قطره ای از دریای نهج البلاغه

در این خطبه، امیرالمومنین(ع) دنیا را شبیه به سایه شاخص(ساعت آفتابی)کرده که طولانی می‏شود و آنگاه کاهش می‏یابد تا این که از بین برود و این حقیقتی است که همه کس، در دوره زندگی واقعیت آن را ادراک می‏کند و دنیا به هر کس که رو بیاورد عاقبت از او رو بر می‏گرداند ولو آن شخص غنی‏ترین فرد باشد چون به طور مسلم جوانی و بنیه جسمی غنی‏ترین افراد هم از بین می‏رود و روزی برای آن شخص پیش می‏آید که قایل می‏شود که دنیا به او پشت کرده و باید همه چیز را بگذارد و برود.

«آگاه باشید که دنیا سرایی است که هیچ کس از آن به سلامت نمی‏رهد مگر این که در خود آن سرا فکر تامین سلامتی خود باشد(در دنیا وسیله رستگاری اخروی خود را فراهم نماید) و هیچ کس با چیزی که مربوط به خود دنیا می‏باشد رستگار نمی‏شود.

آنچه مردم را در دنیا مبتلا می‏کند برای آزمون آنها می‏باشد(دنیا عرصه امتحان است) و آنچه مردم در دنیا برای خود دنیا به دست بیاورند از کف آنها خارج می‏شود و به حساب آنها رسیدگی می‏کنند ولی آنچه در دنیا ، برای غیر دنیا (دنیای دیگر) به دست آورده باشند برای خودشان می‏ماند و از ثمرات آن بهره‏مند خواهند گردید.

دنیا در نظر مردم عاقل مانند سایه است(هر سایه و به خصوص سایه شاخص) و می‏بینی که سایه فزونی می‏یابد و وسعت به هم می‏رساند و بعد از آن دچار نقصان می‏شود تا این که از بین برود.»