ورود

ثبت نام

موسسه قرآن و نهج البلاغه
home-icone
Institute of Quran & Nahjul Balaghah

وقوع قیامت

ای مردم از پروردگارتان بترسیدکه همانا زلزله رستاخیز امری با عظمت و هول انگیز است. روزی که میبینید زنان شیرده از شدت هول آن، شیرخوار خود را از یاد می‌برند و زنان باردار بار خود را بیاندازند و مردم را مست بینی، ولی مست نیستند ولیکن عذاب خدا سخت است. (که ایشان را آنچنان بیخود کرده است.)  سوره حج آیه ۱-۲


پس از آشنایی با قسمتی از علایم قیامت اینک در آستانه زلزله عظیم آفرینش قرار گرفته و سیمای عالم دیگر (قیامت) در مقابل ما قرار میگیرد. وقتی قیامت بپا می شود که مردم سرگرم کارو زندگی خود هستند. بساط کارو کسب خودشان را چیدند و قبل از اینکه بساط را جمع کنند قیامت برپا می شود. در زمان برداشتن لقمه و به سمت دهان بردن. قیامت در این زمان برپا می شود.


برای پی بردن به اوضاع و احوال دنیا و جهان در این لحظه بهترین گزارشگر قرآن کریم است که با آوردن بیش از هفتاد نام و صفت درباره قیامت و صدها آیه درباره چگونگی این تحول عظیم و ناگهانیُ تصویر روشنی به ما می دهد. در اینجا فقط به چند آیه درباره این واقعه اشاره میکنم:


اذا السماء فرجت (مرسلات- ۱۰)


آنگاه که آسمان با تمام استحکام خود شکاف بر می دارد.


وانشقت السماء فهی یومئذ واهیه (حاقه – ۱۶)


آسمان سست و بی استحکام شده و از هم گسسته می شود.


یوم تکون السماء کالمهمل (معارج – ۹)


روزی که آسمان همچون مس گداخته شود.


فدکتا دکه واحده (حاقه- ۱۵)


روزی که کوهها به شدت به یکدیگر برخورد نموده و قطعه قطعه می شوند.


و اذا النجوم انکدرت (تکویر – ۲)


و هنگامی که ستارگان نورشان از بین برود


 و سیرت الجبال (نباء – ۲۱)


تمام کوهها به حرکت در می آیند


و در روزی که در صور دمیده می شود. تمام کسانی که در آسمانها و کسانی که در زمین هستند به «فزع» و هراس و ترس می افتند مگر افرادی که خداوند بخواهد و همه با حال ذلت و انکسار بر خداوند وارد می شوند. سوره نمل آیه ۸۸


 


اما ببینیم که در هنگام این حادثه عظیم بر سر انسان و حیوان و تمام موجودات . جن و ملک چه می اید.!


واضح است که با قبل از وقوع قیامت عده ای از انسانها در عالم برزخند، و عده ای دیگر در دنیا. با وقوع قیامت زندگان دنیا در یک آن می میرند و به برزخیان می پیوندند.  برزخی که حیوانات هم در آن هستند که در قرآن آمده ( و اذا الوحوش حشرت).


در آیه بالا به صور اشاره شده است. «صور» در لغت به معنای دمیدن در شیپور (بوق) است اما این تعبیر یک اصطلاح سمبلیک نیست. در قدیم معمول بوده که یک فرد قوی هیکل که دارای حنجره قوی بوده… شاخ گاوی را که یک طرف آن سوراخ بوده برای خبر کردن مردم یا آماده کردن لشکریان برای حرکت به شدت در آن میدمیده و صدای شدیدی تولید میکرده. حالا دمیده شدن در صور کنایه از خبر کردن مردم برای رسیدگی به حساب می باشد. البته توضیح درباره نفخ صور زیاد است… حالا قیامت برپا شده. تمامی موجودات برای حسابرسی یک جا جمع میشن اونجا همون« صحرای محشر» است …


در این روز، در صحرای محشر، فرد فرد شما با اعمال و مکتسبات فردی خود نزد ما آمدید همانگونه که اول‌بار شما را فرد فرد خلق کردیم. و آنچه که به شما داده بودیم پشت سر گذاشتید… سوره انعام، آیه ۹۴


 


هر انسانی ناگهان خود را در جایی می‌بیند که نه کوهی و نه دره و دریایی دارد. نه درختی و گیاهی و نه خانه و آشیانی. صحرایی بیکران که از وجود انسان و حیوان و… موج می‌زند و تا چشم کار می‌کند موجود زنده علی‌الخصوص انسان است. ببینید قرآن درباره این صحرای عجیب چه تصویری کشیده:


 


روزی که  این زمین؛ غیر از این زمین و آسمان خواهد شد و همه در پیشگاه خدای واحد قهار، حاضر شوند


سوره ابراهیم، آیه ۴۸


 


روزی که هر نفسی با خودش )بخاطر کارهایی که کرده( مجادله می‌کند و هر نفسی هر آنچه کرده است پاداش یا کیفر آن را بتمامه دریافت می‌کند و هیچ ستمی بر او نمی‌رود.


سوره نحل، آیه ۱۱۱


 


روزی که تمام مردم گروه گروه، از قبرهایشان بر انگیخته شوند تا اعمالشان را ببینند.


سوره زلزله، آیه ۶


 


در این روز انسان میگوید : کجاست گریزگاه… خطاب میرسد که نه … امروز راه فراری نیست، محل استقرار، بسوی پروردگار توست.


سوره قیامه، ایه ۱۰-۱۲


 


در برسی این آیات و آیات مشابه دیگری و همچنین روایات، این حقیقت بدست می‌آید که انسان‌ها و حیوانات و هم چنین طائفه جن و ملائک، همه در صحرائی که به آن (وادی محشر) (ساهره) (ارض القیامه) گفته می‌شود، بدون استثناء جمع می‌شوند و به انتظار سرنوشت می‌ایستند در همین جاست که انسانها پس از طی پنجاه هزار سال (معادل شمسی و قمری) پنجاه صحنه و موقف را طی نموده و عاقبت به بهشت یا جهنم می‌روند. حالا ببینیم توصیف این صحرا از نظر موقعیت طبیعی، چگونه است.


 


این وادی بدون کوه و پستی و بلندی است.


امام سجاد فرمود: سرزمینی که بر آن کوهی نیست. هیچ جای فراری ندارد.


 


جنس این صحرا از چیست؟


&lt ;SPAN style=”LINE-HEIGHT: 200%; FONT-FAMILY: ‘Tahoma’,’sans-serif’; FONT-SIZE: 9pt; mso-fareast-font-family: ‘Times New Roman'” lang=AR-SA>امام صادق فرمود: زمین قیامت آتش است بجز سایه مؤمنین (و محلی که مؤمن ایستاده است).


 


این صحرا روشن است یا تاریک؟


امام صادق فرمود: هنگامی که روز قیامت فرا می‌رسد، خداوند اولین و آخرین را در صحرایی گرد می‌آورند و به تاریکی شدیدی آنها را می‌پوشاند. آنها بسوی خداوند گریه و ناله می‌کنند و میگویند: خداوندا این ظلمت را از ما دور کن. آنگاه حضرت فرمود: قومی روی می‌آورند که نوری در پیشاپیش آنها حرکت می‌کند بطوری که زمین قیامت از آن نور روشن می‌شود.


با توجه به اینکه جنس صحرای قیامت از آتش است حرارت شدید موجب ریزش عرق و در نتیجه عذاب و شکنجه حاضران در محشر می‌شود. به فرموده امام باقر (ع) در آنجا نفس کشیدن دشوار می‌شود.


مردی زندیق (بی دین) از اما صادق(ع) سوال کرد: درباره  مردم در روز قیامت به من خبر بده آیا آنها عریانند؟ حضرت فرمودند: بله آنها بوسیه کفن‌هایشان محشور می‌شوند. مرد گفت: در جایی که کفنها پوسیده چطور چنین چیزی ممکن است؟ حضرت فرمودند: همان کسی که بدنهایشان را زنده نمود، کفنهایشان را نو می‌سازد. البته به فرموده حضرت محمد فقط  مؤمنین هستند که عورتشان پوشیده می‌شود ولی کفار برهنه و عریان هستند. البته همه انسانها در لحظه خروج از قبر برهنه هستند فقط مؤمنین با نوری دارای تلالؤ و پرتو پوشیده میشوند که از شدت نور اجساد آنها دیده نمی‌شود.


  


و ما جعلناهم جسداْ لا یاکلون الطعام 


« ما برای آنها جسدی خلق نکردیم که طالب طعام نباشد »


از آنجاکه معاد جسمانی است یعنی در محشر انسان با بدن جسمانی محشور میشود برای آنها طعام خوردنی قرار دادیم.


 


شاید برای شما سوال باشه… اونجا تو اون موقعیت انسان گرسنه میشه؟! تشنه میشه؟!


خوب جواب در آیه بالا اومده.


 


روایات هم به کمک ما اومده و چنین گزارش می دهد:


از امام باقر سوال شد مردم در محشر چه میخورند و چه می نوشند؟ حضرت فرمود: مردم بر چیزی مانند بیابانی صاف (بدون هیچ آلودگی) که در آن نهرهایی جوشیده جریان دارد محشور میشوند و در همانجا میخورند و می آشامند تا خلایق از حساب فراغت یابند.


از مطالب بالا چنین بدست می آید که خداوند زمین محشر را طوری خلق کرده که خاکش غذاست. گویی همه انسانها بروی نانی به وسعت تمام آفرینش زندگی می کنند. هر کجا هستند همان غذاست و آب است. نظیر چنین صحنه ای در قرآن کریم درباره قوم موسی در وادی طور- که به مدت چهل سال گرد آن سرگردان بودند- چنین می فرماید: وضللنا علیکم الغمام و انزلنا... ای قوم موسی یاد آورید آنگاه که در بیابان طور سرگردان و تشنه و گرسنه بودید- ابر را برای خنک شدن شما سایبان قرار دادیم و ( ترنجبین یا شیر خشک) و (عسل یا مرغ بریان) برای شما فرود آوردیم و گفتیم بخورید از این روزی های پاک و پاکیزه.


 


و صد البته وضع همه انسانها (کافر و مومن) یکی نیست در صحرای محشر . خدا در قرآن می فرماید: درد عذاب آتش آنها را از خواستن غذا باز نمی دارد. بیچاره ها… (زقوم) بدترین غذای جهنم را طلب می کنند و آشامیدنی می خواهند و آب متعفن جوشان (حمیم) به آنها نوشانده می شود.


http://www.sahv.blogfa.com

به این مطلب امتیاز دهید
اشتراک گذاری در telegram
اشتراک گذاری در whatsapp
اشتراک گذاری در facebook
اشتراک گذاری در email

فرصت ویژه برای علاقه مندان به نویسندگی

شما می توانید مقالات خود را با نام خود در وب سایت موسسه منتشر نمائید. برای شروع کلیک نمائید.

نویسنده مقاله باشید