مردی از خانه فاطمه بیرون آمده است . مدینه را می نگرد و مسجد پیامبر را و مکه ابراهیم را و کعبه ی به بند نمرود کشیده را و اسلام را و پیام محمد (ص) را و کاخ سبز دمشق را و در بندکشیدگان را و …
مردی از خانه فاطمه بیرون آمده است . بار سنگین همه این مسئولیت ها بر دوش او سنگینی می کند .
او، وارث رنج بزرگ انسان است . تنها وارث آدم، تنها وارث ابراهیم و… تنها وارث محمد ! و…
مردی تنها !حسین…
اما نه، دوشادوش او زنی نیز از خانه فاطمه بیرون آمده است، گام به گام او ، نیمی از بار سنگین رسالت برادر را بر دوش خود گرفته است . زینب…
همو که فرمود: ای فرزند پاکان نماز گزار، در عزای تو جامه هایم را سیاه خواهم کرد و از چشمهایم باران اشک جاری خواهم ساخت.
پیامبر او را «سرور جوانان بهشتى» نامید؛ او را به «پسر من» خطاب مىكرد و دربارهاش مىفرمود: «آیا نمىدانى كه گریهاش مرا مىآزارد.»
اميرالمؤمنين(ع) اين آيه را تلاوت مي فرمود: «فَما بَكَتْ عَلَيْهِمُ السَّماءُ وَ الْاَرْضُ وَ ما كانوُا مُنْظَرينَ »(1) « نه آسمان برآنان گريست و نه زمين، و نه به آنها مهلتي داده شد». درآن هنگام امام حسين(ع) وارد شد و حضرت علي(ع) فرمود « اما اين كسي است كه بزودي كشته شود و آسمان و زمين بر او مي گريند»(2).
در کامل الزیارات آمده است:
امام صادق عليه السلام فرمود: «علي عليه السلام به حسين عليه السلام فرمود: اي اباعبدالله تو از پيش اسوه مردم بوده اي. [حسين عليه السلام ] عرض كرد: فدايت شوم حال من چگونه است ؟ فرمود: دانشي داري كه ايشان بدان نادان اند و زود است كه دانشمند از دانش خود بهره جويند. اي فرزندم گوش فرادار و بينا باش قبل از آنكه [ واقعه اي] تو را دريابد. قسم به آن كه جانم در دست اوست بني اميه خون تو را مي ريزند اما نمي توانند تو را از آئينت برگردانند و از ياد پروردگارت غافل سازند. حسين عليه السلام فرمود: قسم به آن كه جانم در دست اوست كافي است. من بدانچه خدا فرود آورده است اقرار كردم و سخن پيامبر را دروغ نمي شمارم. »
امام سجاد عليه السلام فرمود(3): سخت ترين روزي كه بر رسول خدا صلي الله عليه و آله گذشت روز [غزوه ] احد بود كه در آن عمويش حمزه بن عبدالمطلب – كه شير خدا و شير پيامبرش بود – كشته شد و پس از آن روز [ جنگ ] موته بود كه در آن پسر عمويش جعفر بن ابي طالب كشته شد. سپس فرمود: اما هيچ روزي همانند روز حسين عليه السلام نيست كه سي هزار مرد [جنگاور] بر او روي آوردند و مي پنداشتند كه از اين امت هستند و همگي آنان با ريختن خون او به خداي عزوجل تقرب مي جستند در حالي كه او خدا را به ياد آنان مي آورد اما آنان پند پذير نبودند تا اينكه او را به ظلم و ستم و دشمني كشتند. »
– ريّان فرزند شبيب گويد: روز اول محرّم خدمت حضرت رضا(ع) رسيدم. به من فرمود:
…اي پسر شبيب، محرم ماهي است كه مردم جاهليت درگذشته همواره حرمت آن را نگاه مي داشتند وبه خاطراحترامش ستم و جنگ را درآن حرام مي دانستند، اما اين امت نه حرمت ماه و نه حرمت پيامبرخود را نگاه داشتند،ودراين ماه ذريّه اوراكشتند، زنانش را اسيركردند، واثاث اورا به غارت بردند، خداوند هرگز آنها را نيامرزد.
« اي پسرشبيب، اگرمي خواهي براي چيزي گريه كني براي حسين بن علي(ع) گريه كن، زيرا او را مانند گوسفند ذبح كردند و هيجده مرد ازخاندانش با او كشته شدند كه درروي زمين مانند آنها نبود. براي كشته شدن او هفت آسمان و زمين گريستند، وچهار هزارفرشته براي ياري او به زمين آمدند، چون او را كشته يافتند پيوسته نزد قبرآن حضرت تا هنگام ظهورحضرت قائم(عج) آشفته موي وگردآلود بماند، پس، ازياران او خواهند بود، و شعار آنها (يا لَثاراتِ الْحُسَيْن) است، يعني اي انتقام گيرندگان خون حسين(ع) بپا خيزيد.
اي پسرشبيب، پدرم از پدرش از جدّش حديث كرد كه: چون جدّم حسين(ع) كشته شد از آسمان خون و خاك سرخ باريد.
اي پسرشبيب «اگر بر حسين گريه كني چندانكه اشك تو برگونه هايت روان گردد، خداوند هرگناهي كه كرده باشي؛ كوچك يا بزرگ، اندك يا بسيار بيامرزد ».(4)
امام صادق عليه السلام فرمود: «چون قصد زيارت حسين عليه السلام را كردي در حالي كه پريشان غمناك مصيبت ديده ژوليده، غم آلود، مصبيت ديده، گرسنه و تشنه اي او را زيارت كن زيرا حسين عليه السلام در حالي كشته شد كه غمگين، مصيبت ديده، ژوليده غم آلود، گرسنه و تشنه بود از او حوائجت را بخواه و بازگرد. و آن [ كربلا ] را وطن خود قرار مده. »(5)
پی نوشت:
1- الدخان /29
2- تفسير برهان، 4/161
3- امالي صدوق / 374
4- عيون اخبار الرضا عليه السلام 1/ 299.
5- كامل الزيارات / 131