از چهار عامل خطر بپرهیزید تا به خدا برسید
یکى از پیران معرفت را پرسیدند که: عارف را چگونه باید باشد؟
گفت: چنان باید که از میان خویش و آن خداوند خویش چهار چیز بردارد:
۱ـ یکى ابلیس را و هر چه او خواهد و خواست وى معصیت بُوَد ، که اندر وى زوال ایمان بُوَد ، و اندر زوال ایمان دوزخ جاودان بود.
« کَمَثَلِ الشَّیْطَانِ إِذْ قَالَ لِلْإِنْسَانِ اکْفُرْ فَلَمَّا کَفَرَ قَالَ إِنِّی بَرِیءٌ مِنْکَ إِنِّی أَخَافُ اللَّهَ رَبَّ الْعَالَمِینَ. فَکَانَ عَاقِبَتَهُمَا أَنَّهُمَا فِی النَّارِ خَالِدَیْنِ فِیهَا وَذَٰلِکَ جَزَاءُ الظَّالِمِینَ »[۱]؛ در مَثَل مانند شیطانند که از انسان خواست به خدا کافر شود، پس از آن که انسان از طاعت حق روى گرداند و از عبادت الهى برید، گفت من از تو بیزارم که از عذاب پروردگار عالمین مىترسم.
پس عاقبت شیطان و آدمى که به خواست او کافر شد این است که هر دو در آتش دوزخ مخلّدند و این دوزخ کیفر متجاوزان است.
از چهار عامل خطر بپرهیزید تا به خدا برسید
۲ـ و دیگر نفس و آنچه خواهد، که نفس بدان کارى کند بد، و بدکردارى را جاى آتش بود، چنان که گفت در قصه یوسف صدیق:
«وَ مَا أُبَرِّئُ نَفْسِی ۚ إِنَّ النَّفْسَ لَأَمَّارَةٌ بِالسُّوءِ إِلَّا مَا رَحِمَ رَبِّی ۚ إِنَّ رَبِّی غَفُورٌ رَحِیمٌ » [۲]؛ من خودستائى نکرده، نفس خویش را از عیب و تقصیر مبرا نمىدانم زیرا نفس به شدت انسان را به کارهاى زشت و ناروا مىخواند جز آن که خدا به لطف خاص خود انسان را حفظ کند، که خداى من بسیار آمرزنده و مهربان است.
از چهار عامل خطر بپرهیزید تا به خدا برسید
۳ـ و دیگر هواى تن را و آنچه او خواهد، و اندرین جهان هر که به راحت بود بدان جهان رنج برد چنان که گفت حق تعالى:
«أَرَأَیْتَ مَنِ اتَّخَذَ إِلَٰهَهُ هَوَاهُ » [۳]؛ اى رسول من دیدى حال آن کس که هواى نفس خود را معبود خویش گرفت چگونه به ضلالت و گمراهى افتاد و هلاک گشت و به عذاب ابد دچار شد؟!”
از چهار عامل خطر بپرهیزید تا به خدا برسید
۴ ـ چهارم دنیا را و آنچه او خواهد دست بازدارى، که دنیا از تو خدمت خواهد و فراموشى آخرت خواهد قوله تعالى:
«فَأَمَّا مَنْ طَغَى وَآثَرَ الْحَیَاةَ الدُّنْیَا فَإِنَّ الْجَحِیمَ هِیَ الْمَأْوَىٰ» [۴]
و اما چون کسى طغیان کند دنیا را بر آخرت بخواهد، پس جهنم جایگاه اوست.</o:p&g t;
از چهار عامل خطر بپرهیزید تا به خدا برسید
پس چون بنده عارف، این چیزها را از میان برداشت و معرفت قرار گرفت، و حلاوت معرفت یافت، پس هر که با ابلیس صحبت کند از هاویه نرهد که با خداوند صحبت کند از این همه برهد.
منبع: عرفان اسلامی، حسین انصاریان، جلد ۸
پی نوشت:
[۱]حشر/۱۶و۱۷</o:p> ;
[۲]یوسف/۵۳
[۳]فرقان/۴۳
[۴]نازعات/۳۷-۳۹
کانال جامع دو نور در ایتا:
https://eitaa.com/twonoor
کانال جامع دو نور در تلگرام:
https://t.me/twonoor
صفحه اصلی – موسسه قرآن و نهج البلاغه -آموزش مجازی قران ونهج البلاغه
