گریه بر امام حسین)ع) براساس روایات رسیده از معصومین )ع( بسیار با ارزش بوده وباعث نجات و رهایی در قبراست اما این حالت روحی بسیار عالی بایستی با آگاهی از اهداف آن بزرگوار و عمل گرایی همراه شود.
اجر و مزد گریه برای آن حضرت بسیار عظیم و بزرگ است و خداوند خود ضامن آن میباشد.گریه برای آن حضرت سختیهای زمان احتضار را از بین میبرد زیرا امام صادق علیه السّلام به مسمع بن عبدالملک فرمودند: آیا مصائب آن جناب (امام حسین علیه السّلام) را یاد میکنی؟ عرض کرد: بلی والله مصائب ایشان را یاد کرده و گریه میکنم.
حضرت فرمودند: آگاه باش که خواهی دید در وقت مردن پدران مرا که به ملک الموت وصیت تو را میکنند که سبب روشنی چشم تو باشد. همچنین فرمودند: ای مسمع گریه بر احوالات حسین(علیه السّلام) سبب میشود که ملک الموت بر تو مهربانتر از مادر گردد.
گریه بر حضرت اباعبدالله الحسین(علیه السّلام) باعث راحتی در قبر، فرحناک و شادان شدن مرده، شادان و پوشیده بودن او در هنگام خروج از قبر است در حالی که او مسرور است فرشتگان الهی به او بشارت بهشت و ثواب الهی را میدهند.
اجر و مزد هر قطره آن این است که شخص همیشه در بهشت منزل کند.
گریه بر سیدالشهدا علیهالسلام، بالاتر از نماز شب
آیت الله بهجت میگفت: گریه بر سیدالشهدا (ع) از افضل مستحبات باشد. گریه بر سیدالشهدا (ع) از همه مستحبات بالاتر است حتی از نماز شب! چون نماز شب حالتی جسمی دارد ولی گریه بر سیدالشهدا (ع) رقّت روحی است و عامل آن، آن را در درون انسان به وجود آورده است. کلید آن از نهان قلب خورده است و این خیلی ارزشمند است.
آیت الله بهجت، ۵۰ سال هر هفته مراسم داشتند و خودشان جلوی در مینشستند.
«بعضی این طور بیان می کنند که گریه بر امام حسین(ع) باعث می شود که گناهان قبل و بعد آدمی، مورد بخشش قرار گیرد! این جریان فکری در هیئات، خیلی مورد تاکید قرار می گیرد.
از طرف دیگر، بعضی گرایش های روشنفکری می گوید که اصلا گریه یعنی چه؟! بیایید فقط تبیین قیام امام حسین(ع) بکنید!
باید گفت که در سوره بقره آیاتی دارد که دسته ای از یهودی ها را نام می بَرَد که بی سواد و کم اطلاع بودند «منهم امیون لا یعلمون الکتاب الا امانى» هیچ چیز از تورات نمی دانستند جز یک سری آرزو!
مثلا می گفتند که تمامِ بهشت برای ما است. معارفِ عرفی و چاله میدانی و اوهام و آرزو داشتند! «اُمنیّة». «آرزو». این ها بر اساس گمان سلوک می کردند نه بر اساس یقین.
در سوره نساء این مطلب را درباره مسلمانان بیان می کند. می فرماید که «و لامنیَنَّهم…». شیطان، افراد را بر اساس آرزو و وعده فریب می دهد. این دست آرزوها هیچ پایه ای ندارد. ریشه ندارد.
در قرآن می فرماید: مسأله بهشت و جهنم و معارف، بستگی به اُمنیّه و آرزوهای شما ندارد. بلکه کسی که عمل سوء انجام دهد، خداوند جزایش را می دهد و هیچ ولیّ و نصیری برای او نیست. با آرزوها خودتان را خوش نکنید!
بر طبق مبنا و موازین باید حرکت کرد. به چیزهای سست، دل خوش نباید کرد. لذا انسان باید بر اساس حجت و قطع و یقین حرکت کند. نه بر اساس امنیه و آرزو و اوهام.
بنابراین همه روایات و نیز احادیثی که در باب بخشوده شدن گناهان توسط گریه، وارد شده است، باید حمل بر قرآن شود. عرضه بر قرآن شود.
حالا، این که چیزی بیاید گناهِ آینده را ببخشد، همچین چیزی نداریم. چرا که آن وقت گریه می شود امان نامه آدمی از عذاب الهی!!
این مطلب مثال نقض هم دارد. یکی از اولین گریه کنندگان بر امام حسین(ع)، عمر سعد است. حضرت زینب(س) در روز عاشورا خود را به عمر سعد می رساند و می فرماید: آیا حسین بن علی را می کشند و تو نظاره گر هستی؟! در روایت دارد که عمر سعد رویش را بر می گرداند و به شدت و بسیار گریه می کند. اما همین عمر سعد، ملعونِ زیارت عاشورا و اهل بیت(ع) است.
لذا این اوهام و آرزوها چیزی به دست آدم نمی دهد. مگر این که گریه از نوعِ «گریه متعالی» باشد. یعنی گریه ای که از روی معرفت و «عارفا بحقنا» باشد.»1
عمل بىمعرفت ارزشى ندارد
«یکى از چیزهایى که ارزش عمل را از نظر کیفیت بالا مىبرد معرفت است. چرا در باب زیارات اینقدر آمده است که مثلًا «مَن زارَ الْحُسَیْنَ علیه السلام عارِفاً بِحَقِّهِ …» هر کسى که امام را زیارت کند به شرط اینکه او را بشناسد چنین و چنان است؟ زیرا اساس شناخت است. اینکه بعضى از اشخاص شبهه مىکنند که یک قطره اشک براى امام حسین مگر مىتواند اینقدر ارزش داشته باشد، پاسخ این است که گاهى ممکن است انسان آنقدر براى امام حسین بگرید که اگر اشک همه عمر را جمع کنند یک استخر بشود و هیچ ارزشى هم نداشته باشد. ولى یک انسان ممکن است به اندازه یک بال مگس براى امام حسین اشک بریزد که ارزشش از آن استخر اشک دیگرى خیلى بیشتر باشد.»2
پی نوشت:
1.برگرفته از سخنرانی حجت الاسلام قاسمیان
2.مجموعهآثاراستادشهیدمطهرى، ج27، ص: 491
برداشت از: خبرگزاری شبستان