وقایع روز هفتم محرم

1-    مبعوث شدن حضرت موسى علیه السلام


2-    بستن آب بر اهل بیت علیهم السلام


3-    نامه عبیدالله بن زیاد به عمر بن سعد مبنی بر سخت گیری بر امام حسین


4-    نبرد سرنوشت ساز هواداران بنی عباس با سپاهیان اموی


بستن آب بر اهل بیت علیهم السلام


در روز هفتم سال 61 هجرى قمرى از ابن زیاد ملعون نامه‌اى به عمر سعد رسید به این مضمون: یابن سعد میان حسین و آب فرات حائل شو و کار را برایشان تنگ بگیر و نگذار یک قطره آب بنوشند، ابن سعد همان وقت عمرو بن حجاج را با پانصد سوار بر شریعه موکل گرداند.


عطش بر امام و اصحاب غالب شد، امام حسین علیه‌السلام برادرش عباس را خواند و سى نفر فارس و بیست پیاده شبانه با بیست مشک به طلب آب فرستاد، عمر بن حجاج سر کرده موکلین آب فریاد زد: شما کیستید؟ نافع جواب داد: منم پسرعموى تو آمدم آب بیاشامم، گفت: بخور گوارا باد بر تو.


نافع گفت: واى بر تو مى‌گوئى من آب بخورم، حسین علیه‌السلام و اهل بیتش تشنه باشند و بمیرند، گفت: راست مى‌گوئى ولى به ما دستور داده‌اند، مانع شویم.


نافع به اصحاب گفت: وارد فرات شوید و عمر هم صیحه زد، مانع شوید و بجنگید. عده‌اى از اصحاب جنگ مى‌کردند و عده‌اى مشک‌ها را پر مى‌نمودند و کسى از اصحاب امام کشته نشد و آب را به خیمه‌ها رساندند و اهل بیت علیهم‌السلام آب خوردند.


نامه عبیدالله بن زیاد به عمر بن سعد مبنی بر سخت گیری بر امام حسین


پس از آن که عمر بن سعد وارد کربلا گردید، پیکی به نزد امام حسین علیه‌السلام فرستاد و از آن حضرت پرسش کرد که به چه منظوری به این دیار روی آورده است و امام حسین علیه‌السلام در پاسخش فرمود: آمدن من به این سرزمین به خاطر دعوت همشهری‌های شما بوده است که با ارسال هزاران‌ نامه، مرا به سوی خود خواندند. هم اینک اگر از ادامه حرکت من ناخرسندید، من اصراری بر آن ندارم و حاضرم برگردم.


عمر بن سعد پس از دریافت پاسخ امام حسین علیه‌السلام دلگرم و به ایجاد صلح و سازش امیدوار گردید. از آن پس میان امام حسین علیه‌السلام و عمر بن سعد، پیام‌های دیگری نیز مبادله و موجب فروکش کردن حساسیت‌های ابتدایی و کاستن خصومت طرفین شد.


اما عبیدالله بن زیاد، عامل یزید بن معاویه در کوفه که بر جریان کربلا و نحوه رفتار عمر بن سعد با امام حسین علیه‌السلام إشراف و نظارت داشت، حاضر به مصالحه و پایان ماجرا بدون خونریزی نبود و تلاش می‌کرد که این أمر را سخت‌تر و حادتر نماید. بدین جهت، در هفتم محرم نامه‌ای برای عمر بن سعد نوشت و به وی دستور داد که بر امام حسین علیه‌السلام سخت گیرد و میان وی و آب فرات حایل گردد و نگذارد که آن حضرت و یارانش از رود فرات استفاده کنند تا در فشار قرار گرفته و تسلیم گردند.


عمر بن سعد که به خاطر دلبستگی به حکومت “ری” حاضر به انجام هر کاری شده بود، فرمان عبیدالله را بی‌درنگ به اجرا درآورد و عمرو بن حجاج زبیدی را با پانصد سواره نظام، موکل آب فرات نمود تا از دسترسی یاران امام حسین‌ علیه‌السلام به شریعه فرات جلوگیری نماید. سپاهیان عمر بن سعد از روز هفتم محرم با شدت تمام از آب فرات مراقبت کرده و مانع دستیابی یاران امام حسین علیه‌السلام به آن شدند.


ولیکن علیرغم سخت‌گیری و تلاش پی‌گیر آنان، یاران امام حسین علیه‌السلام تا شب عاشورا از تاریکی شب استفاده کرده و خود را به رود فرات رسانیده و آب خیمه‌ها را تامین می‌کردند. حضرت عباس بن علی علیه‌السلام که در دلیری، غیرت و وفاداری، ضرب‌المثل دوستان و دشمنان بود در آبرسانی خیمه‌ها پیشگام و بسیار کوشا بود.[۱]


پانویس


1.    نک: الارشاد (شیخ مفید)، ص 434؛ بحارالانوار (علامه مجلسی)، ج 44، ص 315 و ص 389؛ کشف الغمه (علی بن عیسی اربلی)، ج 2، ص 226 و منتهی الآمال (شیخ عباس قمی)، ج 1، ص 335.


منابع


سید مهدى مرعشى نجفى، حوادث الایام، صفحه 23.


موسسه تبیان، نرم‌افزار دایره‌المعارف چهارده معصوم علیهم‌السلام


منابع بیشتر:


وقایع الایام شیخ عباس قمی، 7 محرم.


http://wiki.ahlolbait.com

کانال های ما در شبکه های اجتماعی

مشاوره رایگان کلاسهای مجازی