این خطبه به موجب نظر شارحان نهجالبلاغه در سحرگاه روز 19 ماه رمضان سال 40 هجری یعنی همان روز که حضرت امیرالمومنین علیه السلام مورد ضربت قرار گرفت ایراد شده و بنابراین، به قاعده بایستی قبل از اینکه آن حضرت به نماز بایستد ایراد شده باشد چون در حال نماز مورد ضربت قرار گرفت و بعید مینماید که این خطبه بعد از وارد آمدن ضربت ایراد شده باشد مگر این که پس از انتقال آن حضرت از مسجد به منزل در خانه در سه روزی که آن حضرت از زخم سر، بیمار بودند ایراد شده باشد. مرحوم سیدرضی گردآورنده نهجالبلاغه میگوید که در این خطبه، دو کلمه(اود) و (لدد) دیده میشود که از کلمات مخصوص و افصح امیرالمومنین علیه السلام است و کلمه (اود) یعنی ناراستی و کجی و کلمه (لدد) یعنی دشمنی.
«در حالی که نشسته بودم خواب در چشمهایم جا گرفت و در آن حال جمال رسولالله(ص) را مشاهده کردم و گفتم ای رسول خدا، از ناراستی(کجی) و دشمنی امت تو چهها که ندیدم.
رسولالله(ص) گفت آنها را مورد نفرین قرار بده.
گفتم یا رسولالله(ص) نفرین من در مورد آنها این است که خداوند، در عوض آنان، مردمی بهتر را نصیب من نماید و به جای من بدترین افراد را نصیب آنها بکند.»
