آيت‌الله العظمی صافی گلپايگانی از مراجع عظام تقليد با صدور پيامی به مناسبت حلول ماه ذی‌الحجه نكاتی را برای بهره‌مندی بيشتر از فيوضات اين ماه مبارك بيان كرد.
بنا بر اين گزارش، متن كامل اين پيام به شرح ذيل است:
بسم الله الرحمن الرحيم
قال الله تعالی: إِنَّ عِدَّةَ الشُّهُورِ عِنْدَ اللهِ اثْنَا عَشَرَ شَهْراً فِی كِتَابِ اللهِ/توبه،36.
اكنون ماه ذی الحجة الحرام، كه يكی از اشهر حرم و از ماه‌های دوازده‌گانه‌ای است كه رسميت قرآنی و وحيانی دارد و عندالله و فی كتاب الله، اثنی عشر، دوازده ماه است، مانند هر سال، روحی تازه و نشاطی نو و خودباوری جديد و شور و اشتياق به سير الی الله و عروج به معارج ملكوتی از شرق و غرب جهان، صدها هزار انسان در همايش حج در مسجد الحرام، در عرفات و در مشعر الحرام شركت می‌كنند و برادری اين امت بزرگ را به تمام جهان نشان می‌دهند.
همه بدون توجه به امتيازات ظاهری و عنوان‌های دنيوی و فاصله‌های دور و دراز و مرزهای جغرافيايی، يك زبان و با هم و در كنار هم، لبيك‌گويان، با خدا سخن می‌گويند و او را سپاس و ستايش می‌كنند.
حالی خوش‌تر از اين حال و محيطی روحانی‌تر از آن نيست. خدا را به دل می‌يابند و خود را به او – كه به همه اقرب من حبل الوريد است- نزديك می‌بينند. پرده‌ها و حجاب‌ها همه به يك سو رفته و بساط قرب، گسترده گرديده است.
آری! چه زيبا است هلال ماه ذی الحجة الحرام. نور و جلوه آن، دل‌ها را اميدوار و به حاجت‌مندان و توبه‌كنندگان و آمرزش‌خواهان، نويد قضاء حوائج و قبول توبه و مغفرت می‌دهد كه همه بيائيد و بشتابيد و نوای دل‌نواز «لَا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللهِ إِنَّ اللهَ یَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِيعاً» را بشنويد و خود را برای اعاده حيثيت و عروج به معارج قرب الهی آماده سازيد.
هشيار باشيد! مبادا دقيقه و ثانيه‌ای از اين فرصت را به غفلت از دست بدهيد.
چه حال خوش و پاكی است حال احرام؛ حال جدائی از گرفتاری‌های مادی و ابتلائات حيوانی، برای اهل معرفت و باريافتگان به عالم قدس، حالی از آن لذت بخش‌تر نيست.
درس‌های اين همايش، همه نفی استكبار، نفی استعباد، نفی استعمار و استذلال و استحقار است. همه بنده يك خدا، شاگرد يك مكتب و مدرسه، لافضل لعربيهم علی عجميهم، كلهم سواسية كأسنان المشط.
پيام اين همايش به همه جهانيان، «تَعَالَوْا إِلَى كَلِمَةٍ سَوَاءٍ بَیْنَنَا وَ بَیْنَكُمْ أَلّا نَعْبُدَ إِلّا اللهَ وَ لا نُشْرِكَ بِهِ شَیْئاً وَ لا یَتَّخِذَ بَعْضُنَا بَعْضاً أَرْبَاباً مِنْ دُونِ الله» می‌باشد. پيام و معنائی كه در سازندگی و اعتلای انسانيت، هيچ ماده و درس و معنائی، سازنده‌تر و جامع‌تر از آن نيست كه در همان كلمه دعوت در آغاز اسلام، در آن جمله كوتاه، اين معنای بزرگ درج است: قولوا لا اله الا الله تفلحوا.
پيام اين همايش « إِنَّ أَكْرَمَكُمْ عِندَ اللَّهِ أَتْقَاكُمْ » و «كُونُوا عِبَادَ اللهِ مُتَحَابّين» و پاكدلی از كينه و از خودكامگی و خودبينی است.
اين مجالس را نمی‌توان با اين الفاظ ما تفسير كرد. اطلاق مدرسه و دانشگاه و اين اصطلاحات، در معرفی اين همايش، كافی نيست.
طواف خانه خدا و نماز در مقام ابراهيم، اعلام عبوديت فردی و جمعی و اعلام بندگی و پرستش خدا، و نجات از استعباد و استحقار بشر، و آزادی از عقايد خرافی شرك و بت‌پرستی است. اين مراسم، همه‌اش اعلام توحيد و همدمی و همراهی با موحدين و برائت از متكبرين و مستكبرين و مشركين است.
عرفات، آن صحرای بهشتی و آن حال عرض نياز و فقر به درگاه الهی، حالی است كه بشر در عمرش مگر باز در همان‌جا لذت آن را بچشد.
دعای عرفه حضرت سيدالشهداء‌عليه السلام، آن مضامين و آن معانی بلند را كه اگر انسان توفيق داشته باشد همه روزه آن را بخواند سزاوار است.
همان افتتاح دعا اَلحَمدُللهِ الَّذی لَيسَ لِقَضَائهِ دَافِعٌ وَ لا لِعَطَائهِ مَانِعٌ، وقتی تلاوت می‌شود خواننده بر خود می‌بالد كه چه خدا و صاحب اختياری دارم، و چنان‌كه اميرالمؤمنين‌عليه السلام به درگاه خدا عرض می‌نمايد كه: إلهى كَفَى لی عِزّاً أن أكُونَ لَكَ عَبداً وَكَفَى لی فَخراً أن تَكُونَ لی رَبّاً، دعای عرفه و آن معانی، انسان را به اين مقامات عالی می‌رساند.
بايد در عرفات سعی شود كه وجود شخص پر از توجه به خدا، پر از محبت خدا، پر از محبت اوليای خدا و پر از محبت بندگان خدا باشد. كينه كسی در دلش نباشد و از حسد و دنياخواهی پاك باشد.
حب جاه و رياست را – كه آخرُ مَا یَخرُجُ مِن قُلُوبِ الصِّدّيقين حُبُّ الجَاهِ است- از خود دور سازد.
در مشعر الحرام و همه‌جای ديگر، برنامه همين است. تشبه به ملائكه روحانيين و دوری از عوالم حيوانی در منی و از آن تسليم عظيم ابراهيم خليل و فرزندش اسماعيل در برابر خدا، درس بگيرند.
دين و مسلمانی و اسلام، تمامش و روحش تسليم است؛ تسليم به خدا، تسليم به احكام خدا و پاكی از هوس و هوا.
در همه مشاهد حرمين شريفين، بايد فرصت را غنيمت شمرد و ياد و خاطرات عصر نبوی را گرامی داشت و مكه معظمه، غار حرا، مولد حضرت رسول اعظم‌صلی الله عليه و آله و مقابر مقدسه ويران‌شده حضرت عبدالمطلب سيد بطحا و قريش، جد پيامبر اكرم‌صلی الله عليه و آله و حضرت ابوطالب، عمو و حامی بزرگ آن حضرت و حضرت خديجه را بايد زيارت نمود و از خدمات اين بزرگواران به بشريت، تقدير نمود، و اما در مدينه طيبه كه هر مسلمان واقعی يك دم و يك نفس‌كشيدن در آنجا را از عمر دنيا بهتر می‌داند، چگونه بايد حضور داشت.
قابل توصيف نيست؛ مسجد رسول خدا و قبة الخضراء و مرقد مطهر شخص اول عالم خلقت، خانه و مسكن آن حضرت، خانه فاطمه زهرا‌سلام الله عليها و اميرالمؤمنين‌عليه السلام و بقيع و مزار ائمه‌عليهم السلام و مشاهد ديگر، همه مركز نزول رحمت و بركات الهی است.
خوشا به حال آن افراد آگاه و بيداری كه قدر نعمت عظمای تشرف به اين مقامات را می‌دانند و در اين مقامات، پيمان خود را با اسلام، با قرآن، با احكام قرآن و با ولايت ولی عصر حضرت صاحب الامر‌ارواح العالمين له الفداء تجديد می‌نمايند كه تا عمر دارند در خط اسلام و ولايت اهل بيت‌عليهم السلام با استقامت، انجام وظيفه نمايند.
در اين مراسم شريف، آن حضرت را حاضر و ناظر بدانند و به روزی كه دنيا، تحت اداره آن وجود مقدس قرار می‌گيرد و از كنار ديوار خانه كعبه، اعلام ظهور موفور السرور و پايان ظلم و ستم و جهالت را اعلام می‌فرمايند اميدوار باشند.
والسلام عليكم و رحمة‌الله
لطف‌الله صافی
ذو الحجة‌الحرام1432