ورود

ثبت نام

موسسه قرآن و نهج البلاغه
home-icone
Institute of Quran & Nahjul Balaghah

امامزاده آقاعلی عباس علیه السلام

بسیاری از فرزندان موسی بن جعفر ـ علیه السلام ـ و همچنین فرزند زادگان و بنی اعمام آن ها با حضرت احمد بن موسی شاه چراغ همراه بودند که بسیاری از آن ها به قم و کاشان و حوالی این دو شهر آمدند که در حدود دویست (۲۰۰) بقعه یا زیادتر در کاشان و نطنز بنام فرزندان و فرزندزادگان موسی بن جعفر ـ علیه السلام ـ یا منسوبین به آن حضرت بچشم می خورد که هر یک دارای کرامات و خوارق عادات و بقاع متبرکه آن ها محل استجابت دعوات می باشد.
شیخ مفید ـ قدس سره ـ در کتاب ارشاد می فرماید: هر یک از فرزندان حضرت ابی الحسن موسی بن جعفر ـ علیه السلام ـ دارای فضیلت و منقبت مشهوری است و فرزند بزرگوارش امام رضا ـ علیه السلام ـ از نظر فضل و برتری مقدم بر همه ایشان است.
اما دو امام زاده عالی مقام حضرت علی عباس و هم جوارش امام زاده محمد برادرش جهت ملاقات حضرت علی بن موسی الرضا ـ علیه السلام ـ به اتفاق حضرت شاه چراغ به ایران آمدند به طوری که در بعض مخطوطات قدیمه به چشم می خورد این دو امام زاده به اتفاق جمعی از سادات و موالیان به حوالی کاشان وارد شدند اتفاقاً عبدالجبار طبرسی‌نامی در این نواحی فرمانروائی داشت که در زمره دوستان اهل بیت عصمت و طهارت شمرده می شد، چون از ورود ایشان اطلاع یافت، فوراً بخدمتشان رسیده همه آن ها را به منزل خود برد، مدت هفده (۱۷) شبانه روز از آن ها پذیرائی کرد، و اظهار داشت که رفتن به طوس برای شما صلاح نیست زیرا خلیفه عباسی مأمون در گفتارش اعتباری نیست اقوال و کردارش روی حساب سیاست سلطنتی خود است، فعلاً بمانید تا خبر صحیح برسد، لاجرم مدتی در حوالی کاشان و فین ماندند سپس حرکت کرده تا یزدلان و از آنجا بقریه بادافشان حکمران ا
ین نواحی نیز شرفیاب حضور امام زادگان شده خدمت شایسته معمول داشت شاه زادگان چند روزی نیز در این نواحی توقف کرده جمعی کثیر با ایشان ملحق شدند.
روز چهار شنبه هفتم ماه ربیع الاول خبر شهادت حضرت علی بن موسی الرضا ـ علیه السلام ـ به ایشان رسید از این خبر وحشت انگیز عمامه های خود را از سر برداشته و گریبان های خود را چاک زدند و به عزاداری قیام نمودند و مردمان آن نواحی خدمت امام زادگان رسیده عرض تسلیت نمودند تا مدت چهل روز پس آن ها را به حمام برده از لباس عزا بیرون آمدند پس از چندی توقف در قلعه باد افشان تصمیم به برگشت به سوی وطن خود را گرفتند که منافقین به گوش مأمون رسانیدند که برادران حضرت امام رضا ـ علیه السلام ـ اراده خروج دارند و جمع کثیری هم تابع آن ها شده تا به طوس آمده و انتقام خون برادرشان را بگیرند مأمون از شنیدن چنین امری به وحشت افتاده، فرمان داد تا لشگر راه را بر آن ها گرفته و در هر کجا سادات علوی خصوصاً اولاد حضرت موسی بن جعفر ـ علیه السلام ـ را بیابند بقتل برسانند.
به طوری که نقل شده روز چهاردهم جمادی الاولی بود که امام زادگان از قریه بادافشان در حال کوچ کردن بودند که لشگر شقاوت کیش مأمون ملعون رسیدند راه را بر آن ها گرفته ایشان را محاصره کردند چندین شبانه روز آن بزرگواران را در محاصره داشتند آب و نان را از ایشان و اصحابشان منع کرده تیغ های آتش بار از نیام کشیده در برابر آن شاهزادگان و اصحابشان صف آرائی کرده آستین ستم بالا زدند، اصحاب یک یک اذن جدال گرفته به درجه شهادت رسیدند.
نقل شده که آن دو امام زاده عالی مقام در نیمه شب به طور فرار از قریه بادافشان بیرون آمدند بلکه بتوانند خود را از شر لشگر مأمون نجات داده به وطن خود باز گردند چون مقداری راه را پیمودند راه را گم کردند چون صبح دمید و عالم روشن گردید خود را پشت حصار قلعه باد افشان دیدند آن دو بزرگوار فرمودند: انا لله و انا الیه راجعون.
تقدیر پروردگار عالم چنین است که باید با شکم گرسنه ولب تشنه (مانند جدشان حضرت امام حسین ـ علیه السلام ـ ) به شهادت فائز گردیم، دست در گردن یکدیگر کرده با هم وداع کردند آن جماعت شقی و بد نفس، از خدا و رسول حیا نکرده دور آن شاهزادگان را گرفتند آن دو شیر بچه حیدر کرار را گرفته و آن ها را به شهادت رساندند.
به طوری که نقل شده جسد مطهر این دو بزرگوار چند شبانه روز در
آن بیابان روی ریگ افتاده بود کسی جرئت نمی کرد آن ها را دفن نماید پس زن های خالد آباد به تجهیز آن اجساد مطهره پرداختند مردان چون چنین دیدند تعصب نموده به کمک آن ها شتافتند آن دو بزرگوار عالی مقام را در یک بقعه بخاک سپردند.
یکی از روحانیون نطنز اظهار می داشت من در سن جوانی و در سنواتی که وسائل نقلیه مناسب برای مسافرت نبود در یکی از سال ها به تهران سفر کردم در تهران به عده ای از دوستان که عازم سفر به مشهد و زیارت حضرت امام رضا ـ علیه السلام ـ بودند برخورد نمودم به من پیشنهاد کردند که با آن ها همسفر شوم پاسخ دادم چون خانواده ام خبر ندارند نمی توانم با شما بیایم در هر حال با اصرار دوستان مواجه شدم و بالاجبار با آنها همسفر شدم پس از رسیدن به مشهد و زیارت حضرت امام رضا ـ علیه السلام‍ـ و مدتی اقامت در مشهد مرض سختی بر من عارض شد به نحوی که دوستان از زنده ماندنم نا امید شدند یک روز همه دوستان به زیارت رفتند و من تنها در اطاق محل اقامتمان بستری بودم لحظه ای بخود آمدم و رو به طرف حرم حضرت امام رضا ـ علیه السلام ـ نموده عرض کردم یا امام رضای غریب من زائر و میهمان تو هستم راضی نباش در غریبی و دور از خانواده ام بمیرم هنوز حرفم تمام نشده بود دیدم درب اطاق باز شد و یک سید جلیل القدری با یک پسر بچه وارد شدند و بلا فاصله با اسم مرا صدا زد و فرمود بلند شو عرض کردم آقا مریضم نمی توانم بلند شوم مجدداً فرمود تو حالت خوب است بلند شو من حرکتی بخود دادم و بلند شدم باز فرمود چیزی نمی خواهی عرض کردم مقداری آب می خواهم به پسر بچه همراهش امر کرد آب به او بده آن پسر بچه مقداری آب به من داد نوشیدم آقا فرمود: چرا بخود سختی می دهی و این همه راه به اینجا می آیی هر وقت خواستی مرا زیارت کنی برو به زیارت امام زاده آقا علی عباس ـ علیه السلام ـ این جمله را فرمود و از پیش چشمانم ناپدید شدند پس از آن حالم خوب شد و مرضی احساس نکردم.
از کرامات امام زاده آقا علی عباس و شاهزاده محمد ـ علیه السلام ـ از حضرت آیه الله العظمی مرحوم یثربی سؤال گردیده بود ایشان در پاسخ فرموده بودند از کراماتشان همین بس که در دل این کویر خشک خود را به مردم نشان داده اند.


عزیزالله حسینی- برگرفته از کتاب آستان مقدس امامزاده آقا علی، ص۸


منبع: سایت اندیشه قم

به این مطلب امتیاز دهید
اشتراک گذاری در telegram
اشتراک گذاری در whatsapp
اشتراک گذاری در facebook
اشتراک گذاری در email

فرصت ویژه برای علاقه مندان به نویسندگی

شما می توانید مقالات خود را با نام خود در وب سایت موسسه منتشر نمائید. برای شروع کلیک نمائید.

نویسنده مقاله باشید
پخش ویدئو

مسابقه ی کتابخوانی تفسیر سوره ی انسان

مشاوره رایگان کلاسهای مجازی