ورود

ثبت نام

موسسه قرآن و نهج البلاغه
home-icone
Institute of Quran & Nahjul Balaghah

از چهار عامل خطر بپرهیزید تا به خدا برسید

یکى از پیران معرفت را پرسیدند که: عارف را چگونه باید باشد؟


گفت: چنان باید که از میان خویش و آن خداوند خویش چهار چیز بردارد:


۱ـ یکى ابلیس را و هر چه او خواهد و خواست وى معصیت بُوَد ، که اندر وى زوال ایمان بُوَد ، و اندر زوال ایمان دوزخ جاودان بود.


« کَمَثَلِ الشَّیْطَانِ إِذْ قَالَ لِلْإِنْسَانِ اکْفُرْ فَلَمَّا کَفَرَ قَالَ إِنِّی بَرِیءٌ مِنْکَ إِنِّی أَخَافُ اللَّهَ رَبَّ الْعَالَمِینَ. فَکَانَ عَاقِبَتَهُمَا أَنَّهُمَا فِی النَّارِ خَالِدَیْنِ فِیهَا وَذَٰلِکَ جَزَاءُ الظَّالِمِینَ »[۱]؛ در مَثَل مانند شیطانند که از انسان خواست به خدا کافر شود، پس از آن که انسان از طاعت حق روى گرداند و از عبادت الهى برید، گفت من از تو بیزارم که از عذاب پروردگار عالمین مى‌ترسم.


پس عاقبت شیطان و آدمى که به خواست او
کافر شد این است که هر دو در آتش دوزخ مخلّدند و این دوزخ کیفر متجاوزان است.


۲ـ و دیگر نفس و آنچه خواهد، که نفس بدان کارى کند بد، و بدکردارى را جاى آتش بود، چنان که گفت در قصه یوسف صدیق:


«وَ مَا أُبَرِّئُ نَفْسِی ۚ إِنَّ النَّفْسَ لَأَمَّارَهٌ بِالسُّوءِ إِلَّا مَا رَحِمَ رَبِّی ۚ إِنَّ رَبِّی غَفُورٌ رَحِیمٌ » [۲]؛ من خودستائى نکرده، نفس خویش را از عیب و تقصیر مبرا نمى‌دانم زیرا نفس به شدت انسان را به کارهاى زشت و ناروا مى‌خواند جز آن که خدا به لطف خاص خود انسان را حفظ کند، که خداى من بسیار آمرزنده و مهربان است.


۳ـ و دیگر هواى تن را و آنچه او خواهد، و اندرین جهان هر که به راحت بود بدان جهان رنج برد چنان که گفت حق تعالى:


«أَرَأَیْتَ مَنِ اتَّخَذَ إِلَٰهَهُ هَوَاهُ » [۳]؛ اى رسول من دیدى حال آن کس که هواى نفس خود را معبود خویش گرفت چگونه به ضلالت و گمراهى افتاد و هلاک گشت و به عذاب ابد دچار شد؟!”


۴ ـ چهارم دنیا را و آنچه او خواهد دست بازدارى، که دنیا از تو خدمت خواهد و فراموشى آخرت خواهد قوله تعالى:


«فَأَمَّا مَنْ طَغَى وَآثَرَ الْحَیَاهَ الدُّنْیَا فَإِنَّ الْجَحِیمَ هِیَ الْمَأْوَىٰ» [۴]


و اما چون کسى طغیان کند دنیا را بر آخرت بخواهد، پس جهنم جایگاه اوست.</o:p&g t;


پس چون بنده عارف، این چیزها را از میان برداشت و معرفت قرار گرفت، و حلاوت معرفت یافت، پس هر که با ابلیس صحبت کند از هاویه نرهد که با خداوند صحبت کند از این همه برهد.


منبع: عرفان اسلامی، حسین انصاریان، جلد ۸


پی نوشت:


[۱]حشر/۱۶و۱۷</o:p&gt ;


[۲]یوسف/۵۳


[۳]فرقان/۴۳


[۴]نازعات/۳۷-۳۹


http://rahe-quran.ir

به این مطلب امتیاز دهید
اشتراک گذاری در telegram
اشتراک گذاری در whatsapp
اشتراک گذاری در facebook
اشتراک گذاری در email

فرصت ویژه برای علاقه مندان به نویسندگی

شما می توانید مقالات خود را با نام خود در وب سایت موسسه منتشر نمائید. برای شروع کلیک نمائید.

نویسنده مقاله باشید