دوستی

هر پدر و مادرى بايد با آگاهى و درايت كامل، رفتار فرزندان خود را زير نظر داشته باشد و از طريق رفتارهاى آنها به احساساتشان پى ببرد. اين نكته را هيچ گاه نبايد فراموش كرد كه هر يك از ما روزى جوان بوده ايم. اگر هر فرد بزرگسالى همچنان جوان مى ماند و دوران جوانى را مى فهميد، هيچ جوانى پير نمى شد. جوانان انتظارات خاصى از والدينشان دارند آنها مى خواهند كه دركشان كنند و بيشتر از همه به آنها توجه شود و رفتار منحصر به فردى با آنها داشته باشند، و نكات ارزنده اى كه در بزرگساليشان به دردشان بخورد، بشنوند. جوان در حال نزديك شدن به مرحله استقلال و خودمختارى است و از اينكه در انتخاب ها و تصميماتش آزاد باشد لذت مى برد و والدين نمى توانند اين استقلال را از فرزندان نوجوانشان بگيرند و يا دامنه اختيارات او را محدود كنند اما شما والدين گرامى در مقابل اين استقلال چه كار بايد بكنيد؟نوجوان مثل يك فنر مى ماند، شما اين فنر را مى توانيد در دستان خود گيري
د و فنر را آرام و به تدريج رها كنيد. اگر فنر را براى مدت طولانى در دست بگيريد، خسته خواهيد شد و از قدرت فنر كاسته مى شود. بنابر اين اگر كنترل اين فنر را در دست داشته باشيد بعد از رها شدن دوباره به طرف شما بر مى گردد.
والدين بايد فرزندان را مستقل بار بياورند تا در بزرگسالى بتوانند از پس مشكلات خود برآيند و درزندگى تصميمات درست و واقعى تر بگيرند. همواره سعى كنيد در برخورد با مشكلات فرزندان را راهنما باشيد نه اينكه خود مشكل را به دوش بكشيد و برايشان حل كنيد.
همواره سعى كنيد به فرزند نوجوان خود كمك كنيد كه از آزادى و استقلالى كه به دست مى آورد درست استفاده كند. به او ي
اد بدهيد كه در مقابل اين آزادى و اختيار فردى مسئول باشد، و مسئوليت كارها و انتخابهايى كه مى كند چه خوب چه بد را بر عهده بگيرد تا با اين كار اعتماد به نفس او افزايش يابد.
اگر در زمان رفع اشتباهات فرزند نوجوان خود عقل و درايت منطقى به كار نبريد مطمئن باشيد&l t;/SPAN> بين خود و فرزندتان ديوارى به وجود آورده ايد كه در آينده ممكن است باعث قطع رابطه دوستانه و عاطفى او با خود شود همواره سعى كنيد در زمان مواجه شدن نوجوانتان با مشكلات، درسهايى از زندگى به او بياموزيد. گذراندن نوجوانى دوران بسيار سختى است. هم براى والدين و هم براى فرزند پس نه كاملاً او را رها كنيد نه او را محدود نماي
يد. آنان مى خواهند كه ديگران آنها را بپذيرند و كارهايشان را تائيد كنند و اين نياز را احساس مى كنند كه به خانواده تعلق دارند. پس به آنها اطمينان دهيد كه عضو با ارزش خانواده هستند و در پيشرفت و بهبود وضعيت خانوادگى سهيم هستند و از امكاناتى كه براى آموزش به او داده شده است حداكثر استفاده را نمايد تا بتواند در آينده با مشكلاتى كه در زندگى با آن رو به رو مى شود برخورد كند و آنها را از سر راه بردارد.
شما نمى توانيد هر لحظه پشت فرزندانتان باشيد و مراقب كارهاى آنها در مدرسه و اجتماع باشيد ولى با ايجاد يك بنيان خانوادگى مستحكم و يك اخلاق خوب و اصول صحيح فرزندان را از انحرافات حفظ كنيد تا با بينش، آگاهى و شناخت ارزش هاى خوب زندگى، در جامعه فردى سالم و خوشبخت باشد و به خاطر داشته باشيد اين ارزشها از كانون خانوادگى و احترام گذاشتن به آنها ناشى مى شود.
پس بگذاريد فرزندانتان در محيط خانواده از امنيت و عشق و مهر و محبت لازم برخوردار شوند تا در محيط بيرون از خانواده آنرا با خود حمل و بكار بندند و اين بهترين ارثى ات كه شما به عنوان يك دوست براى آنها مى توانيد بگذاريد.
دوستى با مادر
فرزندان از همان ابتداى خلقت ارتباطى عاطفى و فطرى با مادر برقرار مى كنند. اين ارتباط خونى و ذاتى است و در مد
ت زمانى كه در بطن مادر زندگى مى كنند خواسته يا ناخواسته نسبت به عكس العمل هاى مادرانه پاسخگو هستند چه فرزند در راه پسر باشد و چه دختر، اين راز خلقت است.
بعد از تولد تا سن 2 يا 3 سالگى وابستگى فرزندان به مادر به دليل نزديكى هاى عاطفى مثل: تغذيه از شير مادر،
بودن بيشتر اوقات روز در آغوش مادر و… خيلى بيشتر نسبت به پدر است.
مادر با القاى آرامش ذاتى خود به فرزند راه دوستى و اعتماد و نزديكى را به فرزند خود باز كرده و سعى در برآوردن نيازهاى جسمى و روحى او دارد.
مادر با صبر و حوصله اى كه خداوند در ذات زن قرار داده است در بزرگ كردن، آموزش دادن صحيح و… فرزند خود را پيش مى برد.
از سن 3 سالگى كه كودك قدرت و تصميم گيرى را در مورد كارهاى خود به دست مى آورد سعى در الگوبردارى از رفتار والدين خود دارد. اگر فرزند دختر باشد تمايل غريزى او را به سمت پدر متمايل مى كند اما الگوهاى زندگى خود و مهر و عطوفت را از مادر خود ياد مى گيرد.
فرزند پسر از نظر غريزى به مادر خود تمايل دارد اما استقلال و سلطه گرى و متكى به خود بودن را از پدر ياد مى گيرد.
اين تمايلات در كودكان متغير است و صددرصد نمى باشد بلكه نسبى است. اما در هر دو جنس از سن3 سالگى به بعد تا قبل دبستان كودك سعى در يادگيرى دارد و در اين يادگيرى سهم پدر و مادر برابر است تا بتوانند درستى و آموزش صحيح را به فرزندان خود هديه كنند، اين امر محقق نمى شود مگر با رابطه دوستانه و نزديك.
از بين بردن فاصله تا حدى كه حريم ها حفظ شود مى تواند راه درستى را براى آينده فرزندان ما رقم بزند.
دوستان محرم اسرار هم هستند و چه بهتر است اولين دوست و آخرين دوست والدين باشند كه هميشه خير و صلاح فرزند خود را مى خواهند.
دوستى با پدر
فرزندان از همان ابتدا پدر را سرپرست خانواده خود دانسته و به استقلال او و سلطه مديريتى كه بر خانواده خود دارند پى برده و سعى در برقرارى ارتباطى منطقى و با رعايت كردن حق و حقوق پدر و فرزندى دارند.
رابطه عاطفى فرزندان با پدر ديرتر شكل مى گيرد تا مادر كه از همان ابتدا وابستگى در نهادشان مى باشد، اما زمانى كه فرزندان به پدر خود اعتماد كرده و بر او تكيه مى كنند اين اتكا باعث ايجاد ستون هاى دوستى و پايه گذارى مهر و محبت دو طرفه براى آنان مى گردد.
فرزندان نيازهاى مادى خود را از پدر طلب كرده و خواستار برطرف شدن آن مى باشند. دوستى بين دختران با پدر به مراتب بيشتر از پسران با پدر است اما پسران الگوى عينى پدر خود مى توانند باشند و آينده زندگيشان از همان ابتدا شكل گرفته تصور مى شود.
اين دوستى و نزديكى، اين ايجاد اعتماد و ارتباط دوطرفه هرچه مستحكمتر شكل گيرد راه و روش زندگى براى فرزندان على الخصوص پسران روشنتر و مورد اعتمادتر خواهد شد.
پدر بايد سعى كند فرزند خود را به استقلال فكرى و عملى تشويق كند، راه را براى انتخاب گرى د
ر برابرش باز كند و از منع كردن هاى نابجا خوددارى نمايد و حتى زمانى اين فرصت را به فرزند خود بدهد تا اشتباهى را مرتكب شده و از نتيجه آن براى آينده خود استفاده كند.
اين حمايت و اين پشتيبانى والدين از سنين پايين تا مستقل شدن فرزندان براى خود و تشكيل خانواده در آينده محقق نخواهد شد مگر باارتباطى دوستانه و صميمى با پدران و مادران توسط فرزندانشان.
كمك به دوست يابى و پشتيبانى
فرزندان ما در مرحله هاى مختلف زندگى خود سعى در ايجاد ارتباط با ساير اعضاى خانواده خود دارند. اين اعضا كه نام دوست بر آن گذاشته مى شود مى توانند در محيط تحصيل، در اجتماع، در ميهمانى هاى خانوادگى و… وجود داشته و دراثر تعاملاتى كه هر شخص با شخص ديگر دارد شكل و رنگ خاص خود را بگيرد اما چه بهتر و صدالبته بهتر آن است كه اولين دوست فرزندان والدين او باشند و در ساير مسيرها همراه و هم قدم و پشتيبان او بوده و سعى در راهنمايى كردن وى داشته و هيچگاه از راه اجبار و زور با فرزند خود برخورد نكنند.
برخورد تند و غيرمنطقى باعث دور شدن فرزند از محيط سالم و كانون گرم خانواده شده و انحراف و به بيراهه رفتن را در او صد چندان مى كند.
پس بيائيم با ايجاد اعتماد، برقرارى رابطه درست و دادن استقلال به& lt;/SPAN> فرزندان خود على الخصوص پسران كه دوستى را در بيرون از محيط خانه مى خواهند، راه بر ايشان باز كرده و همواره پشتيبان آنان باشيم نه مانع.
رجب بيت اللهى
منبع:روزنامه  کيهان

www.lailatolgadr.com