محمدرضا نعمتی، فيلمنامه‌نويس، درباره مشكلات نگارش فيلمنامه قرآنی در سينما و تلويزيون اظهار كرد: يكی از مشكلات رايج در نگارش فيلمنامه‌‌های قرآنی اين است كه دائم ايراد گرفته می‌شود كه در اين بخش از چه حديث يا آيه‌‌ای مدد گرفته شده است؛ حساسيت و سخت‌گيری‌هايی كه سبب می‌شود نويسنده به راحتی نتواند اثر مورد نظر خود را خلق كند.
وی افزود: تأثيرگذاری يك كار قرآنی فقط بدين نحو نيست كه مخاطب به صورت ظاهری پيام فيلم را درك كند، بلكه يك فيلم می‌تواند در ظاهر شعار يا حرفی نزند، اما كليت فيلم به نحوی باشد كه در نهايت بيننده را به سوی مضامين مورد نظر سوق دهد.
اين فيلمنامه‌نويس اضافه كرد: بهترين مثالی كه برای پرداخت خوب به يك مضمون دينی می‌توانم بگويم، فيلم «آپ» است؛ انيميشنی كه داستان پيرمردی را روايت می‌كند كه در اواخر زندگيش به همه دلبستگی دنيوی پشت پا می‌زند تا به سعادت رسد. پيامی كه در قرآن هم به آن اشاره شده، آنجايی كه حضرت ابراهيم(ع) به فرمان خداوند، پسر خود را با تمام عشق و علاقه‌ای كه به آن دارد قربانی می‌كند، هرچند اين آزمايش الهی است، اما به واقع رها شدن از دلبستگی‌های دنيايی را نشان می‌دهد.
نعمتی در بخش ديگری از سخنان خود تأكيد كرد: مطلب ديگر اينكه پيام قرآنی يا دينی بايد متناسب به نياز امروز بشر گفته شود، چون ممكن است يك معنا و مفهوم با جامعه و نيازهايش، بيشتر همخوانی داشته باشد، پس بايد به آن بيشتر پرداخت.
وی در پاسخ به اين سؤال كه آيا پرداخت مستقيم به مفاهيم قرآنی اگر با حرفه‌ای‌گری همراه باشد، نتيجه بخش خواهد بود؟ گفت: بله، می‌توان به صورت مستقيم هم به مضامين قرآنی پرداخت، به شرطی كه امكانات لازم هم برای توليد اينگونه آثار در اختيار داشت تا بتوان بازسازی مناسبی از آن كرد. برای مثال اگر فيلمی مثل «مصائب مسيح» ساخته می‌شود به اندازه‌ای امكانات در اختيار سازنده قرار گيرد كه بتواند به واقع آن زمان را بازسازی كند.
فيلمنامه‌نويس سريال «گوشه‌ای از آسمان» در پايان خاطرنشان كرد: صهيونيست امروز بيش از همه به روی سينما سرمايه‌گذاری می‌كنند. برای مثال در فيلم‌هايی نظير«كد داوينچی» و «فهرست شيندلر» می‌بينيم كه به وضوح از يهوديان به خاطر اتفاق نيفتاده چنان حمايت می‌كند كه مخاطب را به شدت تحت تاثير خود قرار می‌دهد. اين مطلب را در پيام‌رسانی فيلم هم به خوبی می‌توان مشاهده كرد.
: iqna