پدرجان» ! ولی هیچ کس از امتم اورا کمک نمی کند.


فاطمه (ع) این را شنید، و شروع به گریه کرد.


رسول خدا (ص) فرمود: دخترم! گریه نکن.


عرض کرد: من به خاطر رفتاری که بعد از شما با من می شود گریه نمی کنم، بلکه به علت غم فراق شما ای رسول خدا گریه می کنم.


حضرت (ص) به او فرمود: مژده باد تو را ای دختر محمد که بزودی به من ملحق خواهی شد، چرا که تو اولین کسی از اهل بیتم هستی که به من می پیوندی.


پی نوشت:


1) بحارالانوار، ج۴۳، ص ۱۵۶.


http://www.hawzah.net

به این مطلب امتیاز دهید
اشتراک گذاری در telegram
اشتراک گذاری در whatsapp
اشتراک گذاری در facebook
اشتراک گذاری در email

فرصت ویژه برای علاقه مندان به نویسندگی

شما می توانید مقالات خود را با نام خود در وب سایت موسسه منتشر نمائید. برای شروع کلیک نمائید.

نویسنده مقاله باشید