«از سخنانى است كه امام(ع) در ملامت و مذمتبعضى از يارانش فرموده است»[1]
«چه اندازه با شما مدارا كنم! همچون مدارا كردن با شتران نوبارى كه از سنگينى بار پشتشان مجروح گرديده و همانند جامه كهنه و فرسودهاى كه هر گاه از جانبى آن را بدوزند از سوى ديگر پارهمىگردد.
هر گاه گروهى از لشكريان شام به شما نزديك مىشوند هر يك از شما در را به روى خودمىبنديد و همچون سوسمار در لانه خود مىخزيد، و همانند كفتار، در خانه خويش پنهان مىگرديد.
به خدا سوگند! آنكس كه شما ياور او باشيد ذليل است، و كسيكه با شما تيراندازىكند همچون كسى است كه تيرى بى پيكان بسوى دشمن رها سازد.
به خدا سوگند! جمعيتشما در خانهها زياد و زير سايه پرچمهاى ميدان نبرد كم من مىدانم چه چيز شما را اصلاح مىكند ولى اصلاح شما را با تباه ساختن روح خويش جايز نمىشمرم، خدا نشانه ذلت را بر چهرهها و پيشانى شما بگذارد! و بهرههاى شما را نابود سازد.
آن گونه كه به باطل متمايل و به آن آشنائيد، به حق آشنائى نداريد و آن چنان كه درنابودى حق مىكوشيد براى از بين بردن باطل قدم، برنمىداريد.
توضيحها:
[1]اين سخن اشاره به آن است كه مىتوانم با شما مانند يك ديكتاتورستمكار رفتار كنم و شما را تحت فشار بگذارم و با خشونتهاى ظالمانه به هر راهى مىخواهم ببرم، اما هرگز چنين كارى را كه موجب تباهى صفاى روح و ايمان من است نخواهم كرد.»
