شاید کسی را فراموش کرده ایم!

﴿أَلَمْ يَأْنِ لِلَّذِينَ آمَنُوا أَن تَخْشَعَ قُلُوبُهُمْ لِذِكْرِ اللَّهِ وَ مَا نَزَلَ مِنَ الْحَقِّ وَ لَا يَكُونُوا كَالَّذِينَ أُوتُوا الْكِتَابَ مِن قَبْلُ فَطَالَ عَلَيْهِمُ الْأَمَدُ فَقَسَتْ قُلُوبُهُمْ وَكَثِيرٌ مِّنْهُمْ فَاسِقُونَ﴾
مادر را ديده اي كه چه سان از فرزند نوخاسته اش چشم بر نمي دارد و هر جا كه او گام هاي سست و لرزانش را مي گذارد، بي اختيار يك گام از او جلوتر مي دود؟ كودك را ديده اي -كودك تازه متولد شده را-كه هنوز هيچ پناهگاهي نمي شناسد، چه سخت مي گريد و بي تابي مي كند و در پس او مادر و پدرند كه از بي قراري كودك بي تابند؟ هر روز و هر شب از براي لحظه اي به خواب رفتن نوزاد چشم بر روي چشم نمي گذارند و سرانجام اين خستگي است كه پلك هاي سنگينشان را به هم مي دوزد و دوباره با شنيدن آهنگ گريه ي نوزاد به جدال با خواب در مي افتند. به راستي اين چه حسي است كه اين چنين سختي و دشواري زندگي را بر پدر و مادر شيرين و خوشايند مي سازد؟ اين كدامين حلقه از سلسله جنبان محبت است كه اين گونه بر گرداگرد كودكي مي پيچد و او را فصل مشتركي مي كند از عاطفه ي زوجي بر ثمره ي وجوديشان؟ مگر مي شود كه روزي بگذرد و پدر با ديدن كودكي كه دست در دستان والدينش دارد، ياد فرزندش نيفتد يا مادر اگر چيزي براي كام خود خواسته، قبلاً آن را براي كودكش نخواسته باشد؟!
با اين مقدمه، شايد كلام امام رضا عليه السلام را بهتر درك كنيم كه فرمودند:
«… امام، پدر دل سوز است… امام (هم چون) مادرِ نيكوكار، نسبت به طفلِ كوچك است.»
هيچ كس در دل سوزي و شفقت مادر نسبت به فرزند شيرخوارش ترديد نمي كند؛
اما آيا كسي ياد مي كند امامي را كه دل سوزيش به حال ما بيش از آن مادر است؟!
چشم به راهيِ مادر، در هنگامِ بازگشت فرزندِ دور از وطن را ديده ايد؟
آيا ياد كرده ايد از امام زمان ِخود كه بيش از مادر، چشم به راهِ بازگشتِ ما به سوي خويشتن است؟
چه شده كه تعلقات دنيوي ما را در تله ي خود گرفتار كرده است؟
چه شده كه به اين و آن دل بسته ايم و از دل بند حقيقي عالم غافل شده ايم؟
آيا در قلبِ خود جايي برايِ امام عصر عليه السلام خالي گذارده ايم؟
﴿أَلَمْ يَأْنِ لِلَّذِينَ آمَنُوا أَن تَخْشَعَ قُلُوبُهُمْ لِذِكْرِ اللَّهِ وَ مَا نَزَلَ مِنَ الْحَقِّ وَ لَا يَكُونُوا كَالَّذِينَ أُوتُوا الْكِتَابَ مِن قَبْلُ فَطَالَ عَلَيْهِمُ الْأَمَدُ فَقَسَتْ قُلُوبُهُمْ…﴾:
﴿آيا هنگامِ آن نرسيده كه دل هاي مؤمنين براي خدا خاشع گردد و نباشند همانند آنان كه قبلاً كتاب بر آن ها نازل شد؛ پس دوراني طولاني بر آن ها گذشت و دل هايشان سخت شد…﴾
نكند كه ما هم مانند گذشتگان، در اثر روزمرّگيِ زندگي چنان محو زرق و برق دنيا شده ايم كه خاطرمان از ياد مهدي عليه السلام تهي شده باشد؟
نكند كه طولاني شدن غيبت، ما را مصداقِ ﴿فَطالَ عَلَيْهِمُ الاَمَدُ فَقَسَتْ قُلُوبُهُم﴾ كرده باشد؛ قساوت قلب در اثر طولاني شدن دوران غيبت را به ما نسبت دهند و ما را با اهل كتابي هم سان كنند كه قصد جان پيامبرانشان مي كردند!
بيا امروز من و تويي كه هر روز و هر ساعت به هزاران زيبايي دنيا انديشه مي كنيم،
اكنون و در اين ساعات و لحظات پربركت، بر دل خويش نظر افكنيم.
هيهات كه دل ما را زنگارِ بي تفاوتي و غفلت نسبت به امام زمان عليه السلام پوشانده باشد؛
بياييد قدري بنشينيم و با خود حديث نفس كنيم:
آيا قلبِ ما در طولِ روز، به ياد حضرت مهدي عليه السلام مي تپد؟
آيا دلمان مي سوزد كه جواني مان گذشت و روي آن ماه طلعتِ خدايي را نديديم؟
آيا دلمان به سان پرنده اي به سوي آن غايب از نظر پر مي كشد؟
كه امام حسن عسكري عليه السلام فرموده اند:
«فرزندم مهدي! بدان كه دل هاي مردمان با اخلاص و طاعت پيشه، به سان پرندگاني كه به سوي آشيانه پر مي كشند، مشتاقِ تو هستند.»
اگر نه چنين ايم كه دل هايمان با شنيدن نام مهدي عليه السلام كنده شود؛
اگر در طولِ روز و شايد هفته و ماه، دلمان به سوي آن عزيز پر نمي كشد؛
بايد كه در اين ايام فكري به حال ِخود كنيم.
اي كه پنجاه رفت و در خوابي
مگر اين پنج روزه دريابي
هنوز دير نشده!
توسّلي، توجّهي و دعايي بر سلامتي و فرجش
كه اوست مهربان تر از مادر…

www.13rajab.ir