ورود

ثبت نام

موسسه قرآن و نهج البلاغه
home-icone
Institute of Quran & Nahjul Balaghah

برانکارد دربستی

برانکارد دربستی


اکبر صحرایی


 گرمای ظهر، دو امدادگر با برانکارد، تلوتلو می‌خوردند و هیکل گُنده مراد را عین اسباب گران‌قیمتِ خانه، هِن و هِن، می‌آوردند: “آقایی که خودم باشم، باید برسم به دادِ این بیچاره‌ها!”از سنگر روباز توی دل خاکریز که پایین می‌آیم، لت و لو می‌روم و انگار کدو، قِل می‌خورم پایین و صدای جرّ خوردن خِشتکم را می‌شنوم: “موقعیت هر لحظه تغییر می‌کنه!”گَرد و خاک لباسم را می‌تکانم و عین پنگوئن، کوتاه کوتاه، قدم برمی‌دارم و جلو برانکارد را می‌بندم.


ـ قربون، ایست!


زُل می‌زنم به امدادگر جوان مو سیاهی که از چپ فرق باز کرده و کجکی روی پیشانی‌اش ریخته. می‌گویم: «بذارینش زمین!»


امدادگر نوجوان عقب برانکارد، با کلّه تراشیده، پلک خاک‌گرفته اش را باز و بسته می‌کند. «برادر، نرسونیمش. شهید می‌شه!»


انگار قورباغه، باد توی غبغبه می‌اندازم. «آقایی که شما باشین.»


اشاره می‌کنم به مراد که کلاه حصیری روی صورت گذاشته و دراز به دراز روی برانکارد خوابیده: «این کِنه، ده بار شهید شده!»


امدادگر مو سیاه، با حرارت ۱۰بار را می‌کشد: «دَده بار…مگه می‌شه برادر!»


عرق طاق کلّه ام را می‌گیرم و مراد را نشان می‌دهم.


ـ این پیله، هر بار می‌خواد بره عقب، زخمی می‌شه. 


سوت پرّه‌های دماغ مراد، انگار سوت قطار، جیغ می‌کشد. کلّه آویزان به مراد نگاه می‌اندازم که عین گلوله توپ، روی تخت افتاده. گمانم تمام اجزای صورتش از زیر کلاه کابویی به ریشم می خندد. دو پا را به هم نزدیک می‌کنم و با احتیاط یله می‌شوم روی برانکارد.


ـ دربستی گرفتی قربون؟      


جوان مو سیاه، می‌گوید: «برادر، خونریزی داره..!»


لبخند نرمی می‌زنم و کله تکان می‌دهم. «خاطرجمع باش، کَلکِ آبی زده. لابد گفته ترکش هم خورده تو باسنم؟!»


امدادگر مو سیاه، مبهوت و پُر شتاب، می‌گوید: «از کجا فهمیدی برادر؟!»


ـ روش کارشه. می‌گَنش کَلکِ کَپل، قربون!


وقتی لرزش کلاه حصیری را می‌بینم، با تحکم می‌گویم: «خلاف عرض نکردم! بذارین زمین و برین پی کارتون!»


دو امدادگر، دل به شک، برانکارد را زمین می‌گذارند.


پشت گوش می‌خارانم: «بیاین جلو خودتون ببینین!»


زانو می‌زنم و مثل بختک، چمپاتمه می‌زنم روی برانکارد و کلاه حصیری روی صورتش را پَس می‌زنم. «نوشابه دم کنم یا خربزه سیخ بکشم قربون؟»


مراد با صورت عرق نشسته، نیش‌خند می‌زند: «اجازه، هلاک شدم از گرما. بگو جای سِرُم، یه نوشابه تگری بزنن تو رگم دارعلی جون!»


دو امدادگر خسته و مُرده را نشانش می‌دهم.


ـ خیلی کیفِت کوکه؟ ببین حال و روز بیچار
ه‌ها رو!


رو می‌کنم به دو جوان امدادگر.


ـ بیاین جلو و باسن سالم و کلک مرغابی اونو ببین.


 فاتحانه برمی‌گردم و به صورت گرد و گلوله مراد خیره می‌شوم. با شیطنت می‌گوید: «اجازه، نخ و سوزن بدم خدمتت؟»


پا را به هم می‌چسبانم. شانه پَت و پهن مراد را می‌گیرم و با زور که می‌چرخانم، خون باسنش، کف برانکارد راه می‌افتد. انگار آب جوش ریخته اند روی کلّه‌ام، سی و سه بند تنم می لرزد. تویوتای خرگوشی حاج صلواتی هم تلق و تلق از راه می‌رسد و ترمز می‌کند. حاج صلواتی، بلندگوی دستی را از ماشین بیرون می‌دهد و عین نقالی‌خوان‌های قدیمی قهوه‌خانه، انگشت اشاره‌اش را به سمت آسمان می‌گیرد و می‌خواند:&n
bsp;” بالأخره از آن بالا آمد یک خمپاره   همه دَر رفـتند، جز مــراد بـیچاره!”


http://1359akbar.blogfa.com

به این مطلب امتیاز دهید
اشتراک گذاری در telegram
اشتراک گذاری در whatsapp
اشتراک گذاری در facebook
اشتراک گذاری در email

فرصت ویژه برای علاقه مندان به نویسندگی

شما می توانید مقالات خود را با نام خود در وب سایت موسسه منتشر نمائید. برای شروع کلیک نمائید.

نویسنده مقاله باشید