حضرت صادق (علیهالسلام) فرمودند: مردی به عمّار بن یاسر گفت: یا أبا الیَقْظان! یك آیه‌ای در كتاب خدا آمده است كه افكار مرا پریشان نموده و مرا به شك انداخته است!
عمّار گفت: آن آیه كدام است؟ آن مرد گفت: این آیه:
«وَ إِذَا وَقَعَ الْقَوْلُ عَلَیْهِمْ أَخْرَجْنَا لَهُمْ دَآبَّةً مِنَ الارْضِ تُكَلِّمُهُمْ أَنَّ النَّاسَ كَانُوا بِـَایَـٰتِنَا لَا یُوقِنُونَ.»
آن جنبنده كدام است؟ و اوصافش چیست؟
عمّار گفت: سوگند به خدا نمی‌نشینم و نمی‌خورم و نمی‌آشامم مگر آن كه آن “دابّة الارض” را به تو نشان دهم.
عمّار با آن مرد به نزد أمیرالمؤمنین(علیه السلام) آمدند، حضرت مشغول خوردن خرما با كَره بود. فرمود: ای أبایقظان! بفرما بنشین و بخور!
عمّار نشست و با آن حضرت شروع به خوردن كرد؛ آن مرد تعجّب نمود و از عمل عمّار در حیرت آمد. چون عمّار برخاست، گفت: سبحان الله! مگر تو سوگند یاد نكردی كه نخوری و نیاشامی مگر آن كه “دابّة الارض” را به من نشان دهی؟
عمّار گفت: من او را به تو نشان دادم، اگر فهم نموده و تعقّل میكردی!
این روایت را در «مجمع البیان» و تفسیر «برهان» از علیّ بن ابراهیم آورده‌اند.
بخش تاریخ و سیره معصومین تبیان
منبع: معاد شناسی، ج 4، ص 109