خنده<
/SPAN>، هنگام تشييع جنازه!
مسلماني از دنيا رفته بود. مسلمانان اجتماع كردند و در تشييع جنازة او شركت نمودند. امام علي نيز در آن تشييع شركت نمود.
هنگام تشييع ناگهان علي(ع) شنيد كه يكي از تشييع كنندگان ميخندد. ام
ام (ناراحت شد) رو به او كرد و فرمود:
كَاَنَّ الْمَوْتَ فِيهَا عَلَي غَيْرِنَا كُتِب& lt;/SPAN>َ، وَ كَاَنَّ الْحَقَّ فِيهَا عَليَ غَيْرِنَا وَجَبَ…
گويي در دنيا مرگ براي غير ما مقرّر شده؟ و حق در جهان براي غير ما واجب گشته است، و گويي اين مردگاني كه ما مي
بينيم به سفري ميروند و زود باز ميگردند. آنان راپدر گودال قبر ميگذاريم و اموال به ارث ماندة آنان را مي&l t;/SPAN>خوريم و چنان ميپنداريم كه تا ابد از آنان ما هميشه در اين دنيا خواهيم ماند (خنده و سرور تو اينها را نشان ميدهد). گويي ما هم پند و پند دهنده را فراموش كردهايم، با اينكه ما هدف هر حادثه و بلا هستيم.1
به اين ترتيب امام(ع) مردم را از خنده كر
دن پشت سر جنازه نهي كرد و به ما آموخت كه در اين حال به فكر سفر آخرت باشيم، و با شكستن غرور خود، براي اين“سفر، زاد و توشه تهيّه نماييم.
پي نوشت :
1- نهجالبلاغه، حكمت 122.
http://nahjnews.com