ورود

ثبت نام

موسسه قرآن و نهج البلاغه
home-icone
Institute of Quran & Nahjul Balaghah

۳ هشدار پیرامون علاقه به فرزند را جدی بگیریم!

فرزند را گویند شیرینی زندگی است. وجود فرزند در خانواده یعنی حضور شور و نشاط. ابو جعفر باقر (علیه السلام) گفت: از سعادت و خوشبختى است که انسان فرزندى همتاى خود داشته باشد و خلق‏وخو و رنگ‏وبوى خود را در وجود او مشاهده کند. (گزیده کافى/ ج‏۵ / ۱۸۶ ) و این در حالی است که یک کودک و فرزند با قدم گذاشتنش درمیان خانواده کوله باری از مسئولیت را نیز با خود به همراه می آورد و با این حال پدر و ما
در، عاشقانه به فرزند عشق ورزیده و محبت او را در رأس امور خویش قرار می دهند. با تمامی این اوصاف حرف و سخن ما این است که، پدر مادر عزیز محبت به فرزندت را جهت دار و قاعده‌مند کن
!!!


آیات قرآن و اشاره به محبت فرزند


آیاتی در قرآن کریم وجود دارد که محبت و علاقه به فرزندان را مورد توجه قرار داده و هشدارهایی را به مومنان خطاب می سازد و با توجه کردن به این آیات می توان علاقه و محبت به اولاد را جهت دار ساخت.


1– اولاد فتنه هستند


(وَ اعْلَمُوا أَنَّما أَمْوالُکُمْ وَ أَوْلادُکُمْ فِتْنَهٌ وَ أَنَّ اللَّهَ عِنْدَهُ أَجْرٌ عَظِیمٌ) و بدانید اموال و اولاد شما وسیله آزمایش است و پاداش عظیم (براى آنها که از عهده امتحان برآیند) نزد خدا است. ‌(انفال آیه/ ۲۸)


فتنه” در این گونه موارد به معناى وسیله آزمایش است و در حقیقت مهم‏ترین وسیله آزمون ایمان و کفر، شخصیت و فقدان شخصیت، و میزان ارزش انسانى اشخاص، همین دو موضوع است.


چگونگى به دست آوردن اموال، و چگونگى خرج کردن آنها، و طرز نگاهدارى آن، و میزان دلبستگى و علاقه به آ
ن، همگى میدان‏هاى آزمایش بشر است
.


بسیارند کسانى که از نظر عبادات معمولى و تظاهر به دین و مذهب، و حتى گاهى از نظر انجام مستحبات، بسیار سخت گیرند و وفا دارند، اما به هنگامى که پاى یک مسئله مالى به میان مى‏آید، همه چیز کنار مى‏رود و تمام قوانین الهى، و مسائل انسانى، و حق و عدالت، به دست فراموشى سپرده مى‏شود.


در مورد فرزندان، که میوه‏هاى قلب انسان و شکوفه‏هاى حیات او هستند ، نیز غالباً چنین است بسیارى از کسانى را که به ظاهر پا‏بند به امور دینى و مسائل انسانى و اخلاقى هستند مى‏بینیم که به هنگامى که پاى فرزندشان به میان مى‏آید گویى پرده‏اى بر افکارشان مى‏افتد و همه این مسائل را فراموش مى‏کنند.


گاه در بعضی موارد دیده می شود که عشق به فرزند سبب مى‏شود که حرام را حلال، و حلال را حرام بشمرند و براى تأمین آینده خیالى او تن به هر کارى بدهند و هر حقى را زیر پا بگذارند.


باید خود را در این دو میدان بزرگ امتحان، به خدا بسپاریم و به هوش باشیم که بسیار کسان، در این دو میدان لغزیدند و سقوط کردند و نفرین ابدى را براى خود فراهم ساختند.


پیغمبر (صلوات الله علیه) روزى خطبه می خواند و دو فرزندش حسنین با پیراهن قرمز به طرف او آمدند و به زمین مى‏خوردند و بلند مى‏شدند پیغمبر از منبر پائین شد و آنها را بر گرفت و روى منبر بزانو نشاند و فرمود خداوند راست گفت «اِ ‏نَّما أَمْوالُکُمْ وَ أَوْلادُکُمْ فِتْنَهٌ» من که این دو کودک را دیدم نتوانستم خوددارى کنم. (تفسیر عاملی، ج‏۸، ص: ۲۸۸)


 


2– اموال و فرزندان، شما را از یاد خدا غافل نکنند!


(یا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا لا تُلْهِکُمْ أَمْوالُکُمْ وَ لا أَوْلادُکُمْ عَنْ ذِکْرِ اللَّهِ وَ مَنْ یَفْعَلْ ذلِکَ فَأُولئِکَ هُمُ الْخاسِرُون) اى کسانى که ایمان آورده‏اید اموال و فرزندانتان شما را از یاد خدا غافل نکند، و هر کس چنین کند زیانکار است. (منافقون / ۹)


درست است که اموال و اولاد از مواهب الهى هستند، ولى تا آنجا که از آنها در راه خدا و براى نیل به سعادت کمک گرفته شود، اما اگر علاقه افراطى به آنها سدى در میان انسان و خدا ایجاد کند بزرگترین بلا محسوب مى‏شوند<SPAN dir=ltr&g t;.


چنان که در داستان منافقین یکى از عوامل انحراف آنها همین حب دنیا بود. و در آیات ۹ تا ۱۱ سوره منافقون خداوند مۆمنین را تذکر مى‏دهد به اینکه از بعضى صفات که باعث پیدایش نفاق در قلب مى‏شود بپرهیزند، یکى از آنها سرگرمى به مال و اولاد و غافل شدن از یاد خداست، و یکى دیگر بخل است.


امیر المۆمنین علیه السّلام فرمود: نفاق بر چهار پایه است: هواى نفس و سازشکارى و غضب و طمع. (أسرار آل محمد علیهم السلام / ترجمه کتاب سلیم / ۶۷۱ )


 


3– برخى از همسران و فرزندانتان دشمن شمایند


(یا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا إِنَّ مِنْ أَزْواجِکُمْ وَ أَوْلادِکُمْ عَدُوًّا لَکُمْ فَاحْذَرُوهُمْ وَ إِنْ تَعْفُوا وَ تَصْفَحُوا وَ تَغْفِرُوا فَإِنَّ اللَّه
َ غَفُورٌ رَحِیمٌ) اى کسانى که ایمان آورده‏اید بعضى از همسران و فرزندانتان دشمنان شما هستند، از آنها بر حذر باشید، و اگر عفو کنید و صرفنظر نمائید و ببخشید (خدا شما را مى‏بخشد) چرا که خداوند بخشنده و مهربان است. (تغابن/۱۴)


امام باقر علیه السلام-گفت: «از آن روى چنین است که چون مردى مى‏خواست به سوى رسول- صلى اللَّه علیه و آله- هجرت کند، پسرش و زنش خود را به او مى‏آویختند و مى‏گفتند: تو را به خدا از پیش ما مرو و مگذار که پس از تو زندگى ما تباه شود، بعضى از این گونه مردان فرمان کسان خود را مى‏بردند و از هجرت منصرف مى‏شدند، پس خدا آنان را از فرمانبردارى از فرزندان و زنان بر حذر داشت، و بعضى دیگر به هجرت مى‏پرداختند و به بازماندگان خود مى‏گفتند: به خداى سوگند که اگر با من به مهاجرت نپردازید و سپس خدا من و شما را در سرزمین هجرت در کنار یکدیگر جمع کند، هیچ سودى براى شما نخواهم داشت» (تفسیر هدایت، ج‏۱۶، ص: ۳۶)


با این اوصاف آیا شایسته است انسان تمامی عشق و محبت خویش، سعادت و رستگاری اش را فدای فرزند نماید که گاهی فتنه، گاه موجب غفلت و گاه دشمنی بیش نیست؟


محبت در جهت رضای فرزند سودی ندارد چرا که تمامی اعمال باید در جهت رضای خداوند باشد زیرا به ندرت وجود دارند فرزندانی که تمامی محبت های پدر و مادر را در روزگار سالخوردگی پاسخگو هستند.


برخى از یاران پیامبر (صلوات الله علیه) گفتند: اى رسول خدا! چگونه است که ما نسبت به فرزندان خود سخت اندوهگین مى‏شویم و آنان به آن اندازه بر ما اندوهگین نمى‏شوند. فرمودند: زیرا آنان و وجودشان از شماست (از شما پدید آمده‏اند) و شما از ایشان پدید نیامده‏اید. (روضه الواعظین / تر
جمه مهدوى دامغانى/ ۶۷۶) از این رو محبتت را در طول محبت پروردگار قرار ده که خدای ناکرده از سوی فرزند بی مهری دیدی پشیمان نشوی
.


مریم پناهنده، بخش قرآن تبیان


منابع:


1) تفسیر المیزان


2) تفسر نمونه


3) تفسیر هدایت


4) تفسیر عاملی


5) روضه الواعظین / ترجمه مهدوى دامغانى


6) أسرار آل محمد علیهم السلام / ترجمه کتاب سلیم


7) گزیده کافى/ ج‏۵

به این مطلب امتیاز دهید
اشتراک گذاری در telegram
اشتراک گذاری در whatsapp
اشتراک گذاری در facebook
اشتراک گذاری در email

فرصت ویژه برای علاقه مندان به نویسندگی

شما می توانید مقالات خود را با نام خود در وب سایت موسسه منتشر نمائید. برای شروع کلیک نمائید.

نویسنده مقاله باشید