ورود

ثبت نام

موسسه قرآن و نهج البلاغه
home-icone
Institute of Quran & Nahjul Balaghah

احادیثی درمورد امام حسین علیه السلام

اللهم صلی علی محمد و ال محمد


 چند حدیث در باره امام حسین(ع)


1


امام جعفر صادق دربارۀ‌ حدیث «مَرَجَ الْبَحْرَیْنِ یَلْتَقیانِ بَیْنَهُما بَرْزَخٌ لا یَبْتَغیان» می فرمایند:‌ «عَلیٌ وَ فاطِمَهٌ(ع) بَحْرانِ مِنَ الْعِلْمِ عَمیقانِ لا یَبغی اَحَدُهُما عَلی صاحِبِهِ»‌ و درمورد این قسمت: «یَخْرُجُ مِنْهُمُا اللُّؤلؤُ وَ الْمَرْجانُ» می فرمایند: «الحَسَنُ وَ الْحُسَیْنُ(ع)».


امام صادق(ع) در تفسیر آیۀ‌ شریفۀ «دو دریا را در کنار هم قرار داد در حالی که با هم تماس دارند و میان آن دو برزخی است که یکی بر دیگری غلبه نمی کند» فرمود:‌ «علی و فاطمه دو دریای ژرف و لبریز از دانش هستند که یکی بر دیگری طغیان نمی کند. ‌ از آن دو دریا دُرّ و مرجان خارج می شود یعنی امام حسین و اما حسن(ع). »


 1- الرحمن / ۱۹-۲۲


2- تفسیر برهان، ۴/ ۲۶۶


 


2


امیرالمؤمنین(ع) این آیه را تلاوت می فرمود:‌ «فَما بَکَتْ عَلَیْهِمُ السَّماءُ وَ الْاَرْضُ وَ ما کانوُا مُنْظَرینَ» که درهمان هنگام امام حسین(ع) وارد مسجد شد، امیرالمؤمنین(ع) با توجه به او فرمود:‌«‌اَمّا اِنَّ هذَا سَیُقْتَلُ و
َ یَبْکی عَلَیْهِ السّماءُ وَ الْاَرْضُ ».


حضرت علی(ع) این آیه را تلاوت می کرد «نه آسمان برآنان گریست و نه زمین، و نه به آنها مهلتی داده شد». درآن هنگام امام حسین(ع) وارد شد و حضرت علی(ع) فرمود «اما این کسی است که بزودی کشته شود و آسمان و زمین بر او می گریند».


 1- الدخان /۲۹


2- تفسیر برهان، ۴/۱۶۱


 


3


امام علی(ع)‌ در حدیثی فرموده اندکه این آیه درمورد ما نازل شده است.


«وَ جَعَلَها کَلِمَهً باقِیَهً فی عَقِبِهِ» یعنی «‌و او آن را کلمه ای پاینده در نسلهای بعد از خود قرارداد». یعنی امامت در نسل حسین(ع) تا روز قیامت پاینده است.


 1- الزخرف /۲۸


2- تفسیر برهان،۳/۲۹۳


 


4


امام باقر(ع) این آیه را تلاوت نمود «‌اَنَا لَنَنْصُرُ رُسُلَنا وَ الَّذینَ امَنوُا فِی الْحَیاهِ الدّنْیا وَ یَوْمَ یَقوُمُ الْاَشْهادُ»‌. قال: « الحُسَیْنُ بْنُ عَلی(ع) قُتِلَ وَ لَمْ یُنْصَرْ بَعْدُ »‌ ثم قال: «‌وَاللهِ لَقَدْقُتِلَ قَتَلَهُ الْحُسَیْنِ(ع) وَلَمْ یُطْلَبْ بِدَمِهِ بَعْدُ»


امام باقر این آیه را خواند «ما البته پیامبران خود و اهل ایمان را هم در دنیا یاری می دهیم و هم روز قیامت که گواهان(به شهادت) برخیزند»‌.


فرمود:‌ «‌مقصود حسین بن علی(ع) است که کشته شد و هنوز کسی به یاری او برنخاسته است» سپس فرمود: « بخدا سوگند همۀ قاتلان امام حسین(ع) کشته شدند، اما تاکنون کسی به خون خواهی سیدالشهداء(ع) برنخاسته است»‌.


 1- الغافر /۵۱


2- تفسیر برهان، ۴/۱۰۱


3- براساس روایاتی خون خواه سیدالشهداء‌(ع) حضرت ولی عصر میباشد.


 


5


امام صادق(ع) درمورد این آیه «فَنَظَرَ نَظْرَهً فِی النُّجومِ فَقالَ اِنّی سَقیمٌ»‌ یعنی «‌پس ابراهیم نگاهی یه ستارگان افکند و گفت: ‌من بیمارم»‌.


قال: «حَسِبَ فَرِأی ما یَحِلُّ بِالْحُسَیْنِ(ع) »


فقال: «‌ اِنّی سَقیمٌ لِما یَحِلُّ بِالْحُسَیْنِ(ع) »


فرمود: «‌او بر مصائبی که بر حسین(ع) فرود می آید اندیشه نمود و گفت: من از آنچه بر حسین(ع) فرود می آید بیمار گشته ام.»


 1- الصافات / ۸۸-۸۹


2- العوالم، ۱۷/ ۹۸


 


6


امام صادق(ع) در مورد این آیه « اَلّذینَ اُخْرِجوُا مِنْ دِیارِهِمْ بِغَیْرِ حَقِّ اِلّا اَنْ یَقوُلُوا رَبَّنا اللهُ ». فرمود: « نَزَلَ فی عَلیٍ وَ جَعفرٍ وَ حَمزهٍ وَ جَرَتْ فِی الْحُسَیْنِ بنِ عَلیٍّ(ع) وَ التَّحِیَّهُ وَ الْاِکْرامُ »‌.


امام صادق(ع) دربارۀ این آیه « کسانی که بنا حق از خانه و شهر خود آواره شدند فقط به خاطر آن که می گفتند: پروردگار ما خدای یکتا است». فرمود: « این آیه دربارۀ‌ علی و جعفر و حمزه نازل شد و در حسین بن علی تحقق یافت، بر همگی آن گرانمایگان درود و سلام باد ».


 1- الحج / ۴۰


2- بحارالانوار، ۴۴/ ۲۱۹

& #x0D;

 


7


امام باقر(ع) فرمود:‌ «قَوْلُ اللهِ عَزَّوَجَلَّ «وَ والدٍ وَ ما وَلَدَ»: هُوَ عَلِیُّ بْنُ اَبی طالبٍ(ع) وَ ما وَلدَ: اَلْحَسَنُ وَ الْحُسَیْنُ(ع)».


«این سخن خدای صاحب شوکت و بزرگی که فرموده: سوگند به پدر و فرزندش، مقصود [ازپدر] علی بن ابی طالب(ع) و [مقصود از فرزند حسن و حسین(ع) هستند».


 البلد/۳


بحارالانوار،۲۳/۲۶۹


 


8


حضرت امام جعفر صادق(ع) در مورد این آیه « وَ اِذَا الْمَوْءُودَهُ سُئِلَتْ بِأیِّ ذَنْبٍ قُتِلَتْ »(آن دختران زنده بگور شده پرسیده شود که به کدامین گناه کشته شدند؟) فرمود:‌ « این آیه دربارۀ امام حسین(ع) نازل شده است».


 1- التکویر/ ۸-۹


2- العوالم، ۱۷/ ۹۸-۹۹


 


9


حضرت امام جعفر صادق(ع) در تأویل آیۀ « یَوْمَ تَرْجُفُ الرّاجِفَهُ تَتْبَعَها الرّادِفَهُ »(روزی که لرزاننده و زلزله ای بزرگ جهان را بلرزاند و به دنبال آن حادثه دومین رخ دهد) فرمودند: « لرزاننده حسین بن علی(ع) و حادثه دومین علی بن ابی طالب(ع)است. نخستین فردی که قبر او شکافته شود و خاک را از سر می زداید حسین بن علی(ع) است».


 1- النازعات / ۶-۷


2- تفسیر برهان، ۴/۱۰۱


&amp ;nbsp;


10


2- منهال گوید: سوگندبه خدا که مشاهده کردم که سرمبارک حضرت حسین(ع) بالای نیزه به زبانی گویا قرآن قرائت می کرد و سوره کهف رامی خواند تا به این آیه رسید


 «ام حسِبْتَ أَنََّ أَصْحابَ الْکَهْفِ وَالرَّقیمِ کانوُامِنْ آیاتِنا عَجَباً »(۲)


« آیا گمان کردی که اصحاب کهف و رقیم ازآیات شگفت ما بوده است؟»


پس مردی گفت: بخداسوگند سرمبارک تو ای فرزند رسول خدا تعجّبش بیشتراست.


 


11


3- محمّد بن مسلم گوید: از امام باقر و امام صادق(ع) شنیدم که می فرمودند: «إِنَّاللهَ تَعالی عَوَّضَ الْحُسَیْن(ع) مِنْ قَتْلِهِ اَنْ جَعَلَ الْاِمامَهَ فِی ذُرِّیَّتِهِ وَالشِّفاءَ فِی تُرْبَتِ
هِ و اِجابَهَ الدُّعاءِ عِنْدَقَبْرِهِ وَلاتُعَدُّ اَیّامُ زائِریهِ جائِیاً وَ راجِعاً»


 «خداوند عوض شهادت حضرت حسین(ع) امامت را در ذریّه او، و شفاء را در تربتش قرارداد، و دعا را نزد قبر آن حضرت مستجاب گردانید، و روزهای رفتن و برگشتن زائرش از عمرشان حساب نمی شود».


محمّدبن مسلم گوید: به حضرت صادق(ع) عرض کردم: هرگاه به برکت آن حضرت آنقدر فضیلت داده می شود برای خود آن جناب چه خواهد بود؟


فرمودند: خداوند آن حضرت رابه پیامبرش(ص) ملحق گردانیده و دردرجه و مقام با او می باشد، آنگاه این آیه را تلاوت فرمودند: </SPAN& gt;


« وَاَلَّذینَ امَنوُاوَاتَّبَعَتْهُمْ ذُرِّیَّتُهُمْ بِإیمانٍ اَلْحَقْنا بِهِمْ ذرِّیَّتَهُمْ »


« آنانکه ایمان آوردند وذریّه هایشان را به آنها ملحق نمائیم ».(۳)


 


12


محمد بن مروان گوید: از امام صادق علیه السلام شنیدم که فرمود: [زورواَ الْحُسَیْنَ علیه السلام وَ لَو کُلَّ سَنَهٍ فَاِنّ کُلَّ مَنْ اَتاهُ عارِفاً بِحَقِّه غَیْرَ جاحِدٍ لَمْ یَکُنْ لَهُ عِوَضٌ غَیْرَ الْجَنَّهُ وَ رِزْقَ رِزْقاً واسِعاً وَ اَتاهُ اللهُ بِفَرَجٍ عاجِلٍ اِنَّ اللهَ وَ کُلَّ بِقَبْرِ الْحُسَیْنِ بْنِ عَلِیٍ علیهما السلام اَرْبَعَهَ آلافِ مَلَکٍ ‌کُلُّهُمْ یَبْکونَهُ و یُشَیِّعونَ مِنْ زارَهُ الی اَهْلِهِ فَاِنْ مَرِضَ عادوُهُ وَ اِنْ ماتَ شَهِدُو جِنازَتَهُ بِالْاِسْتِغْفارِ لَهُ وَ التَّرَحِّمِ عَلَیْهِ. ] «‌همه ساله به زیارت حسین علیه السلام بشتابید زیرا همه کس شناسای حق [ امامت ] او باشد و او را انکار نورزد و به زیارت او نائل شود پاداشی جز بهشت نخواهد داشت و از روزی گسترده ای برخوردار خواهد شد و خداوند گشایشی سریع در کار او ایجاد خواهد کرد. هر آینه خداوند بر قبر حسین بن علی چهار هزار فرشته گماشته است همگی بر او گریان اند زائر او را تا [ رسیدن به ] خانواده اش مشایعت می کنند اگر بیمار شد به عیادت او می روند و اگر درگذشت در تشییع جنازه او حضور می یابند و برایش طلب آمرزش و رحمت می کنند. »


 


13


مسعده گوید: «‌مَرَّ الْحُسَیْنُ بْنُ عَلیٍّ علیهما السلام قَدْ بَسِطوا کِساءً لَهُمْ وَ الْقَوْا عَلَیْهِ کَسراً فَقالوُا:‌هَلُّمَّ یا ابْنَ رسول اللهِ فَثَنّی وَ رِکَهُ فَاْکَلَ مَعَهُمْ ثُمَّ تَلا:‌«‌ اَنَّ اللهَ لا یُحِبُّ الْمُسْتَکْبرینَ »‌ ثم قال:‌ قَدْ اَجَبْتُکُمْ فَاْجیبونی قالوا: نَعَمْ یَا ابْنَ رَسولِ اللهِ فَقاموا مَعَهُ حَتّی اتوُا مَنْزِلَهُ فَقالَ لِلْجاریهِ:‌اُخْرُجی ما کُنْتِ تَدَّخَرینَ. »


[ حسین بن علی از کنار بینوایانی گذشت که پارچه ای گسترده و در آن به خوردن پاره های نان خشک مشغول بودند. بینوایان گفتند:‌ بفرما ای فرزند رسول خدا! امام بر آن سفره نشست و از آن پاره های نان تناول کرد و سپس این آیه را تلاوت فرمود: «هر آینه خداوند خود بزرگ بینان را دوست ندارد. » سپس فرمود : من دعوت شما را پذیرفتم. اینک شما هم دعوت مرا پذیرا باشید [و به سرای من] گفتند: پذیرا شدیم ای فرزند رسول خدا سپس برخاستند و به سرای او فرود آمدند. امام حسین علیه السلام به کنیزک خود دستور داد که با هر آنچه در خانه است از آنان پذیرایی کند. »


بحارالانوار ۴۴/۱۸۹


& lt;SPAN style=”LINE-HEIGHT: 200%; FONT-FAMILY: ‘Tahoma’,’sans-serif’; FONT-SIZE: 9pt” lang=AR-SA> 


14


حضرت صادق علیه السلام فرمود:


[ دَخَلَتْ فاطِمَهُ علیها سلام عَلی رَسولِ اللهِ عَلَیهِ وَ آلهِ وَ سَلّمَ عَیْناهُ تَدْمَعُ فَسَاَلَتْهُ:‌ ما لَکَ؟‌ فقال: اَنَّ جَبْرَئیلَ علیه السلام اخْبَرَنی انَّ اُمَّتی تَقْتُلُ حُسَیْناً فَجَزَعَتْ وَ شَقَّ عَلَیْها فَاخْبَرَها بِمَنْ یَمْلِکُ مِنْ وُلدِها فَطابَتْ نَفْسُها وَ سَکَنَتْ.]


« روزی فاطمه علیها السلام بر رسول خدا وارد شد. چشمان پدر را اشکبار دید. علت را پرسید. فرمود:‌ جبرئیل مرا آگاه ساخت که امتم حسین علیه السلام را می کشند. فاطمه علیها سلام سخت گریست و بی تاب شد و بر او گران آمد. [ پدر بزرگوارش ] او را آگاه ساخت که زمامدارانی [ ائ
مه اطهار علیهم السلام ] از فرزندان او خواهند بود. پس فاطمه علیها سلام خشنود گشت و آرام گرفت. »


 کامل الزیارات /۵۷


 15


 حذیفه یمانی گوید: پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم را دیدم که دست حسین بن علی علیه السلام را گرفته و می فرماید:


[یا ایُّهَا الناسُ هذَالحُسَیْنُ بْنُ عَلِیٍّ فَاعْرِفُوهُ فَوَالَّذی نَفسی بِیَدِهِ إنَّهُ لَفِی الجَنَّهِ و مُحِبّیهِ فِی الجَنَّهِ وَ مُحِبّی مُحِبّیهِ فِی الْجَنَّهِ]


(ای مردم این حسین بن علی علیه السلام است او را بشناسید قسم به آن که جانم در دست اوست او در بهشت است دوستدارانش در بهشت اند و دوستداران دوستدارانش نیز در بهشت اند.)


امالی صدوق / ۴۷۸


 


16


امام صادق علیه السلام فرمود:


[ إنَّ فاطِمَهَ بِنْتَ مُحَمَّدٍ صَلَّی الله عَلَیهِ و آله تَحْضُرُ زُوّارَ قَبْرِ ابْنِهَا الْحُسَیْنِ عَلیه السلام فَتَسْتَغْفِرُ لَهُمْ ذُنُوبَهُمْ. ]


(فاطمه دختر محمد نزد زائران قبر فرزندش حسین علیه السلام حضور می یابد و برای گناهانشان طلب آمرزش می کند.)‌


کامل الزیارات / ۱۱۸


 


17</o:p&g t;


امام باقر علیه السلام فرمود: [اُصیبَ الْحُسَیْنُ بْنُ عَلِیٍّ عَلیهما السلام وَ وُجِدَ بِهِ ثَلاثُمِائهٍ وَ بِضْعَهٌ وَ عِشْرُونَ طَعْنَهً بِرُمْحٍ أوْ ضَرْبَهٍ بِسَیْفٍ أوْ رَمْیَهً بِسَهْمٍ فَرُوِیَ إنَّها کانَتْ کُلُّها فی مُقَدَّمِهِ لِأنَّهُ کانَ لا یُوَلّی.]


(هنگامی که آن مصائب ناگوار بر حسین علیه السلام وارد آمد بر پیکر وی بر پیکر وی سیصد و بیست و اندی ضربه نیزه و شمشیر و تیر یافت شد و روایت شده است که همگی این جراحتها از مقابل آن حضرت بوده است زیرا که حسین علیه السلام هیچ گاه [ به دشمن ] پشت نمی کرد.)


امالی صدوق / ۱۳۹


 


18


یعلی عامری گوید: رسول خدا را به طعامی دعوت کردند در راه حسین علیه السلام را مشاهده فرمود: که با کودکان سرگرم بازی است. پیامبر در برابر مردم ایستاد و دستان خود را [ برای به آغوش کشیدن حسین علیه السلام ] گشود اما کودک از این سو به آن سو می جست و رسول خدا(ص) او را می خنداند تا این که او را گرفت و یک دست زیر چانه و دست دیگر بر پشت گردنش نهاد و دهان بر دهان وی گذارد و او را بوسید و فرمود:‌


[ حُسَیْنٌ مِنّی وَ اَنَا مِنْ حُسَیْنٍ أحَبَّ اللهُ مَنْ أحَبَّ حُسَیْناً،حُسَیْنٌ سِبْطٌ مِنَ الْأسْباطِ.]


(حسین از من است و من از حسینم خداوند دوست می دارد هر که حسین را دوست بدارد. حسین نوه ای از نواده ها [ی پیامبران ] است.)


کامل الزیارات / ۵۲ – ۵۳


 


19


عَنِ الصّادِقِ عَلیه السلام،عَن أبیهِ ، عَنْ جَدِّهِ علیهما السلام قالَ:‌ « جاءَ أهْلُ الْکُوفَهِ إلی عَلِیٌّ فَشَکَوْا إلَیْهِ إمْساکَ الْمَطَرِ، وَ قالُوا لَهُ: اسْتَسْقِ لَنا فَقالَ لِلْحُسَیْنِ علیه السلام قُمْ وَ اسْتَسْقِ فَقامَ وَ حَمِدَ اللهَ وَ إثْنی عَلَیْهِ وَ صَلّی عَلَی النَّبِیِّ وَ قالَ:‌اللّهُمَّ مُعْطِیَ الْخَیْراتِ، وَ مُنْزِلَ الْبَرَکاتِ إرْسِلِ السَّماءَ عَلَیْنا مِدْراراً وَ اسْقِنا غَیْثاً مُغْزاراً، وَاسِعاً، غَدَقاً، مُجَلِّاً سَحّاً، سَفُوحاً، فَجاجاً تُنَفَّسُ بِهِ الضَّعْفَ مِنْ عِبادِکَ، وَ تُحْیی بِهِ الْمَیْتَ مِنْ بِلادِکَ آمینَ یا رَبَّ الْعالَمینَ.


فَما فَرِغَ علیه مِنْ دُعائِهِ حَتّی غاثَ اللهُ تَعالی غَیْثاً بَغْتَهً وَ أقْبَلَ أعْرابِیٌ مِنْ بَعضِ نَواحِی الْکُوفَهِ فَقالَ:‌تَرَکْتُ الْأوْدِیَهَ وَ الْاَکامَ یَمُوجُ بَعْضُها فی بَعْضٍ »‌


 


امام صادق علیه السلام از پدر و جد خود نقل می کند که فرمود:‌« کوفیان نزد علی علیه السلام آمدند و از خشکسالی شکوه کردند و گفتند: برای ما طلب باران کن. [ امیرالمؤمنین علیه السلام ]‌ به حسین علیه السلام فرمود: برخیز و [ از خدا ]‌ درخواست باران کن. پس بپا خاست و به حمد و ثنای الهی پرداخت و بر پیامبر درود فرستتاد و عرض کرد:‌خدایا ای بخشاینده نیکوییها و فرو فرستنده برکتها آسمان را فرمان ده تا بر ما باران بسیار ببارد ما را از ابری پربار و گسترده و پر باران و بزرگ سیراب گردان تا ناتوانی را از میان بندگانت بزدایی و شهرهای مرده ات را زنده کنی آمین ای پرودگار جهانیان.


هنوز دعای حضرتش پایان نیافته بود که ناگاه خدای متعال باران [شدیدی] فرو فرستاد [ تا بدانجا که ] یکی از بادیه نشینان اطراف کوفه آمد و گفت: بیابان ها و تپه ها را وانهادم در حالیکه [ باران سیل آسا آن گونه جاری بود که ] گویی آبها روی هم موج می زند.


 بحار الانوار ۴۴/ ۱۸۷


 


20


قالَ الْحُسَیْنُ بْنُ عَلْیٍّ علیه السلام:


[ دََخَلْتُ عَلی رَسُولِ اللهِ علیه السلام وَ عِنْدَهُ أُبَیُّ بْنُ کَعبٍ


فَقاَل لی رَسوُلُ اللهِ(‌ص): مَرْحَباً بِکَ یا اَبا عَبْدِاللهِ؟‌ یا زَیْنَ السَّمواتِ وَ الْاَرْضَیْنَ!‌ اَحَدٌ غَیْرِکَ؟‌! قالَ یا اُبَیُّ وَ الَّذی بَعَثَنی بِالْحَقِّ نَبیًّا اِنَّ الْحُسَیْنَ بْنِ عَلیٍّ فِی السَّماءِ اَکْبَرُ مِنْهُ فِی الْاَرْضِ وَ اِنَّهُ لَمَکْتوبٌ عَنْ یَمینِ عَرْشِ اللهِ عَزَّوَجَلَّ:‌مّصباحُ هدیً وَ سَفینهُ النِجا&lt ;EM>هٍ وَ امامُ خیرٍ و یُمْنٍ و عِزَّ وَ فخرٍ و علمٍ وذُخْرٍ…]


امام حسین علیه السلام فرمود: «من به نزد رسول خدا(ص) رفتم در حالی که ابی بن کعب در خدمت ایشان بود. پیامبر خدا فرمود:‌« آفرین بر تو ای اباعبدالله! ای زیور آسمانها و زمینها! ابی به آن حضرت عرض کرد: چگونه کسی جز شما می تواند زیور آسمانها و زمینها باشد؟ فرمود: ای ابی سوگند به آن که مرا بحق پیامبری برانگیخت حسین بن علی در آسمان عظمت فزونتری دارد تا در زمین و درسمت راست عرش خدای عزیز و شکوهمند نوشته شده است: [ حسین ] چراغ هدایت و کشتی نجات است پیشوای نیکی و برکت و شکوه و فخر و علم و تقواست…


عیون اخبار الرضا / ۱/۵۹- ۶۰


 


21</o:p& gt;


قالَ اَبوُالْحَسَنِ الرِّضا علیه السلام فی حَدیثٍ لِلرَّیّانِ بْنِ شَبیبٍ:‌ یَاابْنَ شَبیبٍ اِنْ کُنْتَ باکیاً لِشَیٍ فَابْکِ لِلْحُسَیْنِ بْنِ عَلیٍ بْن ابی طالبٍ عَلَیهُما السَّلام فَاِنَّهُ ذُبِحَ کُما یُذْبَحُ الْکَبْشُ وَ قُتِلَ مَعَهُ مِنْ اَهْلِ بَیِتِهِ ثَمانیهِ عَشَرَ رَجُلاً ما لَهُم فِی الْاَرضِ شَبیهونَ وَ لَقَدْ بَکَتِ السّماواتُ السَّبْعُ وَ الْاَرْضونَ لِقَتْلِهِ وَ لَقَدْ نَزّلَ اِلَی الْاَرْضِ مِنَ الْمَلائِکهِ اَرْبَعَهُ اَلافٍ لِنَصْرِهِ فَلَمْ یُوْذَنْ لَهُمْ فَهُمْ عند قَبْرِهِ شُعْثٌ غُبْرٌ الی اَنْ یَقومَ الْقائِمُ فَیَکونونَ مِنْ اَنْصارِهِ وَ شِعارُهُمْ « یا لَثاراتِ الْحُسَیْنِ. »‌


امام رضا علیه السلام در ضمن حدیث به ریان بن شبیب فرمود: « ی پسر شبیب! اگر برای چیزی گریان شدی بر حسین بن علی بن ابی طالب علیهما السلام اشک ببار زیرا او را مانند گوسفند [از پشت] سر از پیکرش جدا ساختند و هجده مرد از خانواده او که در زمین بی مانند بودند همراه او کشته شدند و براستی که آسمانهای هفتگانه و زمینها و زمینها در قتل او گریستند. چهار هزار فرشته برای یاری او بر زمین فرود آمدند اما اجازه نیافتند. و ایشان آشفته وغبار آلود تا قیام قائم علیه السلام نزد قبر او هستند [و پس از ظهور] از یاران او هستند و شعارشان خونخواهی حسین علیه السلام است. »‌


عیون اخبار الرضا علیه السلام
۱/ ۲۹۹.


 


22


قال الامام سجاد علیه السلام « ما مِنْ یَوْمٍ اَشَدُّ عَلی رَسولِ اللهِ صَلّی اللهِ عَلَیه وَ آلهِ وَ سَلَّمْ مِنْ یَوْمٍ اُحُدٍ قُتِلَ فیهِ عَمُّهُ حَمْزَهٍ بْنِ عَبدالمطلَبٍ اَسَدُ اللهِ وَ اَسَدُ رَسولِِهِ وَ بَعْدَهُ یَوْمَ مُوْتَهِ قُتِلَ ابْنُ عَمَّهُ جَعفر بنُ ابی طالبٍ. ثُمّ قال علیهِ السّلام:‌ وَ لا یَومِ کَیومِ الْحُسَینِ علیه السلام اَزْدَلَفٍ عَلیهِ ثلاثونَ اَلْفٍ رَجُلٍ یَزْعُمونَ اَنّهمْ مِن هذهِ الْاُمّهٍ کُلُّ یَتَقََرّبُ اِلَی اللهِ عَزّوجلّ بِدَمَهِ وَ هُوَ بِاللهِ یُذَکّرهُمْ فَلا یَتّعِظونَ حَتّی قَتَلوهُ بَغْیاً وَ ظُلْماً وَ عُدْواناً… »‌


امام سجاد علیه السلام فرمود: سخت ترین روزی که بر رسول خدا صلی الله علیه و آله گذشت روز [غزوه ] احد بود که در
آن عمویش حمزه بن عبدالمطلب – که شیر خدا و شیر پیامبرش بود – کشته شد و پس از آن روز [ جنگ ]‌ موته بود که در آن پسر عمویش جعفر بن ابی طالب کشته شد. سپس فرمود: ‌اما هیچ روزی همانند روز حسین علیه السلام نیست که سی هزار مرد [جنگاور] بر او روی آوردند و می پنداشتند که از این امت هستند و همگی آنان با ریختن خون او به خدای عزوجل تقرب می جستند در حالی که او خدا را به یاد آنان می آورد اما آنان پند پذیر نبودند تا اینکه او را به ظلم و ستم و دشمنی کشتند. »‌


امالی صدوق / ۳۷۴


 


23


عَنِ الصّادِقِ عَنْ آبائهِ علیهم السلام قال: قالَ ابوعَبْدِاللهِ الْحُسَیْنُ بْنُ عَلِیّ علیهما السلام: «‌ اَنَا قَتیلُ الْعَبَرَهِ لا یَذْکُرُنی مُوْمِنٌ اِلّا اسْتَعْبَرَ. »‌


امام صادق علیه السلام از آباء گرامی خود از امام حسین علیه السلام نقل می کند که فرمود:‌ «من کشته گریه ام. هیچ مومنی مرا یاد نمی کند مگر اینکه گریان می شود.»


 امالی صدوق ۱۱۸


 


 24


قال الصادق علیه السلام «اِنَّ الْبُکاءَ وَ الْجَزَعَ مَکْروهٌ لِلْعَبْدِ فی کُلّ ما جَزَعَ ما خَلَاالْبُکاءَ‌ عَلَی الْحُسینِ بْنِ عَلیّ
ٍ علیهما السلام فَاِنّهُ فیهِ مَاْجورٌ.»‌


امام صادق علیه فرمود: «‌هرگونه گریه و بی تابی برای بنده در هرجا که بی تابی کند مکروه و ناپسند است مگر گریه بر حسین بن علی علیه السلام که پاداش و ثواب دارد.»


 کامل الزیارات / ۱۰۰


 


25


عَنْ اَبی عَبْداللهِ علیه السلام قال:‌«اِذا اَرَدْتَ زِیارَهَ الْحُسَیْن علیه السلام فَزُرْهُ وَ اَنْتَ کَئیبٌ حَزینٌ مَکروبٌ شُعْثاً مُغْبِراً جائعاً عَطْشاناً فَاِنَّ ال
ْحُسینِ قُتِلَ حَزیناً مَکْروباً شُعْثاً مُغْبِراً جائعاً عَطْشاناً وَ سَلَهُ الْحَوائِجَ وَ انْصَرْفْ عَنْهُ وَ لا تَتّخِذْهُ وَطَناً. »‌


امام صادق علیه السلام فرمود: چون قصد زیارت حسین علیه السلام را کردی در حالی که پریشان غمناک مصیبت دیده ژولیده،‌ غم آلود،‌ مصبیت دیده،‌ گرسنه و تشنه ای او را زیارت کن زیرا حسین علیه السلام در حالی کشته شد که غمگین، مصیبت دیده،‌ ژولیده غم آلود،‌ گرسنه و تشنه بود از او حوائجت را بخواه و بازگرد. و آن [کربلا ]‌ را وطن خود قرار مده.»


 کامل الزیارات / ۱۳۱


 


26


&l t;SPAN style=”LINE-HEIGHT: 200%; FONT-FAMILY: ‘Tahoma’,’sans-serif’; FONT-SIZE: 9pt” lang=AR-SA> عن ابی عبدالله الجدلی قال:‌«دَخَلْتُ عَلَی امیرالمؤمنین علیه السلام وَ الْحسینِ علیه السلام اِلی جَنْبِهِ فَضَرَبَ بِیَدِهِ عَلی کَتَفِ الْحسینِ علیه السلام. ثمّ قال: اِنَّ هذا یُقْتِلُ وَ لا یَنْصُرُهُ اَحَدٌ. قالَ: قُلْتُ یا اَمیرَ الْمؤمنینَ وَ اللهُ اَنّ تِلّکَ لِحَیاهِ سُوءٌ. قالَ: اِنْ ذلِکَ لَکائِنٌ.»‌


ابو عبدالله جدلی گوید: «بر امیرالمؤمنین علیه السلام وارد شدم. حسین علیه السلام نزد ایشان بود. پس دست بر شانه حسین علیه السلام زد و فرمود: همانا این [‌فرزندم] را می کشند و کسی به یاریش نمی شتابد. گفتم: ای امیر مؤمنان به خدا قسم آن زندگی ناگوار است. فرمود: به درستی که آن مقدر شده است. »


کامل الزیارات / ۷۱


 


27


قال ابو جعفرٍ علیه السلام:‌ «کانَ اَبی مَبْطوناً یَوْمَ قُتِلَ اَبوهُ صَلَواتُ اللهِ عَلَیهُما وَ کانَ فِی الْخَیْمَهِ وَ کَنْتُ اَری مَوالینا کَیْفَ یَخْتَلِفونَ مَعَهُ یَتّبَعونَهُ بَالْماءِ. یَشُدُ عَلَی الْمَیْمَنَهِ مَرَّهِ وَ عَلَی الْمَیْسَرَهِ مَرّهِ وَ عَلَی الْقَلْبَ مَرّهً وَ نَهی رَسوُلُ اللهِ صَلّی اللهِ عَلَیهِ وَ آلهِ اَنْ یُقْتِلَ بِها الْکِلابُ لَقَدْ قُتِلَ بِالسَّیْفِ وَ السِّنانِ وَ بِالْحِجارَهِ وَ بِالْخَشَبِ وَ بِالْعَصا وَ لَقَدْ اَوْطاهُ الْخَیْلُ بَعْدَ ذلِکِ.»‌


امام باقر علیه السلام فرمود: « پدرم [امام سجاد علیه السلام] روز شهادت پدرش [سیدالشهدا علیه السلام]‌ از درد شکم در رنج بود و رد خیمه به سر می برد. و من می دیدم که چگونه دوستان ما با او [امام حسین علیه السلام]‌ حرکت می کردند و همراه حضرتش در پی آب بودند. آن حضرت گاه به سمت راست [لشکر دشمن]‌ و گاه به سمت چپ هجوم می برد و زمانی هم بر قلب [سپاه]‌ می زد اما [سرانجام] او را بدان گونه کشتند که رسول خدا صلی الله علیه و آله نهی فرمود که سگان را هم [بلاتوصیف] بدان گونه بکشند: او را با شمشیر و نیزه و سنگ و چوب و عصا کشتند و پس از آن هم از زیر سم ستوران گذراندند.»‌


بحارالانوار ۴۵ / ۹۱


 


28


 پیامبر اکرم(ص) فرمود: «‌فَطوُبی لِمَنْ کانَ مِنْ اَوْلیاءِ الْحُسَیْنِ وَ شیعَتِهِ هُمْ وَ اللهِ الْفائِزوُنَ یَوْمَ الْقِیامَهِ ».


«سعادتمندی آنان که از دوستان و پیروان حسین(ع) هستند. بخدا سوگند ایشان در قیامت پیروز و نیکبخت هستند».


2- بحارالانوار، ۴۴/ ۲۲۵


&lt ;SPAN style=”LINE-HEIGHT: 200%; FONT-FAMILY: ‘Tahoma’,’sans-serif’; FONT-SIZE: 9pt” lang=AR-SA> 


29


امام سجاد در مورد این حدیث «ما سَمِعْنا بِهذافی ابائِنَا الْاَوَّلینَ، اِنَّ هذا اِلَّا اِخْتِلاقٌ» فرمود:‌ «اَیُّهَا النّاسُ اَصْبَحْنا مَطْرودینَ مُشَرّدینَ مُذَوّدینَ شاسِعینَ عَنِ الْاَمْصارِ کَأنّا اَولادُ تُرْکٍ وَ کابُلٍ مِنْ غَیْرِ جُرْمٍ اجْتَرَمْناهُ وَ لا مَکْروهٍ ارْتَکَبْناهُ وَ لا ثُلْمَهٍ فِی الْاسلامِ ثَلِمْناهُ ما سَمِعْنا بِهذا فی ابائِنَا الْاَوّلینَ اِنْ هذَا اِلّا اِخْتِلاقْ».


امام سجاد(ع) در مورد حدیث بالا فرمود: « ای مردم ما را از دیار خود بیرون راندند، از خانه و کاشانۀ‌ خود به دور افکندند، در سرزمینها و شهرها مورد بی توجهی و بی مهریمان قرار دادند. گویا که ما زادگان ترک و کابل هستیم. و این درحالی است که نه جرم و گناهی مرتکب شده ایم، نه کار ناخوشایندی انجام دادیم. این را ما از پدران پیشین خود نشنیدیم و این دروغ و آئینی ساختگی است ».


3- بحارالانوار، ۴۵/۱۴۸


 


30


 عَنْ سَلْمانٍ الفارسیِّ قال: کانَ الحسیْنُ علیه السلام عَلی فَخْذِ رسول الله(ص) وَ هُوَ یُقَبُّلُهُ و یَقولُ:‌ « اَنْتَ السَّیِّدُ ابْنُ السیدِ ابو السادَهِ انْتَ الْاِمامُ ابْنُ الامامِ ابوُ الْائمهِ انْتَ الْحُجَّهُ ابْنُ الْحُجَّهُ ابوُ الْحُجَّجُ تِسْعَهُ مِنْ صَلْبِکَ وَ تاسْعَهُمْ قائِمَهُمْ. »‌


<SPAN style="LINE-HEIGHT: 200%; FONT-FAMILY: 'Tahoma','sans-serif'; FONT-SIZE: 9pt" lang=AR-SA& gt;سلمان فارسی گوید: «‌ حسین علیه السلام بر زانوی رسول خدا(ص) نشسته بود و آن حضرت او را می بوسید و می فرمود: تو بزرگ و بزرگزاده ای و پدر بزرگوارانی تو امام و امازاده ای و پدر ائمه [ اطهار علیهم السلام] هستی تو حجت و پسر حجت هستی و پدر حجتهایی نه امام از نسل تو خواهند بود که نهمین آنها قائم ایشان [ عجل الله فرجه] است.


 المناقب ۴/ ۷۸


 


 31


 عَنْ اَبی عَبداللهِ علیه السلام قالَ: «قالَ علیٌ عَلَیهِ السَّلام لِلْحُسَیْنِ علیه السلام: یا اباعَبداللهِ اُسْوَهٌ اَنْتَ قَدْماً. فقالَ:‌ جُعِلْتُ فِداکَ ما حالی؟‌ قا
ل:‌عَلِمْتَ ما جَهِلوا وَسَیِنَتْفَعُ عالِمٌ بِما عَلِمَ. یا بَنی اسْمَعْ وَ ابْصِرْ مِنْ قَبْلِ اَنْ یَاْتیکَ فَوَالّذی نَفْسی بِیَدِهِ لَیَسْفَکَنَّ بَنوُ اُمیهٍ دَمَکَ ثُمَّ لایُزیلونَکَ عَن دینِکَ وَ لا یَنْسونَکَ ذِکْرَ رَبَّکَ. فَقال الْحُسینُ علیه السلام: وَ الّذی نَفْسی بِیَدَه حَسْبی اَقْرَرْتُ بِما اَنْزَلَ اللهُ وَ اَصَدُّقَ قَوْلَ نَبیّ اللهِ وَ لا اُکَذُّبُ قَوْلَ اَبی»‌


امام صادق علیه السلام فرمود:‌ « علی علیه السلام به حسین علیه السلام فرمود: ای اباعبدالله تو از پیش اسوه مردم بوده ای. [حسین علیه السلام ] عرض کرد: فدایت شوم حال من چگونه است؟‌ فرمود:‌ دانشی داری که ایشان بدان نادان اند و زود است که دانشمند از دانش خود بهره جویند. ای فرزندم گوش فردار و بینا باش قبل از آنکه [ واقعه ای] تو را دریابد. قسم به آن که جانم در دست اوست بنی امیه خون تو را می ریزند اما نمی توانند تو را از آئینت برگردانند و از یاد پروردگارت غافل سازند. حسین علیه السلام فرمود:‌ قسم به آن که جانم در دست اوست کافی است. من بدانچه خدا فرود آورده است اقرار کردم و سخن پیامبر را دروغ نمی شمارم. »‌


کامل الزیارات / ۷۲


 


32


روایت شده است که:‌ «مردی از انصار نزد حسین علیه السلام آمد و درخواست رفع نیازی کرد. آن حضرت گفت [یا اخَا الْاَنْصارِ صُنْ وَجْهَکَ عَنْ بِذْلَهً لِلْمَسْاَلَهِ وَ ارْفَعْ حاجَتَکَ فی رُقْعَهٍٍ وَ اْتِ بِها سَاُسِرُّکَ انشاءالله «‌ ای برادر انصاری! آبرویت را از درخواست نگاهدار درخواست خود را در رقعه ای نوشته و آن را بیاور به خواست خدا تو را شاد می سازم. مرد انصاری نوشت:‌ ای اباعبدالله من به فلانی پانصد دینار بدهکارم و [درپرداخت آن] به من اصرار می ورزد با او سخنی بگویید تا مرا مهلت دهد تا گشایشی در کارم حاصل شود [و بدهی خود را بپردازم]. چون حسین علیه السلام رقعه را خواند به سرای خود رفت و کیسه ای را که در آن هزار درهم بود بیرون آورده و به او داد و فرمود:‌ [ اَمّا خَمْسَمِائهٌ فَاقْضِ بِها عَلی دَهْرِکَ وَ لا تَرْفَعْ حاجَتَکَ اِلّا اِلی اَحَدِ ثَلاثهِ: الی ذی دین او مروه او حسب…»


 القره ۱/ ۱۸۰


 


&lt ;STRONG> 33


4- امام حسین(ع) یکی ازدرهای بهشت است، از پیامبر(ص) نقل شده که فرمودند:


« اَلا وَ اِنَّ الْحُسَیْنِ بابٌ مِنْ اَبْوابِ الْجَنَّهِ، مِنْ عانِدَهُ حَرَّمَ اللهُ عَلَیْهَ وَرائِحَهَ الْجَنَّهِ »


« آگاه باشید که حسین دری ازدرهای بهشت است، هرکس با او دشمنی کند خداوند بوی بهشت را براو حرام می کند».(۴) </P& gt;

 


 34


5- ابو عماره منشد گوید: امام صادق(ع)به من فرمود: ای ابا عماره، درمرثیه حسین(ع) برایم اشعاری بخوان. من خواندم وحضرت گریست.


بازخواندم وآن حضرت گریست، بخدا سوگند پیوسته شعرمی خواندم و آن حضرت می گریست، تا از اندرون خانه صدای گریه شنیدم.


پس امام(ع) فرمود: ای ابا عماره، هرکس که درمرثیه حسین بن علیّ(ع) شعری بخواند وپنجاه کس را بگریاند بهشت پاداش اوست.


 و هرکس در رثاء حضرت حسین(ع) شعری بخواند و چهل کس را بگریاند بهشت اجراوست. و هر کس در مرثیه حسین(ع) شعری بخواند و سی نفر را بگریاند بهشت از برای اوست. و هرکس در رثای حضرت حسین(ع) شعری را بخواند و بیست نفر را بگریاندبهشت ازآن اوست. و هرکس درعزای آن حضرت شعری بخواند و ده نفر را بگریاند بهشت برای اوست. و هرکس در عزای آن حضرت شعری را بخواند و یک تن را بگریاند مزدش بهشت خواهد بود. و هرکس که در رثای آن حضرت شعری را بخواند و خود بگرید بهشت از آن اوست.


و هرکس که در رثای حضرت حسین(ع) شعری بخواند و تباکی کند (یعنی خود را واداربه گریه نماید) بهشت از برای اوست.(۵)


 


 35


6- ریّان فرزند شبیب گوید: روزاول محرّم خدمت حضرت رضا(ع) رسیدم


که به من فرمود: پسرشبیب، آیا روزه داری؟ گفتم: نه، فرمود: این روزی است که زکریا به درگاه پروردگارخود دعا نمود و گفت:


«رَبِّ هَبْ لِی مِنْ لَدُنْکَ ذُرِّیَّهً طَیِّبَهً اِنَّکَ سَمِیعُ الدُّعاءِ »(۶)


«پروردگارا مرا ازسوی خود ذریّه ای پاک ببخش، که همانا تو شنونده دعائی ».


خداوند متعال دعای او را مستجاب کرد و به ملائکه فرمود:(تا زکریا را درحالیکه درمحراب مشغول نمازبود ندا کردند که: خداوند تو را به یحیی بشارت می دهد).(۷)


پس هرکس این روزرا روزه بدارد و خدای رابخواند، او را اجابت کند چنانچه دعای زکریا را مستجاب کرد.


آنگاه فرمود: ای پسر شبیب، محرم ماهی است که مردم جاهلیت درگذشته همواره حرمت آن را نگاه می داشتند و به خاطر احترامش ستم و جنگ را در آن حرام می دانستند،اما این امت نه حرمت ماه و نه حرمت پیامبرخود را نگاه داشتند،و در این ماه ذریّه او را کشتند، زنانش را اسیر کردند، و اثاث او را به غارت بردند، خداوند هرگز آنها را نیامرزد.


«ای پسرشبیب، اگر می خواهی برای چیزی گریه کنی برای حسین بن علی(ع) گریه کن، زیرا او را مانند گوسفند ذبح کردند و هیجده مرد ازخاندانش با او کشته شدند که درروی زمین مانند آنها نبود. برای کشته شدن او هفت آسمان و زمین گریستند، وچهار هزارفرشته برای یاری او به زمین آمدند، چون او را کشته یافتند پیوسته نزد قبرآن حضرت تا هنگام ظهورحضرت قائم(عج) آشفته موی وگردآلود بماند، پس، ازیاران او خواهند بود، و شعارآنها(یا لَثاراتِ الْحُسَیْن) است، یعنی ای انتقام گیرندگان خون حسین(ع) بپا خیزید.


ای پسرشبیب، پدرم ازپدرش از جدّش حدیث کرد که: چون جدّم حسین(ع) کشته شد از آسمان خون و خاک سرخ بارید.


ای پسرشبیب « اگر بر حسین گریه کنی چندانکه اشک تو برگونه هایت روان گردد، خداوند هرگناهی که کرده باشی؛ کوچک یا بزرگ، اندک یا بسیار بیامرزد ».


http://hussein.javanblog.com

به این مطلب امتیاز دهید
اشتراک گذاری در telegram
اشتراک گذاری در whatsapp
اشتراک گذاری در facebook
اشتراک گذاری در email

فرصت ویژه برای علاقه مندان به نویسندگی

شما می توانید مقالات خود را با نام خود در وب سایت موسسه منتشر نمائید. برای شروع کلیک نمائید.

نویسنده مقاله باشید