ورود

ثبت نام

موسسه قرآن و نهج البلاغه
home-icone
Institute of Quran & Nahjul Balaghah

حرمت مومن از حرمت کعبه بیشتر است!

حرمت مومن از حرمت کعبه بیشتر است!

هر کس مۆمنان را مسخره کند یا با القاب زشت از آنها یاد کند در زمره ستمکاران محسوب مى‏شود.

 

بنده مۆمن نزد خداوند متعال بسیار عزیز و محترم است. خداوند بندگان مۆمن را دوست مى‏دارد و عزت و سربلندى را از آن مۆمنان مى‏داند، چنان که مى‏فرماید:

 

“… وَ لِلّهِ الْعِزَّه وَ لِرَسُولِهِ وَ لِلْمُۆمِنینَ…؛(منافقون ـ آیه ۸) عزّت و سرفرازى تنها از آن خدا و پیامبر و مۆمنان است…”

 

و به همین جهت سوره حجرات آیه ۱۱ می فرماید: «لا یسْخَرْ قَوْمٌ مِنْ قَوْمٍ» هر کس مۆمنان را مسخره کند یا با القاب زشت از آنها یاد کند در زمره ستمکاران محسوب مى‏شود.

 

همچنین در احادیث اسلامى آمده است که احترام به مۆمن احترام به خدا است و اهانت و تحقیر مۆمن اهانت به ذات اقدس الهى و موجب خشم خداوند سبحان است و در حدیث قدسى آمده است: خداوند به کسانى که مۆمنان را بیازارند اعلان جنگ مى‏دهد:

 

از قول امام صادق ـ علیه السلام ـ نقل شده است که خداوند عزّو جلّ فرمود: “کسى که بنده مۆمن مرا خوار شمارد باید بداند که خداوند با او در جنگ است و کسى که بنده مۆمن مرا تعظیم و تکریم کند بى شک از غضب من در امان است.”

 

 

 

حرمت مۆمن از حرمت کعبه بیشتر است

 

ابن أبی الحدید در شرح این جمله از نهج البلاغه (اذا استولى الصلاح على الزمان و اهله…) روایتى را از رسول خدا ـ صلّى
اللّه علیه و آله و سلم ـ چنین نقل مى‏کند
:

 

از قول امام صادق ـ علیه السلام ـ نقل شده است که خداوند عزّ و جلّ فرمود: کسى که بنده مۆمن مرا خوار شمارد باید بداند که خداوند با او در جنگ است و کسى که بنده مۆمن مرا تعظیم و تکریم کند بى شک از غضب من در امان است

 

جابر روایت کرده است که رسول خدا ـ صلّى اللّه علیه و آله و سلم ـ به کعبه نظر افکند و فرمود: آفرین بر تو، خانه‏اى که چقدر بزرگى و احترام تو چقدر زیاد است سوگند به خدا، احترام مۆمن نزد خدا از تو بیشتر است، زیرا حرمت تو فقط از یک جهت است (که خونریزى در تو حرام است‏)، ولى مۆمن از سه جهت احترام دارد:

 

1. خون وى محترم است.

 

2. مال او حرمت دارد.

 

3. بدگمانى نسبت به او حرام است.

 

تحقیر و مسخره کردن در قرآن

 

یکى از محرّمات (که از عوامل غیبت هم به شمار مى‏رود) سخریه و استهزاء است و شک نیست که سخریه و استهزاء یکى از آن عوامل است که بسیارى از اوقات انسان‏هاى ضعیف الایمان را وادار به غیبت مى‏کند. آرى، هستند کسانى که به منظور بى اعتبار کردن دیگران از عامل تمسخر بهره مى‏گیرند و براى مجلس آرایى و خنداندن حاضران از آبرو و حیثیت دیگران مایه مى‏گذارند و با کارهایى از قبیل تقلید در راه رفتن، سخن گفتن، غذا خوردن و خلاصه به هر طریقى از اشاره و کنایه ودیگران را به مسخره مى‏گیرند و از این راه حس خودپسندى و انتقام جویى خویش را اشباع مى‏کنند و دست کم با خرج کردن آبروى دیگران مستمعان و دوستان خود را راضى مى‏سازند و بدین جهت است که قرآن کریم از این عمل به شدت نهى کرده و آن را به عنوان ظلم و ستم مورد توبیخ و تهدید قرار داده است و امر به توبه مى‏کند و مى‏فرماید:

 

یا ایهَا الَّذینَ امَنُوا لا یسْخَرْ قَوْمٌ مِنْ قَوْمٍ عَسى‏ انْ یکُونُوا خَیرا مِنْهُم وَ لا نِساءٌ مِنْ نِساءٍ عَسى‏ انْ یکُنَّ خَیرا مِنْهُنَّ وَ لا تَلْمِزُوا انْفُسَکُمْ وَ لا تَنابَزُوا بِالالْقابِ بِئْسَ الاسْمُ الْفُسُوقُ بَعْدَ الایمانِ وَ مَنْ لَمْ یتُبْ فَاولئِکَ هُمُ الظّالِمُونَ. (حجرات،۱۱) ؛ اى کسانى که ایمان آورده‏اید نباید گروهى از مردان شما گروه دیگر را استهزاء کنند، شاید آنها که مورد استهزاء واقع مى‏شوند بهتر از مسخره کنندگان باشند. و همچنین زنان یکدیگر را مسخره نکنند، زیرا ممکن است زنان مسخره شده از آنها که مسخره مى‏کنند بهتر باشند. و مبادا از یکدیگر عیب جویى کنید و زنهار از این که یکدیگر را با القاب زشت و ناپسند یاد کنید که پس از ایمان آوردن، نامى که نشان از فسق و فجور دارد بسیار زشت است و هر کس که از این رفتار توبه نکند ستمگر و ظالم است.”

 

جابر روایت کرده است که رسول خدا ـ صلّى اللّه علیه و آله و سلم ـ به کعبه نظر افکند و فرمود: آفرین بر تو، خانه‏اى که چقدر بزرگى و احترام تو چقدر زیاد است سوگند به خدا، احترام مۆمن نزد خدا از تو بیشتر است، زیرا حرمت تو فقط از یک جهت است (که خونریزى در تو حرام است‏)، ولى مۆمن از سه جهت احترام دارد: ۱. خون وى محترم است. ۲. مال او حرمت دارد. ۳. بدگمانى نسبت به او حرام است

 

برخى از مفسّران در شأن نزول آیه فوق گفته‏اند: این آیه در باره ثابت بن قیس بن شماس نازل شده است. ثابت گوشهایش سنگین بود و هنگامى که وارد مسجد مى‏شد براى او راه باز مى‏کردند تا برود نزدیک پیامبر ـ صلّى اللّه علیه و آله و سلم ـ بنشیند و سخنان حضرت را بشنود. یک روز وارد مسجد شد در حالى که مردم از نماز صبح فارغ شده و هر کدام در جایى نشسته بودند.

 

ثابت نیز طبق روش هر روز سعى مى‏کرد نزدیک پیامبر ـ صلّى اللّه علیه و آله و سلم – بنشیند، به این جهت جمعیت را مى‏شکافت و مى‏گفت جا بدهید، جا بدهید تا خدمت پیامبر بروم.

 

سرانجام یکى از آنها گفت همین جا بنشین. او نیز همان جا نشست، ولى از این که راهش ندادند تا نزدیک پیامبر بنشیند به شدت ناراحت شد. پس از این که هوا روشن شد ثابت از روى ناراحتى گفت: این مرد کیست؟ گفت: من فلان کس هستم. ثابت گفت: فرزند فلان زن؟ و نام مادر او را طورى بر زبان جارى کرد که در آن دوران (دوران جاهلیت) این گونه تعبیر را مایه سرزنش و ملامت مى‏دانستند. آن مرد شرمنده شد و از خجالت سر به زیر افکند، سپس این آیه نازل شد.

 

ملاک و میزان و معیار ارزش‏ها نزد خداى متعال تقوا و پاکدامنى است.

 

به همین دلیل هیچ کس حق ندارد دیگرى را کوچک بشمرد و با چشم حقارت به او بنگرد، چه بسا همین شخص پیش خدا آبرومند باشد.

 

بخش قرآن تبیان     

 

منابع: نقطه های آغاز در اخلاق عملی ـ آیت الله مهدوی کنی

 

اندیشه قم

صفحه اصلی – موسسه قرآن و نهج البلاغه

کانال جامع دو نور در ایتا:
https://eitaa.com/twonoor
کانال جامع دو نور در تلگرام:
https://t.me/twonoor

 

حرمت مومن از حرمت کعبه بیشتر است!. حرمت مومن از حرمت کعبه بیشتر است!. حرمت مومن از حرمت کعبه بیشتر است!. حرمت مومن از حرمت کعبه بیشتر است!.حرمت مومن از حرمت کعبه بیشتر است!. حرمت مومن از حرمت کعبه بیشتر است!. حرمت مومن از حرمت کعبه بیشتر است!. حرمت مومن از حرمت کعبه بیشتر است!.حرمت مومن از حرمت کعبه بیشتر است!. حرمت مومن از حرمت کعبه بیشتر است!. حرمت مومن از حرمت کعبه بیشتر است!. حرمت مومن از حرمت کعبه بیشتر است!.حرمت مومن از حرمت کعبه بیشتر است!.
به این مطلب امتیاز دهید
اشتراک گذاری در telegram
اشتراک گذاری در whatsapp
اشتراک گذاری در facebook
اشتراک گذاری در email

فرصت ویژه برای علاقه مندان به نویسندگی

شما می توانید مقالات خود را با نام خود در وب سایت موسسه منتشر نمائید. برای شروع کلیک نمائید.

نویسنده مقاله باشید