غربت و شهادت امام حسین علیه السلام به روایت امام عصر علیه السلام

اشتراک گذاری در telegram
اشتراک گذاری در whatsapp
اشتراک گذاری در skype
اشتراک گذاری در facebook
اشتراک گذاری در print

تفسیر بخشی از زیارت ناحیه مقدسه


در فرازی از زیارت، حضرت مهدی(عج) با تعابیر گوناگون به امام حسین(ع) سلام می دهند:


أَلسَّلامُ عَلى خامِسِ أَصْحابِ الْکِسْآءِ، أَلسَّلامُ عَلى غَریبِ الْغُرَبآءِ، أَلسَّلامُ عَلى شَهیدِ الشُّهَدآءِ، أَلسَّلامُ عَلى قَتیلِ الاَْدْعِیآءِ، أَلسَّلامُ عَلى ساکِنِ کَرْبَلآءَ، أَلسَّلامُ عَلى مَنْ بَکَتْهُ مَلائِکَهُ السَّمآءِ، سلام بر پنجمینِ اصحابِ کساء، سلام بر غریبِ غریبان، سلام بر شهیدِ شهیدان، سلام بر مقتولِ دشمنان، سلام بر ساکنِ کربلاء، سلام بر آن کسى که فرشتگانِ آسمان بر او گریستند.
حضرت ولی عصر(ع) در این فراز ما را به مساله غربت و شهادت امام حسین(ع) توجه داده اند، در این فراز امام عصر اهمیت برنامه کربلا را بیان می کنند و بر فراموش نکردن حرم و بارگاه و قبر امام حسین(ع) تاکید می کنند.
امام صادق(ع) در روایتی به یکی از اصحاب خود به نام حسین بن ثویر که سوال کردند. اگر بخواهم حضرت را در اوقات بسیاری یاد کنم چطور باید باشد گفت سه مرتبه بگو صلی الله علیک با اباعبدالله که اگر این سلام از نزدیک باشد یا دور به حضرت می رسد. چرا که زمانی که امام به شهادت رسید، آسمان های ۷ گانه زمین و آنچه در آنها و مابین آنها و هرکس در بهشت و آتش است همچنین هر چه دیده می شود و نمی شود همه برای امام گریه کردند.


امام صادق(ع) در ادامه پاسخ به این سوال گفت مگر سه چیز گریه نکرد بر شهادت امام حسین(ع) زمین بصره، زمین دمشق و آل عثمان.
امام عصر(ع) در این فراز مصائب کربلا را متذکر شده اند، سوز و آه حضرت ولی عصر(ع) بر مصیبت امام حسین(ع) شعله ور است. در ادامه گریه فرشتگان و آسمان ها را متذکر می شوند که شاهد بر مثال این بیان روایتی از امام صادق(ع) است که در نفس المهموم آمده است.


امام صادق(ع) خطاب به زراره می فرمایند، به درستی که آسمان ۴۰ صباح بر امام حسین(ع) گریست و زمین ۴۰ صباح و آفتاب ۴۰ صباح کسوف داشت و قرمز شد کوه ها تکه تکه شده و پراکنده گردیدند، دریاها منفجر شدند، فرشتگان نیز ۴۰ صباح بر امام گریستند تا زمانی که ابن زیاد به درک واصل شد و تا آن زمان زنان ما خضاب نکردند، روغن نزدند و سرمه نکشیدند.


امام در ادامه این روایت فرمودند جدم امام سجاد(ع) هر زمان یاد آن واقعه می افتاد، می گریست و محاسنش پر از اشک می شد، به طوری که هر که او را می دید، دلش بر او می سوخت و فرشتگانی که بر سر قبر امام حسین(ع) هستند، می گریند و از گریه آنها هر آنکه در آسمان است، می گرید چرا که دیده ای نزد خدا محبوب تر از آن دیده نیست که بر امام اشک بریزد.


در فراز دیگری از زیارت ناحیه مقدسه آمده است: أَلسَّلامُ عَلى مَنْ ذُرِّیَّتُهُ الاَْزْکِیآءُ، أَلسَّلامُ عَلى یَعْسُوبِ الدّینِ، سلام بر پیشواى دین، أَلسَّلامُ عَلى مَنازِلِ الْبَراهینِ، أَلسَّلامُ عَلَى الاَْئِمَّهِ السّاداتِ، أَلسَّلامُ عَلَى الْجُیُوبِ الْمُضَرَّجاتِ، أَلسَّلامُ عَلَى الشِّفاهِ الذّابِلاتِ، سلام بر آن کسى که خاندانش پاک و مطهّرند، سلام بر آن جایگاههاى براهین و حُجَجِ الهى، درود بر آن پیشوایانِ سَروَر، سلام بر آن گریبان هاى چـاک شده، سلام بر آن لب هاى خشکیده.
وقتی روضه امام عصر(ع) به این مرحله می رسد، عبور اهل بیت(ع) از قتلگاه امام حسین(ع) و صحنه خون بار کربلا را به یاد می آورند و مصور می سازند و در ادامه حال حزین اهل خیام و تشنگی آنها را بیان می کنند.
وقتی امام حسین(ع) شهدا را به خیمه می آوردند، اهل بیت(ع) و خواهران و مادران شهدا خودشان را با خون انها آغشته می کردند، در روایت است که غروب روز ۱۱ عاشورا زمانی که اهل بیت(ع) از خیمه ها مانند زنان غارت زده و اسیران سر و پا برهنه بیرون آمدند، آه و ناله می کردند.
تحمل تشنگی عجیب ازسوی اهل بیت(ع) در واقعه عاشورا بوده است، محدثی قمی در کتاب مناقب می گوید که اهل بیت(ع) سه شبانه روز از آب محروم بودند و تهیه یک قطره آب نیز برای آنها سخت بود.
در زیارت داریم:
أَلسَّلامُ عَلَى النُّفُوسِ الْمُصْطَلَماتِ، أَلسَّلامُ عَلَى الاَْرْواحِ الْمُخْتَلَساتِ أَلسَّلامُ عَلَى الاَْجْسادِ الْعارِیاتِ، سـلام بر آن جان هاى مُستأصل و ناچار، سـلام بر آن ارواحِ (از کالبد) خارج شده، سلام بر آن جسـدهاى برهـنه (بر خاک)، در این فراز تنگ شدن سینه امام سجاد(ع) و پرسش های حضرت زینب(س) اشاره شده است و صحنه های دلخراشی به تصویر کشیده شده است که دل هر کسی را می سوزاند و باید توجه داشت که مشاهده تمام این لحظات به حضرت ولی عصر(ع) بسیار سخت است.
ابن قولویه به روایتی از امام سجاد(ع) اشاره می کند. مبنی بر اینکه امام به شخصی به نام رائد فرمود چون روز عاشورا آنچه از مصیبت های عظیمی به ما رسید و پدرم و اهل بیت(ع) همه شهید شدند. حرم اهل بیت(ع) هتک حرمت شد و اسرا را سوار بر شترها کردند، بدن های شهدا را آغشته به خاک و خون بر روی زمین رها کردند و کسی متوجه دفن آنها نشد. چنین صحنه ای بر من سخت و گران آمد و سینه ام تنگ شد، حالتی به من عارض شد و عمه ام زینب به داد من رسید.
امام عصر(ع) در فراز بعدی ناله های اهل حرم را گوشزد می کنند:
أَلسَّلامُ عَلَى الاَْعْضآءِ الْمُقَطَّعاتِ، أَلسَّلامُ عَلَى الرُّؤُوسِ الْمُشالاتِ، أَلسَّلامُ عَلَى النِّسْوَهِ الْبارِزاتِ، سلام بر آن اعضاىِ قطعه قطعه شده ،سلام بر آن سرهاىِ بالا رفته (بر نیزه ها)، سلام برآن بانوانِ بیرون آمده (از خیمه ها)، در این فراز فریاد وا محمدا و وا علی اهل حرم و پرده نشینان خیام بیان شده است.
ابن قولویه در رواتی از امام صادق(ع) بیان داشت، روز خدمت امام نشسته بودم، حضرت را دیدم که در مصلی خودشان مشغول نماز هستند، نشستم تا تمام شد. امام در پایان نماز خود مشغول دعا شدند و فرمودند خدایا مرا و برادران مرا و زیارت کنندگان قبر امام حسین(ع) را بیامرز.
به این معنا که این دعا برای زیارت کنندگان امام حسین(ع) همیشگی است و امام همیشه دعاگوی زائران امام حسین(ع) هستند و تنها فرقی که زیارت امام حسین(ع) با سایر ائمه دارد، این است که هر کس در هر جایی می تواند زائر باشد و فطرس ملک مامور شده است که سلام هر کسی در هر جایی را به پیشگاه و بارگاه امام برساند.


حجت الاسلام ناصر شهیدی، رئیس بنیاد فرهنگی حضرت مهدی موعود(عج) استان قم


www.shabestan.ir

بازدیدها: 4

کانالهای ما را درشبکه های اجتماعی