1- مبعوث شدن حضرت موسى علیه السلام
2- بستن آب بر اهل بیت علیهم السلام
3- نامه عبيدالله بن زياد به عمر بن سعد مبني بر سخت گيري بر امام حسين
4- نبرد سرنوشت ساز هواداران بني عباس با سپاهيان اموي
بستن آب بر اهل بیت علیهم السلام
در روز هفتم سال 61 هجرى قمرى از ابن زیاد ملعون نامه‌اى به عمر سعد رسید به این مضمون: یابن سعد میان حسین و آب فرات حائل شو و کار را برایشان تنگ بگیر و نگذار یک قطره آب بنوشند، ابن سعد همان وقت عمرو بن حجاج را با پانصد سوار بر شریعه موکل گرداند.
عطش بر امام و اصحاب غالب شد، امام حسین علیه‌السلام برادرش عباس را خواند و سى نفر فارس و بیست پیاده شبانه با بیست مشک به طلب آب فرستاد، عمر بن حجاج سر کرده موکلین آب فریاد زد: شما کیستید؟ نافع جواب داد: منم پسرعموى تو آمدم آب بیاشامم، گفت: بخور گوارا باد بر تو.
نافع گفت: واى بر تو مى‌گوئى من آب بخورم، حسین علیه‌السلام و اهل بیتش تشنه باشند و بمیرند، گفت: راست مى‌گوئى ولى به ما دستور داده‌اند، مانع شویم.
نافع به اصحاب گفت: وارد فرات شوید و عمر هم صیحه زد، مانع شوید و بجنگید. عده‌اى از اصحاب جنگ مى‌کردند و عده‌اى مشک‌ها را پر مى‌نمودند و کسى از اصحاب امام کشته نشد و آب را به خیمه‌ها رساندند و اهل بیت علیهم‌السلام آب خوردند.
نامه عبيدالله بن زياد به عمر بن سعد مبني بر سخت گيري بر امام حسين
پس از آن كه عمر بن سعد وارد كربلا گرديد، پيكي به نزد امام حسين علیه‌السلام فرستاد و از آن حضرت پرسش كرد كه به چه منظوري به اين ديار روي آورده است و امام حسين علیه‌السلام در پاسخش فرمود: آمدن من به اين سرزمين به خاطر دعوت همشهري‌هاي شما بوده است كه با ارسال هزاران نامه، مرا به سوي خود خواندند. هم اينك اگر از ادامه حركت من ناخرسنديد، من اصراري بر آن ندارم و حاضرم برگردم.
عمر بن سعد پس از دريافت پاسخ امام حسين علیه‌السلام دلگرم و به ايجاد صلح و سازش اميدوار گرديد. از آن پس ميان امام حسين علیه‌السلام و عمر بن سعد، پيام‌هاي ديگري نيز مبادله و موجب فروكش كردن حساسيت‌هاي ابتدايي و كاستن خصومت طرفين شد.
اما عبيدالله بن زياد، عامل يزيد بن معاويه در كوفه كه بر جريان كربلا و نحوه رفتار عمر بن سعد با امام حسين علیه‌السلام إشراف و نظارت داشت، حاضر به مصالحه و پايان ماجرا بدون خونريزي نبود و تلاش مي‌كرد كه اين أمر را سخت‌تر و حادتر نمايد. بدين جهت، در هفتم محرم نامه‌اي براي عمر بن سعد نوشت و به وي دستور داد كه بر امام حسين علیه‌السلام سخت گيرد و ميان وي و آب فرات حايل گردد و نگذارد كه آن حضرت و يارانش از رود فرات استفاده كنند تا در فشار قرار گرفته و تسليم گردند.
عمر بن سعد كه به خاطر دلبستگي به حكومت “ري” حاضر به انجام هر كاري شده بود، فرمان عبيدالله را بي‌درنگ به اجرا درآورد و عمرو بن حجاج زبيدي را با پانصد سواره نظام، موكل آب فرات نمود تا از دسترسي ياران امام حسين علیه‌السلام به شريعه فرات جلوگيري نمايد. سپاهيان عمر بن سعد از روز هفتم محرم با شدت تمام از آب فرات مراقبت كرده و مانع دستيابي ياران امام حسين علیه‌السلام به آن شدند.
وليكن عليرغم سخت‌گيري و تلاش پي‌گير آنان، ياران امام حسين علیه‌السلام تا شب عاشورا از تاريكي شب استفاده كرده و خود را به رود فرات رسانيده و آب خيمه‌ها را تامين مي‌كردند. حضرت عباس بن علي علیه‌السلام كه در دليري، غيرت و وفاداري، ضرب‌المثل دوستان و دشمنان بود در آبرساني خيمه‌ها پيشگام و بسيار كوشا بود.[۱]
پانویس
1. نك: الارشاد (شیخ مفید)، ص 434؛ بحارالانوار (علامه مجلسی)، ج 44، ص 315 و ص 389؛ كشف الغمه (علي بن عيسي اربلي)، ج 2، ص 226 و منتهی الآمال (شیخ عباس قمی)، ج 1، ص 335.
منابع
سيد مهدى مرعشى نجفى، حوادث الایام، صفحه 23.
موسسه تبیان، نرم‌افزار دایرة‌المعارف چهارده معصوم علیهم‌السلام
منابع بیشتر:
وقایع الایام شیخ عباس قمی، 7 محرم.
http://wiki.ahlolbait.com