ندبه امام زمان(عج) هر صبح و شام برای جد غریبشان

در روایتی آمده است: “انه سبحانه، عوّض شهادَته بثلاث خصالٍ جعل الشفاء فی تربته و اجابة الدعاء تحت قبته و الائمة من ذرّیته”؛ به درستی که خداوند سبحان در ازاء شهادت امام حسین (ع)، سه موهبت به او عنایت کرد: شفا در ترتبتش، اجابت دعا در زیر گنبدش و ائمه را از ذریّه‌اش قرار داد. به همین جهت امام صادق(ع) و امام مهدی(عج) به هنگام بیماریشان، دستور دادند، شخصی به کربلا برود و برای آنها دعا کند.

برای یاری امام زمان(ع) چگونه باید بود؟

یاران امام حسین (ع) اصحاب فداکاری بودند که در رأس اصحاب و یارا
ن تمام انبیاء و اولیاء(ع) بوده و هستند. امام حسین(ع) فرمود: “فانی لا اعلم اوفی و لا خیراً من اصحابی” من اصحابی با وفاتر و بهتر از اصحاب خود سراغ ندارم. امام زمان (عج) بر صحابه پاکباز و سربازان مخلص، سلام‌هایی دارد که مانند سلام بر مولایشان است تا زائران بیاموزند برای یاوری ولی زمان چگونه باید بود: “السلام علی النفوس المصطلمات”. سلام بر بدن‌های به زنجیر کشیده و اسیر شده. “السلام علی الارواح المختلسات”. سلام بر روح‌های به پنهانی برده شده. “السلام علی الاجساد العاریات”. سلام بر جسم‌های نحیف و رنگ باخته. “السلام علی الابدان السلیبة”. سلام بر بدن‌های مسلوب و عریان. “السلام علی المجدلین فی الفلوات”. سلام بر جنگاوران بیابان.

ندبه امام زمان(عج) هر صبح و شام برای جد غریبشان

حضرت مهدی(ع) دلداده امام حسین(ع) است. خدمت در محضر امام حسین(ع) و توفیق یاری حضرت و شمشیر زدن در رکاب او، از بزرگترین توفیقات الهی بود که نصیب برخی از خواص عصر امام حسین(ع) شد. لذا امام زمان(ع) نیز عاشق جد بزرگوار خود و مشتاق خدمت به اوست. حضرت به ما نیز می‌آموزند که باید این چنین بود. حضرت می‌فرمایند: “اگر رو
زگار مرا به تأخیر انداخت و مقدّرات از یاری و نصرت تو در روز عاشورا باز داشت، هر آینه من صبح و شام بر تو ندبه می‌کنم و به جای قطرات اشک بر تو خون می‌گریم”.

امام زمان (عج) در رابطه با ویژگی‌های حضرت اباعبدالله (ع) می‌فرماید: امام حسین (ع) دارای حسب و نسب شریف و ارزشمند و منقبت‌های فراوان و سوابق درخشان و متخلق به اخلاق نیکوست. فعالیت‌های اجتماعی امام حسین(ع) در زیارت ناحیه مقدسه به خوبی توصیف شده است. حضرت مهدی(عج) در این خصوص خطاب به جد بزرگوارشان می‌فرماید: “اشهد انک قد اقمت الصلاة و اتیت الزکاة و امرت بالمعروف و نهیت عن المنکر و العدوان” ای حسین! گواهی می‌دهم که نماز را برپا داشته “و سننت السنن و اطفأت الفتن و دعوتَ الی الرشاد اوضحتَ سبل السّداد”. سنت‌ها را انجام داده و آشوب‌ها را فرونشاندی، به پاکی و راستی خوانده و راه های صلاح را روشن و مبین ساختی.

در فرازی دیگر از زیارت ناحیه مقدسه حضرت خطاب به اباعبدالله (ع) می‌فرماید: “والعماد الدین رافعا و للطغیان قامعا و اللطغاة مقارعا و للامة ناصحا”. برپا دارنده پایه و اساس دین، و در هم کوبنده طغیان و سرکشی، سخت‌گیر و کوبنده بر آشوبگران و طغیان‌گران و نصیحت‌گر امت بودی. این قسمت جلوه‌ای خاص دارد و به زائر می‌آموزد باید مطیع مولای زمان بود: “و کنت طائعاً و لجدک محمد صلّی
الله علیه و آله تابعاً و لقول ابیک سامعا و الی وصیة اخیک مسارعا”. شما همواره نسبت به خدا فرمانبردار و نسبت به جدت محمد(ص) پیرو و نسبت به فرموده پدرتان، مطیع و شنوا بودی و وصیت و سفارش برادر را به انجام رساندی.

 امام زمان(ع) در قسمتی از این زیارت، امام حسین(ع) چنین توصیف می فرماید: “کنت ربیع الایتام و عصمة الانام و عزّ الاسلام و معدن الاحکام و حلیف الانعام سالکاً طرائق جدک و ابیک” تو بهار یتیمان و ملجأ و پناهگاه مردم و عزّت اسلام و کانون احکام و هم‌پیمان بخشش‌ها و نیکوکاری، رهروی راه جدّت و پدرت بودی. امام زمان(عج) در ادامه زیارت می‌فرمایند: “وللاسلام و المسلمین راحما و للحق ناصرا و عند البلاء صابرا و للدین کالئاً و عن حوزته مرامیا” برای اسلام و مسلمین مهربان و یاور حق و صبور و بردبار در هنگام بلا و محافظ دین و نگهبان آن بودی.

 امام حسین(ع) که به بیان امام زمان(عج) شب زنده دار “متهجداً فی الظلم” و عابد و زاهد روزگار خویش بود، به ما درس چگونه زیستن را می‌آموزد. این فراز نقطه مهمی در این زیارت و دارای معانی بلندی است. در این قسمت آمده است: “کنت للرسول صلّی الله علیه و آله ولداً و للقرآن سنداً و للامة عضدا و فی الطاعة مجتهدا، حافظا للعهد و المیثاق، ناکباً عن سبل الفساق، باذلا للم
جهود، طویل الرکوع و السجود، زاهداً فی الدنیا زهد الراحل عنها ناظراً الیها بعین المستوحشین منها” امام زمان(عج) در این عبارتِ بسیار جالب و جامع، جد بزرگوار خود امام حسین(ع) را با 10 عنوان وصف کرده است که به نحو مستقیم یا غیرمستقیم، عبودیت حضرتش را بازگو می‌کند. امام حسین(ع) فرزند رسول خدا(ص) است. او سند و پشتوانه قرآن است. توان اسلام، امامت است و امام حسین(ع) بازوی پر توان امت و دین اسلام در همه اعصار است. در راه اطاعت پروردگار سخت‌کوش و تلاشگر بود. آن بزرگوار نگهدار عهد و میثاق است و با خدا و خلق او در عهد و پیمان، استوار و با وفا است. آن حضرت از راه و روش فاسقان روی گردان بود و از راه مسامحه و مداهنه وارد نمی‌شد. آن حضرت رکوع و سجده‌های طولانی داشت. سیدالشهدا(ع)، نسبت به دنیا زاهد و بی‌علاقه بود. نظر او به دنیا، نظر وحشت زدگان بود و آنجایی که نظر دیگران به دنیا نظر عاشقانه و دل پسندانه بود، نظر آن حضرت به دنیا، مانند انسان وحشت زده بود.

 هر واقعه و انقلابی که در جهان به وقوع می‌پیوندد، نتیجه علل و عواملی است که در به وجود آمدن آن، نقش بسزایی دارد. پیدایش پدیده عاشورا نیز مرهون علل و عواملی است که رهبر این قیام، امام حسین(ع) این علل را بازگو فرموده است. علت‌هایی مانند فساد دستگاه خلافت و رهبری، ظهور بدعت‌ها، انحطاط اخلاقی و خطر بازگشت به جاهلیت، بی‌عدالتی و گسترش ظلم و منکرات ازجمله عوامل قیام سالار شهیدان بود.

امام زمان(عج) در این خصوص خطاب به جد بزرگوارش می‌فرماید: “حتّی اذا الجور مد باعه، و اسفر الظلم قناعه و دعا الغی اتباعه، و انت فی حرم جدک قاطن و للظالمین مباین، جلیس البیت و المحراب، معتزل عن اللذات و الشهوات، تنکر المنکر بقلبک و لسانک علی حسب طاقتک و امکانک” تا آنگاه که ظلم و بیداد دست از آستین بیرون آورد و با سلاح به میدان آمد و گمراهان در ضلالت خود غرق شدند؛ درحالی که تو در حرم جدت ساکن و از ستمگران دوری گزیده بودی، در خانه و محراب به سر برده و از امیال و شهوات بر کنار و با قلب و زبان به مقدار توان زشتی را زشت می‌شمردی.

منبع: خبرگزاری شبستان