ورود

ثبت نام

موسسه قرآن و نهج البلاغه
home-icone
Institute of Quran & Nahjul Balaghah

عاقبت دشمنی با اهل بیت علیهم السلام

عاقبت دشمنی با اهل بیت


عالم زاهد ومحب صادق مرحوم حاج شیخ محمد شفیع محسنی جمی – اعلی اللّه مقامه – که قریب دوماه است به دار باقی رحلت فرموده ، نقل انتقام علوی(ع ) نمود که در کنگان یک نفر فقیر در خانه ها مدح حضرت امیرالمؤ منین علیه السلام می خوانده ومردم به او احسان می کردند، تصادفا به خانه قاضی سُنی ناصبی می رسد و مدح زیادی می خواند، قاضی سخت ناراحت می شود در را باز می کند و می گوید چقدر اسم علی را می بری چیزی بتو نمی دهم مگر اینکه مدح عمر کنی ! و من به تو احسان می کنم ، فقیر می گویداگر در راه عمر چیزی به من بدهی از زهرمار بدتر است و نخواهم گرفت . قاضی عصبانی می شود و فقیر را به سختی می زند، زن قاضی واسطه می شود و به قاضی می گوید دست از او بردار؛ زیرا اگر کشته شود تو را خواهند کشت ، بالاخره قاضی را داخل خانه می آورد و از فقیر کاملا دلجویی می کند که فسادی واقع نشود. قاضی به غرفه اش می رود پس از لحظه ای زن صدای ناله عجیبی از او می شنود، وقتی که می آید می بیند قاضی حالت فلج پیدا کرده و گنگ هم شده است . بستگانش را خبر می کند از او می پرسند چه شده ؟ آنچه که از اشاره خودش فهمیده شد این بود که تا به خواب رفتم مرا به آسمان هفتم بردند و بزرگی سیلی به صورتم زد و مرا پرت نمود که به زمین افتادم . بالجمله او را به مریضخانه بحرین می برند و
قریب دوماه تحت معالجه واقع می شود و هیچ فایده نمی بخشد. او را به کویت می برند، مرحوم حاج شیخ مزبور فرمود، تصادفا در همان کشتی که من بودم او را آوردند و به اتفاق هم وارد کویت شدیم . به من ملتجی شد و التماس دعا می کرد، من به او فهماندم که از دست همان کسی که سیلی خورده ای باید شفا بیابی و این حرف به آن بدبخت اثری نکرد و بالجمله چندی هم به بیمارستان کویت مراجعه کرد فایده نبخشید و فرمود تا سال گذشته در بحرین او را دیدم به همان حال با فقر و فلاکت در دکانی زندگی می کرد و گدایی می نمود. نظیر حال این قاضی داستان ابوعبداللّه محدث است و خلاصه آن چنین است در مدینه المعاجز، صفحه ۱۴۰ از شیخ مفید – علیه الرحمه – نقل نموده نزد جعفر دقاق رفتم و چهار کتاب در علم تعبیر از او خریدم ، هنگامی که خواستم بلند شوم گفت به جای خود باش تا قضیه ای که به دوست من گذشته برایت تعریف کنم که برای یاری مذهبت نافع است . رفیقی داشتم که از من می آموخت و در محله باب البصره مردی بود که حدیث می گفت ومردم از او می شنیدند به نام ابوعبداللّه محدث و من و رفیقم مدتی نزد او می رفتیم و احادیثی از او می نوشتیم و هرگاه حدیثی در فضائل اهل بیت (علیهم) املا می کرد در آن طعن می زد تا روزی در فضائل حضرت زهرا(علیها) به ما املا کرد سپس گفت اینها به ما سودی نمی بخشد؛ زیرا علی علیه السلام مسلمین را کشت و نسبت به حضرت زهرا هم جسارتهایی کرد!! جعفر گفت سپس به رفیقم گفتم سزاوار نیست که از این مرد چیزی یاد بگیریم چون دین ندارد و همیشه به علی و زهرا جسارت می کند واین مذهب مسلمان نیست ، رفیقم سخنانم را تصدیق کرد و گفت سزاوار است به سوی دیگری رویم و با او باز نگردیم . شب در خواب دیدم مثل اینکه به مسجد جامع می روم و ابوعبداللّه محدث را دیدم و دیدم که امیرالمؤ منین علیه السلام بر استر بی زینی سوار است و به مسجد جامع می رود، با خود گفتم وای اگر گردنش را به شمشیرش بزند پس چون نزدیک شد با چوبش به چشم راست او زد و فرمود ای ملعون ! چرا من و فاطمه را دشنام می دهی ؟ پس محدث دستش را روی چشم راستش نهاد و گفت آخ کورم کردی ! جعفر گفت بیدار شدم و خواستم به سوی رفیقم بروم و به او خوابم را بگویم ناگاه دیدم او به سوی من می آید در حالی که رنگش دگرگون شده گفت : آیا می دانی چه شده ؟ گفتم بگو، گفت دیشب خوابی درباره محدث دیدم و خوابش بدون کم و کاست با خواب من یکی بود با او گفتم من هم چ
نین دیدم و می خواستم بیایم با تو بگویم بیا تا با قرآن پیش ‍ محدث برویم وبرایش سوگند بخوریم که چنین خوابی دیده ایم و با هم توطئه نکرده ایم و عنایت علوی او را اندرز دهیم تا از این اعتقاد برگردد پس بلند شدیم به در خانه اش ‍ رفتیم ،در بسته بود، کنیزی آمد و گفت نمی شود او را حالا دید، دو مرتبه در را کوبیدیم باز همین جواب را داد، سپس گفت : شیخ دستش را روی چشمش گذاشته و از نیمه شب فریاد می زند و می گوید علی بن ابی طالب علیه السلام مرا کور کرد و از درد چشم فریادرسی می کند به او گفتیم ما برای همین به اینجا آمدیم ، پس در را باز کرد و داخل شدیم پس او را دیدیم به زشت ترین صورتها فریادرسی می کند و می گوید مرا با علی بن ابیطالب علیه السلام چکار که دیشب چشم مرا با چوبش زد و کورم کرد. جعفر گفت آنچه ما در خواب دیدیم او برایمان گفت ،به او گفتیم از اعتقادت برگرد و دیگر به ساحت مقدسش جسارت نکن ، گفت خدا پاداش خیر به شما ندهد اگر علی چشم دیگرم را کور کند او را بر ابوبکر و عمر مقدم نخواهم داشت ، از نزدش برخاستیم ، سه روز دیگر به دیدنش رفتیم دیدیم چشم دیگرش نیز کور شده و باز از اعتقادش ‍ برنگشت ، پس از یک هفته سراغش را گرفتیم گفتند به خاکش سپرده اند و پسرش مرتد شده و به روم رفته از خشم علی بن ابیطالب علیه السلام.


منبع : سایت اندیشه قم


http://perovan14masoom.parsiblog.com


 


کیفرفوری دشمن امام علی( علیه السلام )


هنگامى که رسول خدا (صلى الله علیه و آله و سلم ) على (علیه السلام ) را در روز (غدیر خم ) به خلافت منصوب فرمود و درباره ا
و گفت :


«من کنت مولاه فعلى مولاه :هر کس من مولى و ولى او هستم على مولى و ولى او است » چیزى نگذشت که این مساءله در بلاد و شهرها منتشر شد.


شخصی پرکینه بنام «حارث بن نعمان فهری»؛ خدمت پیامبر (صلى الله علیه و آله و سلم ) آمد و به آن حضرت گفت: « تو به ما دستور دادى شهادت به یگانگى خدا و اینکه تو فرستاده او هستى دهیم ما هم شهادت دادیم ، سپس دستور به جهاد و حج و روزه و نماز و زکات دادى ما همه اینها را نیز پذیرفتیم ،اما با اینها راضى نشدى تا اینکه این جوان (اشاره به على (علیه السلام ) است ) را به جانشینى خود منصوب کردى، و گفتى: «من کنت مولاه فعلى مولاه» آیا این سخنى است از ناحیه خودت یا از سوى خدا؟!


پیامبر (صلى الله علیه و آله و سلم ) فرمود: والله الّذی لا اله الّا هو انّ هذا من الله:قسم به خدائى که معبودى جز او نیست این از ناحیه خدا است»


حارث از شدت ناراحتی روى بر گرداند در حالى که مى گفت: « اللهم ان کان هذا هو الحق من عندک فامطر علینا حجاره من السماء : خداوندا  !  اگر این سخن حق است و از ناحیه تو، سنگى از آسمان بر ما بباران».


هنوز به مرکب سواری خود نرسیده بود که سنگی ازآسمان آمد وبر وسط سرش رسید و از قسمت پایین بدنش خارج گردید،وهمان دم کشته شد . همینجا آیۀ « سأل سائل بعذاب واقع للکافرین لیس له دافع » {آ یات آغازین سوره معارج} نازل گشت .


مرحوم (علامه امینى) در (الغدیر) آن را از سى نفر از علماى معروف اهل سنت نقل مى کند (با ذکر مدرک و نقل عین عبارت) از جمله :


– تفسیر غریب القرآن (حافظ ابوعبید هروى ).


– تفسیر شفاء الصدور (ابوبکر نقاش موصلى ).


– تفسیر الکشف و البیان (ابواسحاق ثعالبى ).


– تفسیر ابوبکر یحیى (القرطبى ).


– تذکره ابواسحاق (ثعلبى ).


– کتاب فرائد السمطین (حموینى ).


– کتاب (دررالسمطین ) (شیخ محمد زرندى ).


– تفسیر سراج المنیر (شمس الذین شافعى ).


-کتاب (سیره حلبى ).


– کتاب (نور الابصار) سید مؤ من شبلنجى ).


-و کتاب شرح جامع الصغیر سیوطى از (شمس الدین الشافعى ).


و غیر اینها.


در بسیارى از این کتب تصریح شده که آیات فوق در همین رابطه نازل شده است.


{حکایتهای شنیدنی،محمد محمدی اشتهاردی،قم ،انتشارات علّامه،ص۲۵}

به این مطلب امتیاز دهید
اشتراک گذاری در telegram
اشتراک گذاری در whatsapp
اشتراک گذاری در facebook
اشتراک گذاری در email

فرصت ویژه برای علاقه مندان به نویسندگی

شما می توانید مقالات خود را با نام خود در وب سایت موسسه منتشر نمائید. برای شروع کلیک نمائید.

نویسنده مقاله باشید